My Own Army – A Medicine Show

RVP Records

my own army 325

Voor veel muziekliefhebbers is grunge passé en misschien op sterven na dood. Dat was Disco ook, maar dit maakt met ‘foute party’s’ een revival door. Hetzelfde kan van grunge gezegd worden, want het vlammetje is altijd wel blijven branden en werd door verschillende bandjes soms aangewakkerd, echter zonder in een vuurzee te veranderen. Maar er zijn veranderingen op til zoals ondergetekende zelf heeft mogen ervaren toen hij de EP “A Medicine Show” van My Own Army in de brievenbus aantrof. Voor mij als enigszins vastgeroeste melodic-rock, blues-rock en blues liefhebber wordt ik op een aangename manier wakker geschud en sta verbaasd over de kwaliteit van de songs die mijn gehoor ingangen met een bezoekje vereren. De productie doet buitenlands aan, maar niets is minder waar want My Own Army bestaat uit 4 nuchtere Hollandse jongelui die naar namen luisteren als Herman de Kok – vocals/gitaar,Vincent Hekkert - gitaar/backings, Sven Spierings - drums/backings en Ferry Westdijk – bas. Het viertal had er alle vertrouwen in dat producer Hans Pieters (o.a. Gorefest, Epica en After Forever) wel raad wist met hun ideeën en het geheel in goede banen zou leiden. Het resultaat mag er zijn!
Zoals vrijwel iedere band heeft My Own Army zich ook laten inspireren door genre grootheden. Dan kom je in dit geval uit bij Nirvana, Soundgarden en ook Tool. Deze invloeden hoor je dan ook in de verte terug op “A Medicine Show”, dat vijf tracks bevat. Toch zit er vooral veel van hen zelf in en dat maakt het interessant! Zie het als een pizza: de bodem smaakt bijna altijd hetzelfde, maar het gaat er om wat je er op pleurt en dat smaakt in dit geval heerlijk!
Misplaced Memories, waarmee geopend wordt, neigt meer naar rock als de volgende tracks en gelijk valt het overstuurde bas geluid van Ferry Westdijk op, een geluid dat in iedere song opduikt en voor mij niet log genoeg kan zijn. Slechts 1 seconde zit er tussen het einde van Misplaced Memories en het daarop volgende Married In Concrete, dat misschien wel de ruigste song is maar ook een ‘rustige’ passage kent. Met iets meer als 2 minuten tevens de kortste track.
Overboard gaat gepaard met een lange intro en zit iets gecompliceerder in elkaar. Bij iedere draaibeurt ontdek je weer iets wat je bewondering voor deze Rotterdamse band doet toenemen.
In A Single Bite komen naar mijn mening de invloeden van Nirvana het meest naar voren, maar daar is natuurlijk niks mee. Ook deze song bevat weer een prachtige melodieuze passage dat na enige tijd weer ruw verstoord wordt door de heerlijke logge bas.
De band schreef 12 songs voor deze EP, maar mocht het een volledig album geworden zijn, dan was Handwritten zeker het rustpunt geweest. Zeer fraai van opbouw waarmee de band bewijst véél meer in hun mars te hebben dan je bij de eerste 4 songs zou denken.
Grunge mag dan op een laag pitje staan, een band als My Own Army zorgt er met hun eigen inbreng op een verantwoorde manier voor dat de vlam niet gedoofd wordt, waarvoor hulde.
Pracht EP…… ook voor een breder publiek!

© Harm Lutke

My Own Army 625