Anvil – Legal At Last

AFM Records

001 anvil

Blij zijn zij, hartstikke blij! Eindelijk is in Canada cannabis vrijgegeven en dat willen de heren van Anvil weten ook! De titeltrack van “Legal At Last” knalt uit de boxen en je hoort de vreugde in de meerstemmige stukken. Of cannabis de benzine is waar Steve ‘Lips’ Kudlow – gitaar/zang, Robb Reiner– drums en bassist Chris Robertson op draaien laat ik in het midden, maar het stemt minimaal tot nadenken en verklaart misschien ook waarom Lips tijdens hun show een dildo over de snaren laat huppelen. Met een beetje schaamtegevoel moet ik toegeven dat ik pas bekend raakte met het werk van Anvil nadat ik de documentaire “Anvil: The Story of Anvil” gezien had, een docu die het fraaie beeld dat velen van de showbizz hebben genadeloos onderuit haalt. Dat is wel bijzonder want “Legal At Last” is toch alweer het 18 e album van deze productieve band en dat zijn er zelfs 2 meer als bijvoorbeeld Iron Maiden - dat toch al een tijd langer meedraait – op de markt heeft gebracht.
In die productiviteit schuilt wel een gevaar want het ‘aambeeld’ heeft in het verleden (en ook nu weer) veel klappen van de pers gekregen. Hun muziek zou veel van het zelfde zijn, maar, dat kan van veel bands gezegd worden! Daar ik geen vergelijkingsmateriaal heb kan en wil ik daar niet over oordelen. Mijn ervaring met de band bestaat slechts uit 1 optreden – bijna 2 – (kl*#* corona) en dat was indrukwekkend!
De in een prachtig ontworpen hoesje gestoken cd is mijn eerste Anvil aanwinst, dus ik laat me verrassen.
Na de blijdschap in de titeltrack volgt er een mindere prettige ervaring in Nabbed In Nebraska. Bij hun shows in Colorado en Oregon kreeg het trio van hun fans enkele ‘cadeautjes’ (?) die vervolgens door de politie in Nebraska in beslag werden genomen. Dit zijn tevens de enige 2 tracks die betrekking hebben op het cannabisbeleid.
Na het uptempo Chemtrails volgt het logge Gasoline, hoezo geen afwisseling. I’m Alive fietst er ook wel lekker in en ook met Talking To The Wall krijg je een portie heavy metal voorgeschoteld met een sound die met vlagen naar old school rock overhelt. Het daarop volgende Glass House solliciteert na verschillende draaibeurten toch wel naar een plaatsje bij de top 3 van dit album, een plaats die voor Plastic In Paradise heel ver weg lijkt. Bottom Line, Food For The Vultures, When All's Been Said And Done en No Time zijn allen volgepropt met gierende gitaar solo’s, donderende drums en heftig gepluk aan de bassnaren, kortom alle ingrediënten die nodig zijn om de metalheads tevreden te stemmen.
“Legal At Last” is best wel een degelijk metal album, maar het is meer een ‘erbij hebbertje’ dan een album dat er met kop en schouders boven uit steekt!
© Harm Lutke

001a anvil