J.B.O. – Wer Lässt Die Sau Raus?!

AFM Records

Jbo 325

“In het verleden behaalde successen bieden geen garantie voor de toekomst” is een zin die van toepassing is op het album “Wer Lässt Die Sau Raus?!” van J.B.O.
Waren de vorige albums “Deutsche Vita”en “11” van de Duitse fun-metal band nog redelijk tot goed te pruimen (kennis van de Duitse taal is hierbij wel een vereiste), dan valt dit 13 e album toch best tegen.
De muziek op deze cd laat zich moeilijk beschrijven en spat alle kanten op, kent hoogtepunten, maar helaas ook diepe dalen. Je moet niet te zwaar aan de 15 songs – sorry, Lieder – tillen en alles niet met een korreltje, maar met een flinke zak zout nemen.
Er wordt heavy gestart met Überfall, maar daarna komt met Mach Noch Eins Auf! Duitse humor om de hoek kijken en hoor je o.a. mekkerende geiten/schapen. Misschien iets voor het songfestival?
Who Let The Dogs Out?! van Baha Men (2000) wordt gecoverd en mocht als titeltrack fungeren, maar de vraag wie in dit geval de zeug uit laat wordt niet enthousiast beantwoord. Dan is Hoffen Und Bangen een stuk leuker en kan ik me vinden in het tekst-stukje: “Ich lieb Dich wirklich sehr, doch Heavy Metal lieb ich mehr!
Dat Durst over het nuttigen van bier gaat – een thema dat vaker zal terug keren – moge duidelijk zijn. Een ‘Lied’ met een pakkend refrein, maar daarvoor worden eerst diverse ritmes (van Reggae tot Rock) door elkaar gehusseld en krijg je een filosofische boodschap mee met “Alles hat ein Ende nur der Durst hat keins!
2 leuke liedjes gehad?, yep, dus tijd voor weer wat meer onzin met Depp en Weil’s Quatsch ist.
De eerste is een mix tussen funk en rockabilly (pfft) en de tweede een poging tot het coveren van MC. Hammer’s U Can’t Touch This. Daarbij geeft de Duitse titel precies aan hoe ik er over denk en houd ik mijn hart vast als Schlimmer Geht Immer zich aandient. Dat valt dan wel weer mee net als met Die Beste Stadt Der Welt dat richting punk-rock marcheert met een heavy rock intermissie.
Na het aanstekelijke In Meinen Kuehlschrank Brent Noch Licht begin je te geloven dat de band aan een inhaalmanoeuvre begonnen is om deze cd tot een goed einde te brengen, maar dan heb je buiten Happy Birthday, Hochzeitpunk en de Hochzeitmarsch (daar komt de bruid) gerekend.
De zin om de cd verder af te luisteren ontgaat me, maar dan zou ik het wel weer goed te verteren Heavy Metal Baby gemist hebben. De daar op volgende meezinger Hallo Bier is een (w)aardige afsluiter die het in feesttenten ongetwijfeld goed zal doen, zelfs zonder het ‘hidden’ dronkenman- gelal dat de cd tot 44:13 minuut laat doorlopen.

Na 1 draaibeurt kan ik alleen maar concluderen dat de ruim 44 minuten durende onzin met de helft een leuk album had opgeleverd!
© Harm Lutke

Jbo 625