Projectmanager – Next!

001projectmanager

Projectmanager is een Nederlandse band die liefhebbers van o.a. The Motions, Golden Earrings (yep, met een s) en nog wel een tiental bandjes uit de zestiger jaren meteen in hun hart zullen sluiten. Dat roept vragen op want de huidige generatie zal bij deze namen z’n schouders ophalen. Mijn leeftijd genoten zullen echter hun oren spitsen want dit is muziek waarmee wij opgegroeid zijn en waar veel moois uit voortgekomen is. Hoewel zij het misschien zelf liever garage pop of surf noemen en het allemaal nieuwe nummers zijn, lijken Edwin Timmers (leadvocals/gitaar), Peter van Hulten (leadgitaar), Dirk Timmers (bas/backing vocals) en Aart van den Berg (drums/backing vocals) een jaartje of 50-60 terug in de tijd te duiken, heerlijk!
Uit de summiere info aan de binnenkant van de hoes maak ik op dat de eerste schermutselingen voor dit album al in januari 2018 plaats vonden en dat “Next!” het tweede album van deze band blijkt te zijn dat geheel in eigen beheer opgenomen is.
15 zelf geschreven tracks vragen om aandacht en deze cirkelen qua tijdsduur rond de 2 minuten. Dat geld niet voor opener Beaney’s Revenge, want voordat je de melk en suiker in de koffie hebt doorgeroerd dient zich Sun Attacks al aan. Dat klinkt als lekkere rock ‘n roll met een vleugje punk. Dat hoor je ook op Of All The Dumb Things terug. Door deze toevoeging en ook andere invloeden hoor je dat Projectmanager wel degelijk een band van deze tijd is en anders hoor je dat wel aan de teksten.
Up tempo en rustigere luisterliedjes houden elkaar in evenwicht. Ieder liedje heeft wel iets aparts, zoals het koortje op Clockwise Timidity dat met ‘papa papapa papa’ zomaar een eerbetoon aan alle vaders had kunnen zijn. Voor het bespelen van een ‘Glockenspiel’ op Needless Knowhow deed men een beroep op Gijs de Jong. De metalen xylofoon geeft dit akoestische nummer net weer dat stukje extra mee. Met Speedy & Eve, Starlight, Good Girls, The Smalllest Nation Mobile en Don’t Know What waait er weer een frisse sixties sound uit de speakers. Een beetje twangy gitaarspel en de zuivere koortjes, het past perfect bij elkaar. Don’t Know What lijkt afgelopen te zijn maar scheurt na een korte stop weer vol gas door. Op Scaffolding The Sky komt Gijs weer om de hoek kijken en is dit keer verantwoordelijk voor de solo. Facetown Breakdown is de vreemde eend in de bijt want dit wordt gedomineerd door een beetje naar psychedelica neigende gitaar solo. Zonder meer het hardste nummer op deze prachtige cd!
Door de korte speelduur der nummers ben je alweer aan de laatste song aangeland voordat je er erg in hebt en komt met All Bets On Beany’s Tears een eind aan 33 minuten luistergenot. “Next!” verveelt geen moment en nodigt mij uit om weer eens een aantal platen van bovengenoemde bands van zolder te halen.
Ik weet niet of ik de band met mijn mening een plezier doe, maar deze mannen lijken te laat geboren want ik weet zeker dat Projectmanager zich in de sixties makkelijk met deze bands had kunnen meten!
© Harm Lutke

001project625