Roy van Oost

  • Black Hammer Voodoo – High On Destruction

    BHV Records

    01 BHV hoes

    Met de afkorting BHV denkt men in ons land meteen aan de dappere hulpverleners die de eerste zorg in een bedrijf verlenen bij calamiteiten. Voor bluesrock liefhebbers is BHV een afkorting voor Black Hammer Voodoo, de band die sinds 2016 de podia onveilig maakt en ter hulp snelt als de verveling toe slaat in bovengenoemd genre. Hun sound op hun eerste album “Dance Like A Windmill” werd door Michiel van Leeuwen’s (zang/bas) vroegere werkgever Hans Vandenburg (Gruppo Sportivo) beschreven als – hou u vast – schroeiend, scheurend, broeierig, pompend, smerig, zuigend, stampend, hard, rauw, overrompelend, indrukwekkend, snijdend, onbehoorlijk, dreigend, gierend, gillend, brullend, beukend, verstikkend, dreunend en gemeen beschreven, waarbij hij meteen al het gras voor de voeten van de recensenten wegmaaide. “Dance Like A Windmill” werd dan ook met enthousiasme ontvangen. Naast Michiel van Leeuwen bestond de band verder uit drummer Francesco Libero, de Australische gitarist Sam Shine en mondharmonica virtuoos Kim Snelten. Bestond, want de 2 laatst genoemden hebben de band verlaten en BHV gaat na het aantrekken van Roy van Oost (gitaar/fluit) als trio door het leven. Nu is er “High On Destruction”, hun 2e album dat op 3 April in de schappen ligt. Daarop vinden we een groot aantal krachttermen uit eerder genoemde diagnose van “Dance Like A Windmill” terug en zou ik er graag ‘bezwerend’ aan willen toevoegen. Het is altijd fijn als een album start met een nummer waarbij je gelijk geraakt wordt en je naar het volgende verlangt. Dat is het geval met de titelsong waarop nieuwe aanwinst Roy als een replica van Ian Anderson (Jethro Tull) te keer gaat op zijn fluit. De gatenstok komt later ook nog voorbij op Burning en het akoestische Fly. Aan hardheid heeft de band niks ingeboet en liefhebbers van overstuurde gitaren en zang komen volledig aan hun trekken. In vergelijking met hun eerste cd die toch iets meer bluesrock getint was, klinkt dit stuk studio vlijt mysterieuzer, bezwerend. Wat het voodoo gedeelte betreft doet de band zijn naam nu dan ook meer eer aan. Daar heeft de mastering van Pete Maher – die o.a. meewerkte aan albums van Rolling Stones en U2 – zeker een flinke kei aan bijgedragen. De bluesrockers zullen niet teleur gesteld zijn want vooral The People Wanna Hang You pakt je bij de kladden en laat je niet meer los, net zoals de hele cd eigenlijk. Daartoe zullen wel enkele draaibeurten aan vooraf gaan, want het is geen alledaagse kost wat door deze Bluesrock Hulp Verleners gepresenteerd wordt, maar verandering van spijs doet eten!
    © Harm Lutke

    01BHV