The Deaf Dollars – Singularity

GameDogRecords

The Deaf Dol

Als (onbezoldigd) recensent krijg je bijna wekelijks een cd ter recensie opgestuurd, maar daarnaast ontvang je vooral veel downloads. De downloads sla je op en als de tijd het toe laat pik je daar een enkele uit. Persoonlijke smaak speelt daarbij uiteraard een grote rol, maar je laat je ook graag verrassen. Je luistert vooral naar de kwaliteit van het gebodene. Vervolgens brand je dan een cd die daarna de eerste echte luisterbeurt in de auto beleefd. Bij de minder aansprekende downloads ren je nog even snel er door heen en mochten ze dan nog geen indruk maken worden ze gedeletet om ruimte te behouden op de pc.
Via deze werkwijze kwam ik terug bij een download van The Deaf Dollars. Aanvankelijk dacht ik dat “Dollars” een nieuw album van The Deaf zou zijn, maar het bleek toch niet om het side project van Spike (Di-rect) te gaan. Na onderzoek kwam ik de namen van Pascal Molenaar, Erik Sterk en Kevin Tsie tegen. Namen die meteen een belletje deden rinkelen want hen had ik al enkele jaren geleden live aan het werk gezien in bands als KinKobra en Stillmode. Dat waren verrassend goede concerten en ik heb me altijd afgevraagd waarom deze bands niet doorbraken.
Naams verandering betekende bij hen ook een andere stijl van muziek. Dat was bij Stillmode al zo en dat is bij The Deaf Dollars ook weer het geval want daar werden 2 gitaren (en gitaristen) ingeruild voor een synthesizer. Wie deze bespeelt is onduidelijk want het meegezonden persbericht geeft bij de line up alleen het volgende aan: Vocals/Guitars: Pascal Molenaar, Drums: Erik Sterk en Bass: Kevin ‘Thaiming’ Tsie.
Op “Singularity”, hun debuut album, wordt funky gestart met Soul Education waarin invloeden van Prince bij tijd en wijle naar boven komen. I Will Only Bring You Tears is een titel die de song in eerste instantie eer aan doet. Het klinkt erg eighties – niks mis mee – maar de samenzang lijkt wel erg op Modern Talking. Jakkes, dacht ik bij de eerste draaibeurt en belandde zo vroegtijdig bij I Feel Like A Rocket waarin de rock ruimschoots aanwezig is. Toch kwam I Will Only Bring You Tears bij volgende draaibeurten steeds beter uit de bus en past het prima in het totaal plaatje van dit album.
Persoonlijk hoogtepunt is ongetwijfeld het catchy Shimmer People dat zich tot een echte oorwurm ontwikkeld en zeker radio waardig is! Kevin zorgt daarna voor een heerlijke golf aan rollende bas vibraties op Electrify, alsof je met blote voeten in de branding staat! Crazy About You zit ondanks het – daar heb je ze weer – Modern Talking gehalte goed in elkaar en zal het door het handgeklap live zeker goed doen. Singularity bevat een ratjetoe aan invloeden waar als totaalbeeld moeilijk een stempel op te plakken valt. Het geeft wel aan dat deze band niet voor een gaatje te vangen is en van alle markten thuis is, zoals je ook weer duidelijk kunt horen op [Hi] Jack The Bone: lekkere ruige gitaarriffs en rauwe zang zijn de fundamenten van deze vettige rocker.
High Expectations is ook weer moeilijk te beschrijven maar houd wel je aandacht vast en hierop is de samenzang dik in orde. 2Be Someone is ook weer prachtig van opbouw met als kers op de taart een verrassend abrupt einde.
Bij iedere track verbaas ik me over het stembereik van Pascal en hoewel ik niet graag met vergelijkingen strooi kom ik er niet onder uit dat ik in de afsluiter Strange Devotion het stemgeluid van ene Bono hoor doorklinken.
Synthpop lijkt dus de richting te zijn die de oorspronkelijke rockband is in geslagen, en ja, ik kan er niet onder uit: Het zit verdomd goed in elkaar!
Of “Singularity” voor de zo verlangde doorbraak gaat zorgen zal de tijd leren, maar het is deze doorzetters van harte gegund!
© Harm Lutke

The Deaf Dollars