Frank Demian – Till The Oceans Flood

Frank Demian 325

Wat rent er toch een hoop talent in Nederland rond. Je hebt de gevestigde orde die bijna dagelijks op de radio te horen is, maar onder de radar worden nog veel meer vliegbewegingen gemaakt. Dat wordt door het grote publiek zelden opgemerkt. Tot dat, ja, tot dat er weer eens iemand het aandurft om onder eigen beheer een cd uit te brengen zoals de Nederlandse singer-songwriter Frank Demian.
Hij timmert al een jaar of 20 aan de weg, bracht in 2015 zijn debuutalbum “Late In The Morning” uit maar op de een of andere manier bleef het beoogde succes uit. Succes is nu eenmaal van vele factoren afhankelijk, maar wat mij betreft mag het tij nu wel keren!
Zijn 2e cd “Till The Oceans Flood “geeft daar alle aanleiding toe. Het beeld van alleen singer-songwriter kan de prullenbak in want hierop horen we een gedreven zanger en songsmid die veel variatie in zijn muziek stopt en daarmee een breder beeld van zijn kunnen presenteert.
Met de openingstrack Heading Down The Highway, krijg je door de enthousiaste fiddle, kazoo en backings het gevoel een folk cd in de speler gepropt te hebben. Na de tweede track verdwijnt dat beeld. You’re Beautiful (But You’re Moving Tonight) is fraai van opbouw, alleen jammer dat in het refrein het gekras over de snaren na enige tijd gaat irriteren. Love Is In Your Touch zit weer totaal anders in elkaar en naast aparte backings wordt er een elektrische gitaar bij gesleept, prachtig uitgewerkt indie rock nummer!
Daarna komen de heupen in beweging met het met reggae invloeden gepaard gaande Curly Locks.
Nog meer afwisseling krijgt men met Last Time I Saw Paris waarin de singer-songwriter weer naar boven komt en in de laatste minuut een kazoo dermate agressief bespeeld wordt dat er bijna van martelarij sprake is. Gelukkig wordt op Oh My Baby het instrument met meer respect behandeld en lijkt de vrede weer getekend.
Was er bij de eerste zes tracks op deze variatie rijke cd nog sprake van een vorm van uitbundigheid, dan wordt er met Winds Of Thor pas op de plaats gemaakt en werkt ook het hoog gezongen en weer krasserig gitaarspel op It’s Too Early niet echt mee om de stemming van de eerste 6 tracks vast te houden. Ach, na regen komt zonneschijn en 2 mindere tracks dragen er zeker aan bij dat een met doowop doorspekt nummer als Disappear In Pink de zon weer laat schijnen in de cd speler. Ook met I’m Not Going Down en Cannot Reach Your Heart bewijst Frank Demian dat hij niet alleen fraaie composities weet neer te krabbelen, maar dat hij ze ook nog vakkundig weet uit te voeren.
Kortom, wat mij betreft mag Frank voortaan boven de radar vliegen!

© Harm Lutke

Frank Demian 625