Blue and Broke – Night Shadows

BLUEMUSIC

001Blue

Blue and Broke zijn geen Smurfen zonder geld maar is een Belgische band uit Gent en omstreken, die in 1997 werd opgericht, in 2004 een pauze inlaste en in 2013 weer voorzichtig een herstart beleefde. Zij brachten met “Kiss Me Twice” (2016) en “Edward” (2018) twee albums uit die in 2019 gevolgd werden met een live compilatie. Nu heeft de vijfkoppige band hun 3e cd “Night Shadows” uitgebracht en hierop horen we de prettig ontwikkelde stembanden van Melissa Anthuenis, Pedro De Bruyckere op gitaren en zang, leeft Danny Verstraete zich uit op piano’s, Mellotron & Hammond, plukt Augustijn Vermandere de dikke bas-snaren en trommelt Niels Delvaux er lustig op los op drums en percussie. Verder kreeg men hulp van een drietal blazers met Marc De Maeseneer op saxofoon, Frederik Heirman op trombone en bas tuba en Yves Fernandez op trompet. In de studio was ook nog plaats voor het Amstel Gospel Choir (aantal leden onbekend) en kwam Henk Hofstede ook nog even voorbij.
Zo, genoeg cijfers en getallen voor dit artikel, we gaan over tot de beschrijving van deze voortreffelijke cd die veel variatie in stijlen kent.
“Night Shadows” bevat 12 songs (daar gaan we weer) en een ‘hidden track’.

Op een variatierijk album hoor je meestal ook veel invloeden van andere artiesten terug en dat is op “Night Shadows” ook het geval. Is helemaal niet erg, integendeel! Opener As I Can doet me denken aan songs van Ellen Foley. De stem van Melissa Anthuenis ligt lekker in het gehoor en deze fraaie popsong wordt helemaal een feest als Marc De Maeseneer met zijn sax voorbij gescheurd komt.
Het liefelijke Bear It All is een beetje country getint, terwijl For A Little While de kant van rock op gaat en geëscorteerd wordt door de blazerssectie. Van een heel andere orde is Most Of The Time. Deze prachtig uitgewerkte Gospel wordt gepolijst door het Amstel Gospel Choir dat een perfecte harmonie met Melissa’s stem vormt. Qua variatie heb ik niets teveel gezegd want de titeltrack Night Shadows – waarin Henk Hofstede (The Nits) samen met Melissa duetteert – klinkt in het begin een beetje mysterieus maar eenmaal op dreef rolt het lekker door om plotseling tot halt te komen. Het bevat tevens een lekker akoestisch gitaar solootje van Pedro De Bruyckere, die ook een begenadigd songwriter is en niet alleen alle songs componeerde, maar ook dit album produceerde.
Outside en Dear Vivian vallen allebei in de categorie oorwormen, de eerste met een twangy gitaargeluid en in de laatste klinkt het gitaargeluid van The Dire Straits door. Prachtig!
Het vet groovende Ready wordt gedragen door bas en drums en geeft de blazers en toetsenist Danny Verstraete veel ruimte om te soleren. Shell Game is een beetje moeilijk te plaatsen. Je komt er wel surf invloeden op tegen, hetgeen niet verkeerd is, maar toch blijft dit nummer minder hangen als zijn voorgangers. Met Stone laat de band horen dat ze ook niet vies zijn van een portie funk en toont ze nogmaals dat ze niet in een vakje te stoppen zijn en alle genres blijkbaar moeiteloos aankunnen. Een jazzy ballad zijn we op dit fantastische album nog niet tegen gekomen, geen nood, met Was It Worth It worden we op onze wenken bediend. Een emotioneel nummer als dit wordt door zijn schitterende uitwerking van de juiste toon voorzien. Ook het ingetogen gezongen We Survived weet
gevoelige snaren te raken. Als verrassing bevat dit album nog een 'hidden track' waarin Blue And Broke zich naar New Orleans verplaatst en als brassband Mardi Grass viert. Dit zullen we waarschijnlijk live niet meemaken, daar de band – als ik goed geïnformeerd ben – als vijftal opereert.
Na het beluisteren van dit album hoop ik dat deze fantastische band de moeite zal nemen om ook de grens over te wippen, dat zal zeer gewaardeerd worden!
Tot slot:
Als een sabbatical garant staat voor een glansrijke return ken ik nog wel enkele bandjes die ik deze vakantie kan aanraden!
© Harm Lutke

002 Blue