Tri State Corner – Stereotype

Drakkar

TSC Stereotype

Door de ruig uitziende hoes van “Stereotype” zijn de verwachtingen hoog gespannen, maar als je na 10 seconden enkel wat gepingel op een Bouzouki hebt gehoord heb je zo je bedenkingen en ontbreekt er alleen nog een ‘Hoppa’. Die komt er (gelukkig) niet want 8 seconden later barst het geweld los en blijkt de afbeelding op de 6e CD van Tri State Corner prima aan je verwachtingen te voldoen. Opgelucht maken mijn oren eerst kennis met de titeltrack Stereo Type, gevolgd door het nog iets ruigere No Empathy. De Bouzouki-rockers leveren weer een stukje vakwerk af als het gaat om goed in het gehoor liggende melodische rock, hetgeen je terug hoort op Run Away dat met tempowisselingen gepaard gaat. De band die hier in den lande nauwelijks bekendheid geniet, maar wel al meer als 600 optredens in 22 landen op de teller heeft staan, heeft een eigen sound ontwikkeld waarin de Bouzouki-klanken ongelooflijk knap ge-integreerd zijn zonder dat het op volksmuziek lijkt. Zelfs de solo’s behouden de gewenste hardheid zonder uit de toon te vallen zoals duidelijk hoorbaar is op Pride Before A Fall. Het is niet allemaal geweld wat de klok slaat, want met Green Eyed Monster wordt er even een afslag genomen naar de romantiek en volgt er een heerlijke ballad die het verdiend om als single uitgebracht te worden!
Another Man’s Life zit knap in elkaar en is een voorbeeld hoe de Bouzouki samensmelt met harde riffs en mokerslagen op de drums zonder dat het refrein daar onder te lijden heeft.
Dit is het handelsmerk geworden van Tri State Corner, dat zijn naam te danken heeft aan het feit dat de wortels van de bandleden in Griekenland, Polen en Duitsland liggen. Van het viertal is zanger Vassilios “Lucky” Maniatopoulos misschien wel het meest bekend bij de rockliefhebber want hij beunt ook nog bij als drummer bij Rage. Daar werd hij de vervanger van Christos Efthimiadis, die op zijn beurt weer op de trommels mept bij Tri State Corner. Verder bestaat de band uit de broer van Lucky: Ioannis “Janni” Maniatopoulos, die de Griekse luit op een virtuose wijze bespeeld en is de uit Polen afkomstige Christoph “Brat” Tkocz verantwoordelijk voor de snoeiharde riffs.
De tweede helft van deze 12 tracks tellende CD start met Morbid Fascination. Dit nummer bevat progrock invloeden en is door de schitterende, geraffineerde uitwerking (voor mij althans) de sterkste track van dit album waarop ik sowieso al geen negatieve opmerkingen durf los te laten.
Deadly Sin heeft een ritme dat je bijna als een wals zou kunnen omschrijven, maar kent onder de melancholie die het uitstraalt toch enkele hardere momenten. Hypocrisia, Wall Of Lies en Panic Buying hebben een zelfde dynamiek als hun voorgangers en gaan gepaard met een mid tempo/uptempo. Ook hier -en daar heb ik het nog niet over gehad – zijn de backings weer dik in orde.
Schemer ontpopt zich als een waardige afsluiter, ook alweer met een melodie die hangen blijft.

Vroeger kocht je wel eens een album omdat je fan van een bepaalde band was en dat bevatte dan 2 of - als je geluk had - 3 nummers je aanspraken, welnu, met “Stereotype” koop je de hoofdprijs!
© Harm Lutke

TSC