Lee Aaron

  • Lee Aaron - Diamond Baby Blues

    Metalville

    Lee Aaron 325

    Lee Aaron klinkt precies zoals je van een rockchick met ballen mag verwachten en na de opener Diamond Baby weet ik al dat de resterende 48 minuten de koptelefoon op mijn kop geplakt blijft. Albums als "Diamond Baby Blues" worden tegenwoordig bijna niet meer gemaakt. In een tijd dat retro (wat een mooi woord is dat toch voor ouwe zooi) hoogtij viert waan je je met deze CD terug in de woelige jaren 70 toen hardrock en heavy blues bands stadions lieten vollopen. Dat zal de niet meer zo piep zijnde Canadese zangeres zelf ook meegemaakt hebben. So what! Daar is niks mis mee! Haar stem is in de loop der jaren alleen maar rijper en rauwer geworden.
    ,,I'm a woman, I can sing the blues" zingt ze op I'm A Woman en dat laat ze op dit nummer dat bekend werd door Koko Taylor horen ook! Het nummer dat sterke overeenkomsten vertoond met Manish Boy is samen met Mistreated (Deep Purple) een song waarin haar stem het beste naar boven komt, heerlijk ongepolijst en vol passie.
    Mistreated en I’m A Woman zijn niet de enige covers die deze CD sieren, yep, ik zeg sieren! Covertjes zijn vaak niet meer als nagespeelde songs zonder bezieling, maar ook bij Black Cat,You're No Good en de afsluiter My Baby geeft Lee er een geweldige persoonlijke draai aan. Van de ene zangeres kan je dat hebben, van de andere niet. De vroegere Metal Queen – in haar gloriejaren was Lee typisch zo'n vrouw die je moeder liever niet als haar schoondochter wenste – heeft nog steeds een strot die je zonder versterking 5 straten verder nog hoort! Gooi je wekker weg, zet Lee op je nachtkastje en vertel haar hoe laat je er uit moet, gegarandeerd dat je niet meer indoezeld! (de buren ook niet) Sorry als ik even afdwaal!
    American High is ook alweer zo’n heerlijke stamper en dat mag ook gezegd worden van Miss Mercy waarin ik fragmenten van Paradise City meen te herkennen. Het persbericht meld dat de begeleiding in handen is van slechts een drietal muzikanten, maar zo klinkt het niet. Daarom des te meer respect voor Sean Kelly: gitaar, Dave Reimer: bas en John Cody: drums die een puik stukje vakwerk leveren.
    Songs als Hard Road en In The Bedroom zouden door onze eigen Dirty Denims uitstekend te coveren zijn, zij vertonen veel overeenkomsten met het repertoire van deze band.
    Heerlijk rauw, zwoel en hees klinkt Lee wederom in het bluesy Cut Way Back. Dit is ook weer zo’n indrukwekkend nummer die het aanschaffen van deze CD meer dan waard maakt.
    De 12 songs op dit album zullen geen kans op de orginaliteitsprijs maken, boeit ook niet.
    Het bevestigd wel wat ik in mijn inleiding al aan gaf: ,,Zulke CD's worden er bijna niet meer gemaakt”….en dat is jammer!!!!
    © Harm Lutke

    lee aaron 625

     

     

  • Lee Aaron – Radio On

    Metalville

    lee aaron radio on 3000X30001

    De Corona pandemie doet vreemde dingen met de mensen, daar vertel ik niets nieuws. Zo hadden gitarist Sean Kelly (niet te verwarren met de vroegere Ierse wielrenner), bassist Dave Reimer, drummer John Cody en last but not least zangeres Lee Aaron zich een week van de buitenwereld afgesloten en kwamen naar buiten met een aantal nieuwe songs waarvan er 12 te bewonderen zijn op hun nieuwe album “Radio On” Over het vorige album van Lee Aaron “Diamond Baby Blues” schreef ik al dat het een album was zoals ze tegenwoordig niet meer gemaakt worden. Wel nu, over “Radio On” ben ik de zelfde mening toegedaan. Als deze lekker in het gehoor liggende rock en powerpop eens vaker op de reguliere radio stations te horen zou zijn, in plaats van het zinloze gewauwel van zich zelf leuk vindende ‘DJ,s’, dan zette ik vanzelf vaker de ‘radio on’.
    De inmiddels 59 jarige Lee – die als ‘metalqueen’ haar hoogtij dagen beleefde in de eighties – ziet er goed geconserveerd uit en dat geld ook voor haar stem. Die heeft aan kracht niets ingeboet zoals meteen al duidelijk wordt als Vampin de laserstraal passeerd. Soul Breaker lijkt er nog een schepje bovenop te doen. Haar stembeheersing is te vergelijken met een spinnende poes die daar waar het nodig is venijnig haar klauwen uitslaat. Daar is Wasted een duidelijk voorbeeld van.
    Gedeeltelijk staat de cd vol met recht toe/recht aan rock songs waarin het voor Sean lekker soleren is, maar waar je ook veel invloeden van andere, oudere bands tegen komt als Status Quo, Joan Jett en bijvoorbeeld Suzie Quatro. Welke songs dat zijn laat ik aan de lezer zelf over om te ontdekken. Iets moderner van aanpak is Soho Crawl, dat afgeleid lijkt te zijn van Cadillac, een nummer van de mannelijke Canadese rockvariant Danko Jones.
    Ach, deze uitspattingen storen niet en moet je met een knipoog nemen. De band heeft genoeg in huis om je ook nog eens te verblijden met een swingende boogie als Russian Doll, waarin – daar is de knipoog weer – een klassieke Russische solo.
    Het zijn toch vooral de ballads die me het meeste aanspreken, zoals het bijna episch te noemen Devils Gold, dat uiteraard voorzien is van een voortreffelijke gitaar solo, maar ook nog eens uitgewerkt is met meerstemmige zang. Om te zeggen dat dit het hoogtepunt van deze cd is zit ik in een tweestrijd met deze song en Twenty One. Dat is appels met peren vergelijken want dit is een subtiele ballad pursang, ook alweer schitterend uitgewerkt. Een song die tevens hangen blijft.
    Met een cd als “Radio On” in de cd speler kan de radio mij gestolen worden!
    © Harm Lutke

    lee aaron 01