Tri State Corner

  • Back in time: Reportage Tri State Corner @ De Oefenbunker

    001tri

    Enkele jaren geleden werd de (vorige) PC van deze site gehackt waardoor veel, héél veel foto’s verdwenen zijn. Gelukkig is deze reportage van het concert van Tri State Corner en support Lion Twin weer terug gevonden en het zou zonde zijn om deze niet te herplaatsen.
    Nadat de zaal al opgewarmd was door de hardrock van Lion Twin, deden de De Bouzouki-Rockers van Tri State Corner daar op 6 maart 2015 nog een schepje boven op tijdens hun concert in De Oefenbunker te Landgraaf. Bij een bouzouki verwacht je bijna automatisch ‘hoppa’ of sirtaki-gedoe, maar niets is (gelukkig) minder waar, want keiharde riffs gaan de strijd aan met melodieus gepingel op de bouzouki, hetgeen een fraaie combinatie aan geluiden vormt en tot een fantastisch concert leidde. Hiervan is nu dus alsnog een reportage geplaatst in de categorie Reportages/Pics.
    Aangezien de datum van de show de volgorde van plaatsing bepaald is deze reportage op de laatste pagina van de rubriek Reportages/Pics te vinden.
    For more pics click on the last page of Reportages/Pics.

  • Tri State Corner – Hero

    AFM Records

    TSC 325

    In het Limburgse Vaals is er een punt waar België, Duitsland en Nederland elkaar aantikken. Hierop is een zuil geplaatst die dit Drielandenpunt markeert. Duitsland heeft meer van deze punten met andere landen, dus uniek is dit niet. Wat wel enigszins uniek genoemd mag worden is de ‘Duitse’ band Tri State Corner, een passende naam voor deze band daar de bandleden uit Duitsland, Griekenland en Polen komen. Nog unieker is de sound die het vijftal uit de boxen laat knallen, zij worden niet voor niets Bouzouki Rockers genoemd.
    3 jaar geleden was ondergetekende getuige van een indrukwekkend concert van Vassilios "Lucky" Maniatopoulos (zang/darburka), zijn broer Ioannis "Janni" Maniatopoulos (bouzouki), Markuz Berger (bas), Christoph "Brat" Tkocz (gitaar) en Christos Efthimiadis (drums) en was dan ook blij verrast toen hun inmiddels 4e album “Hero” in zijn brievenbus gekieperd werd.
    Als je een bouzouki speler in de gelederen hebt, verwacht je bijna automatisch ‘hoppa’ of sirtaki-gedoe, maar niets is (gelukkig) minder waar, want keiharde Poolse riffs gaan de strijd aan met melodieus gepingel op de bouzouki, hetgeen een fraaie combinatie aan geluiden vormt. Dit is in het kort de beschrijving van hun sound. Op de opener Fortune In Lies komt dat er nog niet helemaal uit, maar luister naar Tomorrowland en en je begrijpt wat ik bedoel. De nummers zijn vrijwel allen melodieus van opzet, waardoor je Tri State Corner dus in de melodic metal hoek zou kunnen plaatsen maar die bouzouki potverdomme, maakt hen pas echt apart. De band heeft er in ieder geval al 13 jaar succes mee.
    “Hero” heeft al geruime tijd geleden zijn intrede in mijn auto cd-speler gedaan en mij al menige lange rit aangenaam verpoost. Daarbij is Daydreamer één van de hoogtepunten, een oorwurm van het kaliber – pak em beet – Paradise City. Het is zo’n typisch direct raak nummer dat zich als een teek vastbijt. Er is vrijwel niks negatiefs op de 11 songs aan te merken al had de iets geforceerd overkomende ballad Hero voor mij niet per se gehoeven, maar soit.
    “Hero” is een meer dan onderhoudende CD die na zijn afscheid van de auto cd-speler, zeker nog vaker thuis gedraaid zal worden!
    © Harm Lutke

     

     

     

  • Tri State Corner – Stereotype

    Drakkar

    TSC Stereotype

    Door de ruig uitziende hoes van “Stereotype” zijn de verwachtingen hoog gespannen, maar als je na 10 seconden enkel wat gepingel op een Bouzouki hebt gehoord heb je zo je bedenkingen en ontbreekt er alleen nog een ‘Hoppa’. Die komt er (gelukkig) niet want 8 seconden later barst het geweld los en blijkt de afbeelding op de 6e CD van Tri State Corner prima aan je verwachtingen te voldoen. Opgelucht maken mijn oren eerst kennis met de titeltrack Stereo Type, gevolgd door het nog iets ruigere No Empathy. De Bouzouki-rockers leveren weer een stukje vakwerk af als het gaat om goed in het gehoor liggende melodische rock, hetgeen je terug hoort op Run Away dat met tempowisselingen gepaard gaat. De band die hier in den lande nauwelijks bekendheid geniet, maar wel al meer als 600 optredens in 22 landen op de teller heeft staan, heeft een eigen sound ontwikkeld waarin de Bouzouki-klanken ongelooflijk knap ge-integreerd zijn zonder dat het op volksmuziek lijkt. Zelfs de solo’s behouden de gewenste hardheid zonder uit de toon te vallen zoals duidelijk hoorbaar is op Pride Before A Fall. Het is niet allemaal geweld wat de klok slaat, want met Green Eyed Monster wordt er even een afslag genomen naar de romantiek en volgt er een heerlijke ballad die het verdiend om als single uitgebracht te worden!
    Another Man’s Life zit knap in elkaar en is een voorbeeld hoe de Bouzouki samensmelt met harde riffs en mokerslagen op de drums zonder dat het refrein daar onder te lijden heeft.
    Dit is het handelsmerk geworden van Tri State Corner, dat zijn naam te danken heeft aan het feit dat de wortels van de bandleden in Griekenland, Polen en Duitsland liggen. Van het viertal is zanger Vassilios “Lucky” Maniatopoulos misschien wel het meest bekend bij de rockliefhebber want hij beunt ook nog bij als drummer bij Rage. Daar werd hij de vervanger van Christos Efthimiadis, die op zijn beurt weer op de trommels mept bij Tri State Corner. Verder bestaat de band uit de broer van Lucky: Ioannis “Janni” Maniatopoulos, die de Griekse luit op een virtuose wijze bespeeld en is de uit Polen afkomstige Christoph “Brat” Tkocz verantwoordelijk voor de snoeiharde riffs.
    De tweede helft van deze 12 tracks tellende CD start met Morbid Fascination. Dit nummer bevat progrock invloeden en is door de schitterende, geraffineerde uitwerking (voor mij althans) de sterkste track van dit album waarop ik sowieso al geen negatieve opmerkingen durf los te laten.
    Deadly Sin heeft een ritme dat je bijna als een wals zou kunnen omschrijven, maar kent onder de melancholie die het uitstraalt toch enkele hardere momenten. Hypocrisia, Wall Of Lies en Panic Buying hebben een zelfde dynamiek als hun voorgangers en gaan gepaard met een mid tempo/uptempo. Ook hier -en daar heb ik het nog niet over gehad – zijn de backings weer dik in orde.
    Schemer ontpopt zich als een waardige afsluiter, ook alweer met een melodie die hangen blijft.

    Vroeger kocht je wel eens een album omdat je fan van een bepaalde band was en dat bevatte dan 2 of - als je geluk had - 3 nummers je aanspraken, welnu, met “Stereotype” koop je de hoofdprijs!
    © Harm Lutke

    TSC