Bluesrock Festival Tegelen

  • 166BRT

    Al 35 jaar lang staat de zaterdag van het eerste weekend van september omcirkelt op de kalender van menig bluesliefhebber. Om dit te vieren pakte de organisatie van het Bluesrock Fesival Tegelen (buro Pinkpop) eens goed uit, met op het affiche een viertal bands waar menigeen al apart een ticket voor zou kopen.

  • the cards 325

    Jeetje, wat verschijnen er dit jaar veel debuut-cd’s op de markt. Heel Holland bakt en de rest van Nederland lijkt muziek te maken. Dat is natuurlijk wel positief (al bakken enkelen er niets van!), het verrijkt het muzieklandschap en zorgt voor afwisseling.
    Een van de bands waarbij de positiviteitsmeter de goede kant uitslaat zijn The Cards, een internationaal classic rock/bluesrock trio, dat zojuist hun debuut-cd "The Cards" heeft uitgebracht.
    Persoonlijk heb ik buiten menu-kaarten niks met andere kaarten, ken het spel niet en kan – afgaande op de scheldpartijen die ik in de schaft keet moest aanhoren – me niet voorstellen dat dit gezellig is. Wat wel gezellig is – al is dat niet het juiste woord – is de muziek van dit trio dat veel indruk maakt.
    Die muziek lijkt een guilty pleasure te zijn voor de muzikanten die hun boterhammen in totaal andere genres verdienen. Paul Quinn (UK) bespeelt op deze cd de gitaar en harmonica, maar komt als gitarist bij Saxon uit het “New Wave of British Metal” circuit. Harrisson Young (USA) speelt de bas en keys, maar is een zanger en multi-instrumentalist die vooral zijn sporen in de Jazz verdient heeft, maar ook samenwerkte met bands als DORO en U.D.O. De drums worden geroerd door Koen Herfst (NL) die vooral bekend werd door zijn drumwerk met DJ Armin van Buuren, maar daar voor ook al bij Epica, I CHAOS en After Forever op de drumkruk zat. Drie verschillende achtergronden dus, maar met dezelfde guilty pleasure.
    Met No Soul wordt er stevig geopend met goed ontwikkelde bluesrock dat hier en daar een psychedelisch randje bevat en abrupt eindigt. Vrijwel direct daarna volgt Bandit On The Run dat toch een iets mindere drive heeft. Op Rock And Roll Rocketship gaat het tempo nog iets verder naar beneden en is er sprake van een ballad waarbij vooral de goed op elkaar afgestemde backings je oren strelen. Aan variatie is er op deze cd geen gebrek, want The Process wordt met een vrolijk fluitje ingeluid. Dit fluitje en de alweer prachtige backings zetten je op het verkeerde been, want dit schitterend opgebouwde nummer heeft in het middenstuk een ruige uitschieter!
    Midtempo gaat het met een portie psychedelica verder met Pitfalls, waarin ik ook een bijdrage van een trompet meen te horen. Ride The Freight Train kent ook weer enkele tempowisselingen en eindigt akoestisch. De bluesrock keert terug met Sweet Low Down Dirty Love, akoestische intro, maar zodra de eerste drumslagen volgen gaat het elektrisch ruig verder.
    If I Had You is een midtempo recht toe/ recht aan stamper dat overklast wordt door het uptempo Agent Orange met zijn gierende gitaar solo’s.
    Long Way To Go mag wel als het buitenbeentje van deze cd beschouwd worden, maar is wel door zijn fantastische uitvoering en opbouw van grote klasse!
    Ook For You is een ballad, maar dan wel een die de gevoelige snaar weet te raken en die zijn door toevoeging van een strijkje voldoende aanwezig. Het nummer wordt in de laatste 2 minuten naar een hoogtepunt gevoerd door een Gary Moore-achtige solo.
    Een andere prettige bijkomstigheid is dat deze sterke debuut cd een live feel heeft, waardoor ik me geen zorgen maak hoe The Cards het er op het Bluesrock Festival Tegelen er af zullen brengen.
    Zij zouden daar wel eens dé verrassing kunnen zijn!
    © Harm Lutke

    the cards 625