Blo Ya Top – Groove Control

Toprecords

Bloya 325

Mark Ferguson, Mr. E en Paul Huge, beter bekend als het illustere trio Blo Ya Top brachten onlangs met “Groove Control” hun vierde langspeler uit. Ik zie hierin een vergelijking met topsporters die 4 jaar in training zijn om op de Olympische spelen te pieken. Blo Ya Top heeft in stijgende lijn 3 albums uitgebracht om met het 4e te pieken. Laat ik het zo zeggen: Als ik de andere albums nú terug luister vindt ik “Mayday” leuk, “Why Waltz” goed, “Fever” gaaf en overtreft “Groove Control” al mijn verwachtingen!
De Limburgse band heeft een geduchte live reputatie, hetgeen zich uit in een toenemend aantal fans. Ooit begonnen als een ZZ Top coverbandje werd het roer al gauw omgegooid en werden hun sets opgeleukt met eigen werken, die dan wel weer in de stijl van de ZZ’s gespeeld werden. Maar bij iedere cd die volgde maakte men zich steeds meer los van de sound van de baardmannen en op “Groove Control” is hier nog weinig van te merken. Sommige van de 13 tracks hebben wel een sterke hang naar de seventies (hetgeen helemaal niet erg is) en bevatten tekstueel de aparte vorm van humor die kenmerkend is voor deze band. Zij spelen op onnavolgbare wijze met woorden, zo werd de term Wheels of fortune bijvoorbeeld verbasterd in Heels Of Fortune.
Ook op deze cd is het gitaar spel van Mark Vergoossen – wiens naam ver-Engels-t werd in Mark Ferguson – weer van grote klasse, wat duidelijk te horen is op nummers als Night Clubbing, Danger Honey (heel gevoelige solo) en Tornado Sally.
Het album komt traag op gang met de titeltrack, logge bas, harde riffs en donderende drumslagen en dat hoor je later ook terug in Not Fade Away. Monster Movie Music is het nummer met de meeste seventies invloeden en doet een beetje aan een jam tussen Van Halen en ZZ Top denken. Met Coffee After Seven gaat het tempo omhoog en krijg je enkele tips voor een goede nachtrust. Nightclubbing is een typisch Blo Ya Top nummer, dat zich kenmerkt door een langzame start waarna het vuurwerk door een tempo wisseling losbarst. Met Apocalyptic Peptalk Blues (prachtige titel) komen de bluesliefhebbers aan hun trekken, zij het wel op een bezwerende wijze. Met Not Fade Away wordt teruggekeerd naar hardrock en zijn het weer de logge bas-akoorden die het nummer dragen. Na al het rockgeweld is het tijd voor een beetje romantiek. Dat is niet aan Mr. E besteed. Tijdens zijn plaspauze trekt Paul Huge de microfoon naar zich toe en verrast ons samen met Mark met de akoestische ballad Going Down. Het is al gauw gedaan met de rust als Mr. E terug keert, er vol tegenaan gaat in Tornado Sally en dapper weerstand biedt aan de gierende gitaarsolo’s. Met Lonely At The Top wordt akoestisch afscheid genomen van de luisteraars die er en passant wel aan herinnerd worden dat er merchandise beschikbaar is.
“Groove Control” geeft aan dat de band weer een stap gezet heeft, misschien krijgen we met het vijfde album zicht op waar het ooit eindigen zal!

© Harm Lutke

bloya 625