• 001
  • 002
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 003
  • 008

“If you want sax, call Candy”!!

001candy

Nadat we met z’n allen bijna 2 jaar hebben droog gestaan en het met kleinschalige concerten moesten doen – waarbij heel wat onbekend talent kwam bovendrijven – ziet het er inmiddels iets rooskleuriger uit en komen de grotere ‘sterren’ weer binnen handbereik. De concertagenda’s worden bijna dagelijks aangevuld en dat betekent weer – als vanouds – keuzes maken. Zo had het Parkstad LimburgTheater in Heerlen in het weekend van 22, 23 en 24 oktober respectievelijk De Dijk, Racoon en Candy Dulfer geprogrammeerd. Daar je de eerst genoemden ieder jaar wel eens op een of ander festival tegen komt viel de keuze al snel op Candy Dulfer, die het grootste deel van het jaar in het buitenland bivakkeert.


002candyEen prima keuze zoals meteen al blijkt als Candy en haar band blij als een kudde koeien dat na de winter de wei weer ruikt het podium betreden. Gestart wordt met YeahYeahYeah, een toepasselijke titel voor het feit dat men weer los kan gaan op de podia. Het nummer swingt als de neten en het speelplezier spat van het podium. Dat zal de komende 105 minuten ook niet verzwakken!!
De show is opgebouwd uit een mix van nieuwe songs en ouder werk (de hits). De lijst van grootheden waarbij Candy sax vakwerk geleverd heeft lijkt eindeloos groot, maar zij staat ook vocaal haar mannetje zoals blijkt uit de samenzang met Yvan Peroti in Deeper.
003candyAan vocalen is er deze avond sowieso geen gebrek want naast Yvan heeft Candy ook de nog jonge Camilo Rodriguez meegenomen en heeft toetsenist Roger Happel ook een microfoon voor zijn neus hangen. De band bestaat verder uit haar – zoals zij hem noemt – muzikale broer Ulco Bed op gitaar, Xander Buvelot op bas, toetsenist Henne Reijs en het aanstormende drumtalent Kick Woudstra. Na het nieuwe Say Something volgt het bekendere werk met Musicology en een geweldige uitvoering van misschien wel haar grootste hit Lily Was Here.
Op de setlist prijken 12 nummers, verdeeld over een speeltijd van 105 minuten betekent dat een gemiddelde van ongeveer 8,5 minuut per song. Er is dus tijd om te improviseren – wat ook naar hartenlust gebeurt – maar ook voor solo’s. Ieder bandlid krijgt zijn ‘minutes of fame’.
Bij Teardrops mag Kick Woudstra shinen en doet dat op overtuigende wijze zonder dat je – zoals wel vaker bij drumsolo’s het geval is – het plaspauze gevoel krijgt.
004candyWe zijn inmiddels al over de helft van de set, maar grooven ook de tweede helft lekker verder met We Never Stop, het nummer waar deze tour naar genoemd is. Even volgt er een rustpuntje met de door Yvan geschreven en prachtig gezongen ballad The Climb. De veelzijdige zanger die vooral veel uren draait bij Sven Hammond Soul komt niet tot rust want hij moet daarna met zijn vocale collega's meteen weer aan de bak in een medley waarin ik o.a. Fantasy’ van Earth, Wind & Fire herken. Er wordt dus weer stevig gefunked en gegrooved en dat zal ook niet meer veranderen. Stilstaan is er niet meer bij, daar is geen tijd voor (No Time For This) want Pick Up The Pieces komt er aan. Even verlaat de band het podium, maar is in no time terug en sluit hun spetterende set af met de toegift What U Do. Als dit een vraag was zou ik antwoorden dat ik (en met mij vele anderen) met lekker los-gerammelde heupen tevreden naar huis terug keer.
© Harm Lutke
Meer foto’s zijn geplaatst in een reportage, die je vind door in de Menubalk op Reportages/Pics te klikken.
For more pics click on Reportages/Pics in the menu.