Lady Jane – back to 2020

Blues Company

lady jane 350

Wat een vreemde titel, heb ik iets gemist? Ik ben nog niet eens halverwege dit (ramp)jaar!
Lady Jane is een nieuwe band, maar dan wel met oude rotten. Een blik op de personeelslijst leert dat we hier te maken hebben met een aantal ex (?)-leden van Factor. Deze half Nederlandse, half Engelse band bracht alweer 4 jaar geleden het indrukwekkende album “Lucky Numbers” uit, waarvan de recensie (zie elders op deze site) in de form van een sollicitatie-formulier aan Jan Smeets werd beschreven. Daar werd blijkbaar niet op gereageerd, reden voor de band om nog beter voor de dag te komen als Lady Jane. Was ik al diep onder de indruk van “Lucky Numbers”, van “back to 2020” ben ik dat nog meer!
Linda Jarvis (vocals/keys), Johnny Dirven (gitaar/vocals), Piet Tromp (bas/backings) en Don Heijne (drums/backings) hebben het gepresteerd om het album van 14 tracks te voorzien, waarvan 11 eigen composities en 3 covers.
Met Come On Home wordt er met enige voorzichtigheid gestart en die rustige sfeer wordt op Love Song nog even vast gehouden. Back To Bed is iets ruiger mede door het gitaarspel en de rauwe stem van Johnny Dirven. Hij beheerst vele stijlen zoals ook te horen is op Let’s Forget waar toch wel iets van Carlos Santana doorklinkt. The Drains is een pakkende shuffle met rock passages in de solo’s. Een slowblues mag natuurlijk niet ontbreken en met Fire On The Floor worden de oortjes verwend en de oogjes gesloten. De rock’n roller Never The Same haalt je daarna uit de relax modus en daarop kunnen de voetjes van de vloer (kl*#^ koptelefoon).
Een bestaande song een eigen smoel geven komt de uitvoerder vaak op scheve gezichten te staan. Niet iedereen is een kei als Joe Cocker, maar de versie die Lady Jane van Something (The Beatles) maakte komt glanzend uit de verf.
Choo Choo en Like A Knife is kaasje kaasje voor de bluesrock liefhebber, waarbij de laatste door zijn uptempo toch een hoger percentage rock in zich herbergt. Back On Track is qua ritme moeilijk te plaatsen want je hoort zowel Reggae als Funk en Rock.
Willin (Little Feat) krijgt ook weer een eigen bewerking en reken ik samen met het daarop volgende Destiny tot een van mijn favorieten op dit fascinerende album.
Ze gaan er uit met een heerlijke, goed uitgewerkte slowblues en wederom komt de vierstemmige zang goed tot zijn recht. Als de laatste tonen van 1000 Reasons wegsterven leert een blik op de klok dat we ruim 62 (!) minuten verwend geworden zijn door een zeer veelzijdige band met toekomst perspectief.
Misschien dat we, als we over een jaar of 5 ‘back to 2020’ gaan kunnen vaststellen dat dit jaar toch nog wel meeviel!
© Harm Lutke

lady jane 625