Martha Fields – Dancing Shadows

Continental Record Sevices

MARTHA FIELDS 325

Zo krachtig als haar stem is ook het nieuwe album van Martha Fields “Dancing Shadows”.
Een stem die voor Nederlandse begrippen vergeleken kan worden met die van Mattanja Joe Bradley, maar dan iets meer gerijpt, heet je welkom met Sukey. Country-snik haters kunnen deze cd beter niet draaien want dit kenmerk dat tekenend is voor country is in vrijwel iedere song vertegenwoordigd. Boeit niet, want wat is dit een fijne cd! Al heel vaak in de auto gedraaid komt ie pas echt tot bloei in de cd speler en ontdek je met de koptelefoon op pas welke geraffineerde instrumentale versnaperingen je oren strelen. Het is namelijk niet alleen de stem en het feit dat “Texas Martha” alle 14 songs zelf schreef dat indruk maakt, maar het zijn evenzeer de puike muzikanten die zij om haar heen verzameld heeft. De zangeres die haar roots in Austin, Texas heeft woont een groot gedeelte van het jaar in het Franse Bordeaux. Daar is deze cd onder eigen beheer opgenomen samen met haar touring band die met Manu Bertrand (gitaren, lapsteel, pedal steel, dobro), Manu Godard (Hammond B3), Serge Samyn (contrabas), Urbain Lambert (gitaren), Vincent Samyn (piano), Olivier Leclerc (viool), Denis Bielsa (drums, percussie) en de backings van Monica Taylor en Travis Fite, louter uit Franse muzikanten bestaat!
Na Sukey volgt de countryballad Paris To Austin, waar in de lapsteel en viool de sfeer bepalen. Een sterke song die in Frankrijk al als single is uitgebracht. Dat had net zo goed Exile kunnen zijn dat heerlijk weg grooved. De cd bevat veel variatie aan songs die weliswaar op country gebaseerd zijn zoals de bluegrass stomper Demona (vooral hierop toont de band zijn waarde), de weg-zwijmel ballad Oklahoma en het rockende Bitter Fruit. De Last Train To Sanesville moet even op gang komen maar daarna is er geen houden meer aan aan dit nummer dat vooral de rockabilly fans deugt zal doen.
Hoogtepunt van deze toch al schitterende cd is voor ondergetekende West Virginia In My Bones,
een nummer waarvoor ze de repeatknop hebben uitgevonden. Het tempo zakt iets terug op het melodieuze Desert Flower, maar gaat met Maxine - een aanstekelijke bluegrass – weer fors omhoog. Uptempo country hoor je op Fare Thee Well Blues en wat je van Hillbilly Bop mag verwachten hoef ik eigenlijk niet uit te leggen, maar ik ben de beroerdste niet: het nummer swingt de pan uit, net zoals het daarop volgende Said And Done, al is het hier weer bluegrass wat de klok slaat. Om na al dit enthousiasme te eindigen met een walsje is gedurfd, maar Lone Wolf Waltz doet totaal geen afbreuk aan dit fantastische album.
Na bijna een uur genoten te hebben van Martha Fields en haar kornuiten, kan ik wederom een naam bijschrijven op mijn lijstje met “Must see bands”!

© Harm Lutke

Martha Fields 625