Victory – Gods Of Tomorrow

AFM Records

Victory 375

Wie dacht dat de heavy metal band Victory ter ziele was gegaan komt bedrogen uit want na een album stilte van ruim 10 jaar slaat het gezelschap uit Hannover met hun nieuwe album "Gods Of Tomorrow" keihard terug. Herman Frank is eigenlijk nog het enige overgebleven bandlid en men zal hem al die tijd niet gemist hebben want hij kluste af en toe bij bij Accept en bracht onder zijn eigen naam nog 2 albums uit. Stilzitten is niet zo zijn ding en met een nieuwe line up blies hij Victory weer nieuw leven in. Voor de vocals recruteerde hij Gianni Pontillo, wist hij Mike Pesin te overtuigen dat het project zonder een tweede gitarist niet haalbaar was, had Malte Frederik Burkert wel zin om in deze band aan de bassnaren te plukken en werd het tromgeroffel overgelaten aan Michael Stein. Zie daar, de verjongde uitvoering van een eighties band is geboren en maakt tevens de albumtitel enigszins begrijpelijk.
Onder het motto van “Hard rocking classics never die” probeert de band de sound van hun meest succesvolle albums “Culture Killed The Native (‘89) en "Temples Of Gold" (‘90) te benaderen. Die missie is met dit 11e album wat mij betreft geslaagd.
Na een intro wat eigenlijk geen intro genoemd mag worden wordt er meteen rockend gestart met Love & Hate en worden de liefhebbers van Hard rock en Metal meteen nieuwsgierig naar de volgende track. Ze zullen absoluut niet teleurgesteld zijn want in Gods Of Tomorrow schiet het tempo omhoog. Dergelijke tempo wisselingen zul je vaker aan treffen. Als je oren nog na tuten van de melodische midtempo rocker Cut To The Bone verschijnt er met Dying In Your Arms een prachtig uitgewerkte ballad op het toneel. Bij Hold On To Me slaat de twijfel toe of je dit in de categorie Rock of Metal moet plaatsen, lekker is het wel! Bij Into The Light weet ik zeker dat er Metal opgeplakt kan worden en zullen vooral Iron Maiden fans vaker op de repeatknop drukken. Mad blijkt na de bombastische intro toch richting ballad te marcheren, maar is mede door het heerlijke gitaarwerk een van de hoogtepunten op dit album met goed uitgewerkte melodielijnen zoals Unconditional Love nog maar eens bewijst.
Dat de band On Fire is hoeven ze niet perse met deze stamper te bewijzen, dat hoorde je ook al bij het vorige My Own Desire en het uptempo Rising Force dat over je heen walst met een ronkende bas. Eigenlijk is het overbodig om een track de titel In Rock We Trust mee te geven, want dat werd in de voorgaande 12 tracks wel duidelijk gemaakt. De band neemt op dit album afscheid met Leave You Alone waarin men en passant laat weten dat Jamie een Dickhead is. Op de Jamie die ik ken is dat zeker van toepassing, maar dit terzijde.
“Gods Of Tomorrow” valt absoluut niet tegen!
Het is vooral knap als een band vol “nieuwelingen” de sound van een band die bijna 40 jaar op de teller zou hebben tot in de details weet te evenaren.
© Harm Lutke

Victory 700