Johnny Mastro & Mama's Boys – Elmore James For President

Continental Blue Heaven

Mastro 375

Wat kan imperfectie soms toch geweldig klinken. Johnny Mastro staat er om bekend dat hij met zijn band Mama’s Boys al menig geluidstechnicus grijze haren bezorgd heeft. Ik kan het me helemaal voorstellen. Zij stellen alles in het werk om het geluid zo goed mogelijk te laten klinken en dan komt een manneke uit New Orleans hen even vertellen dat het niet zo moet. Weinigen komen met een overstuurd geluid weg, maar voor ‘The Man in Black’ en zijn band werd het hun handelsmerk. En met succes, want dat resulteerde al in 12 albums. Daarnaast was de band al vijfendertig keer op tournee in Europa. Johnny Mastro & Mama's Boys staan garant voor krachtige, smerige, rauwe blues en wie hen 1 keer gezien heeft zal hen niet meer vergeten! Een live band pur sang die nu met hun 13e album “Elmore James For President” op de proppen komt. Het album geeft een idee hoe een concert van deze band klinkt, want je hoort – toch wel iets opgepoetste - opnames van een live set uit 2019. Met het aantrekken van bariton gitarist John Fohl, drummer Jimmy Goodall, percussionist Lisa Gee en saxofonist Tom Eisenhood, onderging de band van partners in crime Johnny Mastro -vocals/bluesharp en Smokehouse Brown – gitaar ook nog eens een metamorfose.
Het album is gedeeltelijk een eerbewijs aan blueslegendes uit een inmiddels ver verleden zoals de titel al reeds deed vermoeden. Dit keer telt het album 13 songs waarvan 10 door het duo Mastro – Brown op papier werden gezet. Daar werden met See Me In The Evening (Hound Dog Taylor), If You Think I've Lost You (Lazy Lester) en Baby Don't You Worry van Sonny Boy Williamson 3 covers aan toegevoegd, al kun je in de bewerking van nog nauwelijks van een cover spreken.
Mijn platen/cd collectie is te groot om iedere dag de uitspattingen van de heer Mastro te beluisteren en tussen "Never Trust The Living" en dit nieuwe werk zitten welgeteld 4 jaren, maar reeds bij de eerste tonen van de titelsong ben ik weer bij de les. Heerlijk gruizig en schurend. Het voelt als of je met je auto de snelweg verlaat en een grindpad op rijd, je hoort van alles.

De toevoeging van een bariton gitaar is een absolute meerwaarde want het zorgt voor een vollere sound als een bas en geeft ‘Smokehouse’ bovendien meer vrijheid om te soleren zoals op Wildman Call duidelijk te horen is. Ik moet echter mijn ervaren oren tot het uiterste krachtinspanning dwingen om het geluid van een saxofoon in de smerig vervormde sound te ontdekken.
Hoe dan ook, met “Elmore James For President” heeft de hr. Mastro weer een puik album afgeleverd. Een stomend album dat met One More Time zowaar een (blues) ballad bevat, maar waarmee met heerlijke See Mee In The Evening, The Bottle Won’t Save You en het instrumentale Little Freddie Is King ook de voetjes van de vloer kunnen. In ieder geval genoeg nieuw werk om er weer een (hopelijk Europese) tournee aan vast te koppelen. Bij hen wil je het zweet ruiken en de zever uit de harmonica zien druipen.
© Harm Lutke

Mastro 700