Hein Augustijn – Brabo Mundo

001 H

Dialecten, ik heb er niks mee (behalve met carnaval) en zeker niet die van buiten de provincie. Het is dan ook ergens logisch dat “Brabomundo” van Hein Augustijn lang naast mijn pc heeft gelegen. In een gekke bui toch maar eens alle moed bij elkaar geraapt, het stof eraf geblazen en in de cd speler – die inmiddels best wel wat gewend is – geschoven. Mmh, Mèskes Meej ’n Zachte G ligt best lekker in het gehoor en ik weet wat ermee bedoelt wordt. Dat valt dus mee, sterker nog, het is het begin van ruim 42 minuten ontspannen luisterplezier! De 30 jarige singer-songwriter die op dit album naast zang, gitaar en bas ook de rol van ukelelelummel vertolkt weet zich op dit derde – in eigen beheer opgenomen – album omringt door een hele rits in Brabant wereldberoemde muzikanten uit de pop, jazz, folk en americana scene, die bij ieder liedje een andere sfeer weten neer te leggen. Op Gruuwelèk Smoor en Ginnen Held klinken Latin invloeden door, heeft Lieve Gaode Meej Daanse een bluesy/jazzy feel en is men niet vies van een walsje op Dè Ik Oe Gère Zie. Het moet gezegd, deze cd gaat mijn verwachtingen ver te boven en werd inmiddels dan ook meerdere malen gedraaid. De liedjes klinken fris en fruitig en hoewel ik in het begin moeite met het Brabantse dialect had dringt de betekenis van de tekst bij iedere draaibeurt een stukje meer tot me door. Ze zijn lichtvoetig, bevatten humor, hebben een bepaalde gemoedelijkheid (Nèffe Ou), maar kunnen ook kritisch zijn (Ja Wadde). Kennelijk neemt Hein genoegen met bekendheid in zijn eigen provincie, maar mochten de teksten in het Nederlands of Engels zijn sluit ik een landelijke doorbraak niet uit. Prachtig stukje vakmanschap!
© Harm Lutke

001HA