HARPYIE

  • HARPYIE – Minnewar

    Metalville

    001Harpyie

    De hoes van HARPYIE’s nieuwe album "Minnewar" ziet er uitnodigend uit en als de afgebeelde dame ook nog eens met goed ontwikkelde stembanden is uitgerust dan kom ik de volgende 45 minuten goed door.
    Helaas de dame komt op het hele album niet voor en we moeten het met 5 lelijke kerels doen, die de namen Aello die Windböe, Brian, Podargo der Schnellfliegende, Jean en Kayran der Geflügelte met zich meedragen. De wenkbrauwen kunnen nog even gefronst blijven want deze Duitse band uit Bad Oeynhausen speelt op dit album ook nog eens alleen maar covers! Blijven de teleurstellingen zich opstapelen? Je zou het wel denken, want covers spelen geeft eigenlijk een vorm van bloedarmoede aan, als of je niet in staat bent eigen nummers te schrijven. Velen verschuilen zich dan achter een eerbetoon en spelen de songs van hun favorieten soms met pruiken op klakkeloos na, hetgeen wel eens een leuke avond oplevert, maar dat is het dan.
    HARPYIE – die toch al 5 albums met eigen werken op hun conto hebben – gooit het op "Minnewar" over een andere boeg en geeft iedere cover een eigen smoel. Ik heb de proef op de som genomen en het origineel van Wenn Ich Tot Bin (Luna Luna), Rapunzel (Letzte Instanz) en Kleid Aus Rosen (Subway To Sally) beluisterd en moet toegeven dat HARPYIE’s versie me vele malen meer aanspreekt.
    "Minnewar" bevat 11 strijdlustige ‘Lieder’ die tekstueel als voornaamste onderwerp het consumeren van allerlei alcoholische versnaperingen hebben. Fans van André Hazes (de eerste) en andere zingende smartlappers die hun inspiratie uit alcohol halen, zullen echter niet veel van hun gading vinden doordat ze een mix van Folk, Medival, Metal en Metalcore ingeschonken krijgen.
    Als ik mijn fantasie loslaat zie ik een tafereel uit een film voor me die zich in de middeleeuwen afspeelt in een herberg. Het bier vloeit rijkelijk, de dames van plezier hebben er plezier in en er klinkt muziek uit doedelzakken, violen, luiten en fluiten. Dan zwaait plotsklaps de deur open en begeleid door donderende drums stapt uit een berg van rook een minstreel die de ene na de andere snoeiharde rif uit zijn elektrische gitaar op het clientèle afvuurt.
    Verwarrend? Schokkend? Jawel, maar tegenwoordig kunnen we wel wat hebben. Na de eerste draaibeurt is de schok gaan liggen en beluister je het geborene met andere oren en ontdek je steeds meer geniale toevoegingen aan het origineel.
    Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de band inmiddels complimenten kreeg van toppers in dit genre als Saltatio Mortis, Schandmaul, In Extremo en Subway To Sally. Daar sluit ik me graag bij aan want ook “Harmpie” is onder de indruk van HARPYIE.
    © Harm Lutke

    001harpyie