Metalville

  • HARPYIE – Minnewar

    Metalville

    001Harpyie

    De hoes van HARPYIE’s nieuwe album "Minnewar" ziet er uitnodigend uit en als de afgebeelde dame ook nog eens met goed ontwikkelde stembanden is uitgerust dan kom ik de volgende 45 minuten goed door.
    Helaas de dame komt op het hele album niet voor en we moeten het met 5 lelijke kerels doen, die de namen Aello die Windböe, Brian, Podargo der Schnellfliegende, Jean en Kayran der Geflügelte met zich meedragen. De wenkbrauwen kunnen nog even gefronst blijven want deze Duitse band uit Bad Oeynhausen speelt op dit album ook nog eens alleen maar covers! Blijven de teleurstellingen zich opstapelen? Je zou het wel denken, want covers spelen geeft eigenlijk een vorm van bloedarmoede aan, als of je niet in staat bent eigen nummers te schrijven. Velen verschuilen zich dan achter een eerbetoon en spelen de songs van hun favorieten soms met pruiken op klakkeloos na, hetgeen wel eens een leuke avond oplevert, maar dat is het dan.
    HARPYIE – die toch al 5 albums met eigen werken op hun conto hebben – gooit het op "Minnewar" over een andere boeg en geeft iedere cover een eigen smoel. Ik heb de proef op de som genomen en het origineel van Wenn Ich Tot Bin (Luna Luna), Rapunzel (Letzte Instanz) en Kleid Aus Rosen (Subway To Sally) beluisterd en moet toegeven dat HARPYIE’s versie me vele malen meer aanspreekt.
    "Minnewar" bevat 11 strijdlustige ‘Lieder’ die tekstueel als voornaamste onderwerp het consumeren van allerlei alcoholische versnaperingen hebben. Fans van André Hazes (de eerste) en andere zingende smartlappers die hun inspiratie uit alcohol halen, zullen echter niet veel van hun gading vinden doordat ze een mix van Folk, Medival, Metal en Metalcore ingeschonken krijgen.
    Als ik mijn fantasie loslaat zie ik een tafereel uit een film voor me die zich in de middeleeuwen afspeelt in een herberg. Het bier vloeit rijkelijk, de dames van plezier hebben er plezier in en er klinkt muziek uit doedelzakken, violen, luiten en fluiten. Dan zwaait plotsklaps de deur open en begeleid door donderende drums stapt uit een berg van rook een minstreel die de ene na de andere snoeiharde rif uit zijn elektrische gitaar op het clientèle afvuurt.
    Verwarrend? Schokkend? Jawel, maar tegenwoordig kunnen we wel wat hebben. Na de eerste draaibeurt is de schok gaan liggen en beluister je het geborene met andere oren en ontdek je steeds meer geniale toevoegingen aan het origineel.
    Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de band inmiddels complimenten kreeg van toppers in dit genre als Saltatio Mortis, Schandmaul, In Extremo en Subway To Sally. Daar sluit ik me graag bij aan want ook “Harmpie” is onder de indruk van HARPYIE.
    © Harm Lutke

    001harpyie

  • Lee Aaron – Radio On

    Metalville

    lee aaron radio on 3000X30001

    De Corona pandemie doet vreemde dingen met de mensen, daar vertel ik niets nieuws. Zo hadden gitarist Sean Kelly (niet te verwarren met de vroegere Ierse wielrenner), bassist Dave Reimer, drummer John Cody en last but not least zangeres Lee Aaron zich een week van de buitenwereld afgesloten en kwamen naar buiten met een aantal nieuwe songs waarvan er 12 te bewonderen zijn op hun nieuwe album “Radio On” Over het vorige album van Lee Aaron “Diamond Baby Blues” schreef ik al dat het een album was zoals ze tegenwoordig niet meer gemaakt worden. Wel nu, over “Radio On” ben ik de zelfde mening toegedaan. Als deze lekker in het gehoor liggende rock en powerpop eens vaker op de reguliere radio stations te horen zou zijn, in plaats van het zinloze gewauwel van zich zelf leuk vindende ‘DJ,s’, dan zette ik vanzelf vaker de ‘radio on’.
    De inmiddels 59 jarige Lee – die als ‘metalqueen’ haar hoogtij dagen beleefde in de eighties – ziet er goed geconserveerd uit en dat geld ook voor haar stem. Die heeft aan kracht niets ingeboet zoals meteen al duidelijk wordt als Vampin de laserstraal passeerd. Soul Breaker lijkt er nog een schepje bovenop te doen. Haar stembeheersing is te vergelijken met een spinnende poes die daar waar het nodig is venijnig haar klauwen uitslaat. Daar is Wasted een duidelijk voorbeeld van.
    Gedeeltelijk staat de cd vol met recht toe/recht aan rock songs waarin het voor Sean lekker soleren is, maar waar je ook veel invloeden van andere, oudere bands tegen komt als Status Quo, Joan Jett en bijvoorbeeld Suzie Quatro. Welke songs dat zijn laat ik aan de lezer zelf over om te ontdekken. Iets moderner van aanpak is Soho Crawl, dat afgeleid lijkt te zijn van Cadillac, een nummer van de mannelijke Canadese rockvariant Danko Jones.
    Ach, deze uitspattingen storen niet en moet je met een knipoog nemen. De band heeft genoeg in huis om je ook nog eens te verblijden met een swingende boogie als Russian Doll, waarin – daar is de knipoog weer – een klassieke Russische solo.
    Het zijn toch vooral de ballads die me het meeste aanspreken, zoals het bijna episch te noemen Devils Gold, dat uiteraard voorzien is van een voortreffelijke gitaar solo, maar ook nog eens uitgewerkt is met meerstemmige zang. Om te zeggen dat dit het hoogtepunt van deze cd is zit ik in een tweestrijd met deze song en Twenty One. Dat is appels met peren vergelijken want dit is een subtiele ballad pursang, ook alweer schitterend uitgewerkt. Een song die tevens hangen blijft.
    Met een cd als “Radio On” in de cd speler kan de radio mij gestolen worden!
    © Harm Lutke

    lee aaron 01