Black Hammer Voodoo – Dance Like A Windmill

BHV 325

De bluesrock-akker is ingezaaid met vele plantjes, eh bandjes, waarvan de meesten nooit boven het maaiveld zullen uitsteken. Zij moeten het afleggen tegen hen die net iets meer mest of zonlicht krijgen. Voordat je denkt dat dit om een recensie van een tuincentrum gaat, ik bedoel hiermee dat veel bandjes niet buiten de geijkte paden durven te treden waardoor ze – hoe goed ze ook mogen zijn – niet opvallen. Gelukkig zijn er uitzonderingen en zo’n uitzondering is Black Hammer Voodoo, dat ongeveer anderhalf jaar geleden is opgericht, maar wel uit ervaren rotten bestaat, mannen die weten hoe je een zaal dient te slopen. Mannen die genre-grensoverschrijdend te werk gaan met een attitude van schijt aan alles! Dit heeft er toe geleid dat mijn eerste kennismaking met deze band op Koppelpop (Susteren) tot één van de gedenkwaardigste van dit jaar was. Black Hammer Voodoo bestaat uit mannen die alles al meegemaakt hebben en een schat aan ervaring meezeulen!
Zo maakte zanger/bassist Michel van Leeuwen in het verleden o.a. deel uit van Gruppo Sportivo, de Bombitas en De Dijk. Harmonica-virtuoos Kim Snelten was o.a. lid van The Scene, Drippin’ Honey, The Jack Of Hearts en de band van Jeffrey Lee Pierce. Dan heeft men nog de Australische gitarist Sam ‘Smokehouse’ Shine in de gelederen die insiders waarschijnlijk kennen van Toni Child en Vanessa Baker & The Electric Eclectics en wordt de band gecompleteerd met de Italiaanse drummer Francesco Libero.
Sinds kort is hun eerste album een feit en pakt men meteen goed uit met maar liefst 16 tracks!
Het schijfje kreeg de naam “Dance Like A Windmill” mee en in gedachten dwaal ik weer af naar Koppelpop waar enkele fans deze titel iets te letterlijk opvatten en hun armen als molenwieken gebruikten. Met een flinke dosis choreografische fantasie zou je dit dansen kunnen noemen.
Na meerdere draaibeurten kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat er weinig aan dit album gesleuteld is want het klinkt bijna net zo ruig, smerig en vuig als dat ik ze live gehoord heb.
De no-nonsense instelling van het viertal zorgt er voor dat je op dit album invloeden tegen komt die je niet in dit genre zult verwachten, zoals de Garry Glitter-achtige glamrock waarmee “Dance Like A Windmill” wordt geopend.
Waren het tot nu toe de Bintangs die voor mij qua ruigheid met kop en schouder boven het Neder Bluesrock geweld uitstaken, met Black Hammer Voodoo hebben zij er een geduchte concurrent bij!
Zonder de zang van Michiel van Leeuwen en de sterke ritme-sectie te kort te doen zijn het vooral Sam Shine en Kim Snelten die de show stelen. De twee klasbakken gaan regelmatig een duel met elkaar aan. Dat de snaren-terrorist voortdurend door een snerpende mondharmonica op de huid gezeten wordt maakt het alleen maar spannender voor de luisteraar, die daarbij uiteindelijk de winnaar is.
Nummers als het ook weer van een beetje glamrock voorziene Kick That Scum, het ruige Suffer, het logge Mouse In A Wheel, Nothing, Breaking The Law en Hands Off My Baby smeken er om om de volumeknop een snok naar rechts te geven. De meest opvallende track is misschien wel de van gospel naar bluesrock vertaalde Hallelujah I’m Looking Through Ya.
Ook een nummer vol klaagzang ontbreekt niet en het is vooral de inbreng van het fantastische overstuurde slide gitaarspel en het weidse harmonica geluid dat je andere versies van Catfish – de enige cover op dit geweldige album – doet vergeten.
Wat goed is komt snel en met Black Hammer Voodoo heeft de Nederlandse bluesrock-scene er in één klap een band van formaat bij!
© Harm Lutke

BlackHammerVoodoo 620