Etan Huijs – The Monochrome Veil

etan 375

Eigenlijk weet je al als je de deelnemerslijst op een hoesje ziet dat het met de cd wel goed zit en wat je mag verwachten. Dat is met “The Monochrome Veil”, het nieuwe album van Etan Huijs dat tot stand kwam met medewerking van Pop in Limburg en Provincie Limburg ook zo het geval.
Naast de singer-songwriter en zijn band (Jori van Gemert – vocals, toetsen, Kyle Janssen – gitaren, vocals, Rens van Dijk – bas, mandoline en Roel Trommelen – drums), verschijnen ook de BJ Baartmans one-man-band, Alex Akela – viool, accordeon en trompettist Nando van Westrienen aan de start. Allen verkeren zo te horen in topvorm!
Etan schrijft liedjes die prima gedijen in de biotoop van Folk en Americana. De openingstrack Ghost Town voldoet volledig aan deze verwachtingen en lijkt door zijn oorstrelende geluid een verlengstuk van zijn vorige cd “The Secret Us". Maar dan volgt Josephine en hierin heeft Etan voor een andere aanpak gekozen. Dit duet met Jori van Gemert blijkt na enkele draaibeurten een bijzonder sterk nummer te zijn dat raakvlakken vertoont met Where The Wild Roses Grow (Nick Cave en Kylie Minogue). Naast het fraaie arrangement is het eigenlijk de loepzuivere, heldere stem van Jori die de hoofdrol opeist. Het is niet direct een song die je tussen Americana en Folk zult verwachten, maar wel een die hangen blijft en terecht als single is uitgebracht.
Met het maar liefst 7 minuten durende Arc zitten we weer terug in het spoor dat we even bijster waren. Ook op het door een mondharmonica ingeleide en naar Country neigende Cautionary Tales horen we weer prachtige close harmony en laat Jori zich in haar enthousiasme heel even solo horen. Met Wild Are The Waves zakt het tempo een beetje en maakt vrolijkheid plaats voor een iets somberder geluid. Als een vloedgolf valt er na ongeveer 3 minuten een kakofonie van geluid over je heen. Dat duurt maar even, want daarna wordt het ebben ingezet.
The Last Train Home is beslist geen Intercity, maar een verhalende song in een niet al te snel tempo, waarop de viool nadrukkelijk aanwezig is.
Net als het eerder genoemde Cautionary Tales is Veil Of Love ook een hoogwaardige country song, zo eentje waarmee je in deze setting in de Grand Ole Opry geen slecht figuur zou slaan.
The Passenger ligt een beetje in het straatje van Josephine en bestaat uit 2 gedeelten. Het start subtiel in zang en begeleiding, maar als het aantal instrumenten toeneemt ontplooit dit 2e duet – dat tevens een elegante gitaarsolo bevat – zich als een waardige afsluiter van een album dat al na de eerste draaibeurt lekker wegluistert.
De fantastische samenzang en begeleiding dragen hier uiteraard aan bij, maar de songs zijn op zichzelf zo sterk dat ze enkel met akoestische gitaar begeleiding niet ten onder gaan.
In mijn recensie van “The Secret Us” plaatste ik Etan al in de top tien van Nederlandse songwriters, een mening waar ik na het beluisteren van dit album nog steeds achter sta!
© Harm Lutke

etan 700