Francesco Libero

  • Black Hammer Voodoo – Dance Like A Windmill

    BHV 325

    De bluesrock-akker is ingezaaid met vele plantjes, eh bandjes, waarvan de meesten nooit boven het maaiveld zullen uitsteken. Zij moeten het afleggen tegen hen die net iets meer mest of zonlicht krijgen. Voordat je denkt dat dit om een recensie van een tuincentrum gaat, ik bedoel hiermee dat veel bandjes niet buiten de geijkte paden durven te treden waardoor ze – hoe goed ze ook mogen zijn – niet opvallen. Gelukkig zijn er uitzonderingen en zo’n uitzondering is Black Hammer Voodoo, dat ongeveer anderhalf jaar geleden is opgericht, maar wel uit ervaren rotten bestaat, mannen die weten hoe je een zaal dient te slopen. Mannen die genre-grensoverschrijdend te werk gaan met een attitude van schijt aan alles! Dit heeft er toe geleid dat mijn eerste kennismaking met deze band op Koppelpop (Susteren) tot één van de gedenkwaardigste van dit jaar was. Black Hammer Voodoo bestaat uit mannen die alles al meegemaakt hebben en een schat aan ervaring meezeulen!
    Zo maakte zanger/bassist Michel van Leeuwen in het verleden o.a. deel uit van Gruppo Sportivo, de Bombitas en De Dijk. Harmonica-virtuoos Kim Snelten was o.a. lid van The Scene, Drippin’ Honey, The Jack Of Hearts en de band van Jeffrey Lee Pierce. Dan heeft men nog de Australische gitarist Sam ‘Smokehouse’ Shine in de gelederen die insiders waarschijnlijk kennen van Toni Child en Vanessa Baker & The Electric Eclectics en wordt de band gecompleteerd met de Italiaanse drummer Francesco Libero.
    Sinds kort is hun eerste album een feit en pakt men meteen goed uit met maar liefst 16 tracks!
    Het schijfje kreeg de naam “Dance Like A Windmill” mee en in gedachten dwaal ik weer af naar Koppelpop waar enkele fans deze titel iets te letterlijk opvatten en hun armen als molenwieken gebruikten. Met een flinke dosis choreografische fantasie zou je dit dansen kunnen noemen.
    Na meerdere draaibeurten kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat er weinig aan dit album gesleuteld is want het klinkt bijna net zo ruig, smerig en vuig als dat ik ze live gehoord heb.
    De no-nonsense instelling van het viertal zorgt er voor dat je op dit album invloeden tegen komt die je niet in dit genre zult verwachten, zoals de Garry Glitter-achtige glamrock waarmee “Dance Like A Windmill” wordt geopend.
    Waren het tot nu toe de Bintangs die voor mij qua ruigheid met kop en schouder boven het Neder Bluesrock geweld uitstaken, met Black Hammer Voodoo hebben zij er een geduchte concurrent bij!
    Zonder de zang van Michiel van Leeuwen en de sterke ritme-sectie te kort te doen zijn het vooral Sam Shine en Kim Snelten die de show stelen. De twee klasbakken gaan regelmatig een duel met elkaar aan. Dat de snaren-terrorist voortdurend door een snerpende mondharmonica op de huid gezeten wordt maakt het alleen maar spannender voor de luisteraar, die daarbij uiteindelijk de winnaar is.
    Nummers als het ook weer van een beetje glamrock voorziene Kick That Scum, het ruige Suffer, het logge Mouse In A Wheel, Nothing, Breaking The Lawen Hands Off My Baby smeken er om om de volumeknop een snok naar rechts te geven. De meest opvallende track is misschien wel de van gospel naar bluesrock vertaalde Hallelujah I’m Looking Through Ya.
    Ook een nummer vol klaagzang ontbreekt niet en het is vooral de inbreng van het fantastische overstuurde slide gitaarspel en het weidse harmonica geluid dat je andere versies van Catfish – de enige cover op dit geweldige album – doet vergeten.
    Wat goed is komt snel en met Black Hammer Voodoo heeft de Nederlandse bluesrock-scene er in één klap een band van formaat bij!
    © Harm Lutke

    BlackHammerVoodoo 620

     

  • Black Hammer Voodoo – High On Destruction

    BHV Records

    01 BHV hoes

    Met de afkorting BHV denkt men in ons land meteen aan de dappere hulpverleners die de eerste zorg in een bedrijf verlenen bij calamiteiten. Voor bluesrock liefhebbers is BHV een afkorting voor Black Hammer Voodoo, de band die sinds 2016 de podia onveilig maakt en ter hulp snelt als de verveling toe slaat in bovengenoemd genre. Hun sound op hun eerste album “Dance Like A Windmill” werd door Michiel van Leeuwen’s (zang/bas) vroegere werkgever Hans Vandenburg (Gruppo Sportivo) beschreven als – hou u vast – schroeiend, scheurend, broeierig, pompend, smerig, zuigend, stampend, hard, rauw, overrompelend, indrukwekkend, snijdend, onbehoorlijk, dreigend, gierend, gillend, brullend, beukend, verstikkend, dreunend en gemeen beschreven, waarbij hij meteen al het gras voor de voeten van de recensenten wegmaaide. “Dance Like A Windmill” werd dan ook met enthousiasme ontvangen. Naast Michiel van Leeuwen bestond de band verder uit drummer Francesco Libero, de Australische gitarist Sam Shine en mondharmonica virtuoos Kim Snelten. Bestond, want de 2 laatst genoemden hebben de band verlaten en BHV gaat na het aantrekken van Roy van Oost (gitaar/fluit) als trio door het leven. Nu is er “High On Destruction”, hun 2e album dat op 3 April in de schappen ligt. Daarop vinden we een groot aantal krachttermen uit eerder genoemde diagnose van “Dance Like A Windmill” terug en zou ik er graag ‘bezwerend’ aan willen toevoegen. Het is altijd fijn als een album start met een nummer waarbij je gelijk geraakt wordt en je naar het volgende verlangt. Dat is het geval met de titelsong waarop nieuwe aanwinst Roy als een replica van Ian Anderson (Jethro Tull) te keer gaat op zijn fluit. De gatenstok komt later ook nog voorbij op Burning en het akoestische Fly. Aan hardheid heeft de band niks ingeboet en liefhebbers van overstuurde gitaren en zang komen volledig aan hun trekken. In vergelijking met hun eerste cd die toch iets meer bluesrock getint was, klinkt dit stuk studio vlijt mysterieuzer, bezwerend. Wat het voodoo gedeelte betreft doet de band zijn naam nu dan ook meer eer aan. Daar heeft de mastering van Pete Maher – die o.a. meewerkte aan albums van Rolling Stones en U2 – zeker een flinke kei aan bijgedragen. De bluesrockers zullen niet teleur gesteld zijn want vooral The People Wanna Hang You pakt je bij de kladden en laat je niet meer los, net zoals de hele cd eigenlijk. Daartoe zullen wel enkele draaibeurten aan vooraf gaan, want het is geen alledaagse kost wat door deze Bluesrock Hulp Verleners gepresenteerd wordt, maar verandering van spijs doet eten!
    © Harm Lutke

    01BHV