Ricky Warwick

  • Sinner – Santa Muerte

    AFM Records

    sin 325

    Je kon er op wachten! Het is een van de weinige zekerheden in het leven! 1x, soms 2x per jaar brengt dhr. Sinner, Mat Sinner een album uit waar hij voor minimaal 80 % bij betrokken is. De bezigste bij uit de Duitse Rock-scene is 24/7 met muziek bezig en is o.a. verbonden aan bands als Primal Fear en Voodoo Circle. Daarna is hij ook de drijvende kracht achter het alsmaar groter wordende project “Rock Meets Classic” waaraan grote namen als o.a. Ian Gillan (Deep Purple), Francis Rossi (Status Quo), Lou Gramm (Foreigner), Joey Tempest (Europe), Paul Rodgers en Alice Cooper hun medewerking verleenden. Ach, je houd toch nog wel iets van tijd over en als er niks te producen valt vult hij die in bij zijn bloedeigen band Sinner, die nu met “Santa Muerte” hun 17e studio album in hun 35 (!) jarig bestaan uitbrengt. De fans weten dat ze weer een klein uurtje gedegen hardrock mogen verwachten, maar zullen al bij het openingsnummer Shine On raar opkijken als na een minuut niet de vertrouwde stem van Mat uit de boxen knalt maar die van de Italiaanse zangeres Giorgia Colleluori. Zij verzorgde al enkele jaren de backings tijdens “Rock Meets Classic”, maar heeft veel, heel veel meer in haar mars. De fans hoeven niet bang te zijn dat Sinner nu in een Female Fronted Rockband is veranderd, ook al neemt Giorgia op dit album de helft van de songs voor haar rekening. Zoals altijd op Sinner albums maken meerdere gasten hun opwachting, zoals Lords Of Black zanger RonnieRomero, die de microfoon over pakt op Fiesta Y Copas en Ricky Warwick (Thin Lizzy, Black Star Riders) die What Went Wrong, Graving en The Ballad Of Jack van een – hoe kan het anders – Thin Lizzy-achtig tintje voorziet.
    Mat zelf neemt de lead vocals op zich op de titeltrack (een nummer dat hangen blijft), mengt zich af en toe in meerstemmig gezang of duetten, maar laat toch vooral zijn bas snorren als een tevreden poes.
    Met Last Exit Hell, Lucky 13 en The Wolf krijgen we weer stevige stampers voorgeschoteld en met Sorry een sentimentele ballad, maar dat zijn eigenlijk geen verrassingen meer. De verrassing op dit album is toch – zonder anderen te kort te doen – de inlijving van zangeres Giorgia Colleluori!
    Haar stem – die soms akelig op die van Melissa Etheridge lijkt – komt het best tot zijn recht op Death Letter, een heerlijke blues cover van Son House dat in haar versie naar een hoger niveau getild wordt en voor ondergetekende het absolute hoogtepunt van dit album is! Daar moet ik dan wel direct aan toevoegen dat Misty Mountain ook niet te versmaden is!
    Van alle Sinner cd’s is dit wel een van de betere, goede composities, geweldige gitaar solo’s (veelal dubbele leads) en prima op elkaar afgestemde zang!
    Wat wil een rockliefhebber nog meer!
    © Harm Lutke

    sin 625