• 001
  • 002
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 003
  • 008

The BluesBones weergaloos in De Dikke Stein

DSC03527fb

2016 lijkt muzikaal gezien een hoopvol jaar te worden want net als vorig jaar dienen ook nu weer nieuwe evenementen zich aan. De een nog mooier dan de andere en soms (helaas) op dezelfde datum, waardoor het kruis of munt spelletje in het ergste geval uitkomst dient te bieden.
Voor dit weekend was dit voor mij niet nodig. The BluesBones staan al geruime tijd op mijn 'must see lijst'. Zij maakten met hun cd "Saved By The Blues" zoveel indruk dat een volle agenda niet kon uitblijven. Wetende dat zij daardoor nog zelden mijn richting uitkomen was de keuze tussen The Southern Rootsnight en hen snel gemaakt en werd er op zaterdagavond 16-04-2016 koers gezet naar De Dikke Stein te Elsloo.

bluesbonesDSC03404klBij aankomst is de zaal al vrij goed gevuld, want Howlin' Stone die deze avond het voorprogramma verzorgt, kan ook al op een groeiend aantal fans rekenen, waaronder ondergetekende.
Het zal de vijfde of zesde keer zijn dat ik Howlin' Stone zie en hoor. Dat is met zanger/gitarist Tom Janssen niet het geval, want hij is ook actief bij The Ragtime Rumours, de band die onlangs nog op de Southern Bluesnight schitterde. Nieuw bij de band is bassist Jules van Bussel, die vrij kwam bij het ter ziele gaan van Reno' s Rumble. Verder bestaat de band naast eerder genoemden uit Daan Geerlings - gitaar en Juliën Rapmund - drums. Het Reuverse viertal opent sterk met Devil Is Watching You. Je hoort meteen dat de band weer progressie heeft gemaakt wat zich o.a. vertaald door de setlist die maar liefst 7 eigen werken bevat. Opvallend daarbij is de slow blues Love Breaks You Down waarbij Daan de zangpartijen voor zijn rekening neemt. Hij is na zijn vingerblessure weer helemaal terug en leeft zich uit in zijn solo's, die vergezeld gaan met zijn bekende 'Ik moet poepen' mimiek.
bluesbonesDSC03411klDe bluesversie van St. James Infirmary is nog steeds een vaste waarde in de setlist en wordt gevolgd door The Real Doll, een fraaie shuffle van eigen fabricaat. Oh Death is tevens de titel van hun eerste single die deze avond ten doop wordt gehouden en naderhand grif van de hand gaat. Jules bewijst zijn waarde voor de band in Way Down In The Hole met een groovende solo op de dikke snaren. Come Home is een nummer van Backdoor Slam waarvoor Tom de tekst veranderde ter ere van drummer Juliën en hiermee wordt de officiële set beëindigd. Er volgt nog een zeer verdiende toegift, waarvan me de titel echter ontgaan is.
Howlin' Stone liet wederom een prima indruk achter en is nu met eigen werken klaar voor de volgende stap.

bluesbonesDSC02079klNa een korte ombouwpauze is het dan zover dat The BluesBones het podium mogen betreden.
The BluesBones mogen tot de top van de Belgische blues-scene gerekend worden, voor velen zelfs het beste wat de zuiderburen te bieden hebben.
De band opent losjes uit de pols met het funky Saved By The Blues waarna Geert Boeckx (bas) en Dominque Christens (drums) een lekkere groove neerleggen voor The End. Met Riding Out gaat het tempo omhoog om later met het gevoelige I Try weer naar beneden te gaan. Of zoals Nico De Cock (vocals) op gezapig Vlaams aankondigde: ,,Dit liedje is iets trager''.
bluesbonesDSC03538klOp dit sterke nummer komt het fantastische gitaarspel van Stef Pagila volledig tot zijn recht. Bijzonder mooi is als hij tijdens de solo de volumeknop geleidelijk naar nul draait en daarna het geluid weer laat aanzwellen. Voor mij en vele anderen tot dan het hoogtepunt van de set.
Verder gaat het met Moonshine, een vette Deltablues, dat net als het daarop volgende Find Me A Woman ook afkomstig is van hun album "Saved By The Blues". Van deze cd zullen er deze avond in totaal 8 werken gespeeld worden. Met het prachtige Wrong, een nummer waar de smart van af druipt krijgt de band de zaal wederom stil en bezorgt het fantastische gitaarspel van Stef wederom bij velen kippenvel. Met She's Got The Devil In Her wordt de eerste set afgesloten.

bluesbonesDSC03559klDwong de eerste set al veel bewondering af, de tweede doet er nog een schepje boven op.
Gestart wordt met I'm Still Your Man, een 8 minuten durende slowblues met een duel op het scherpst van de snede tussen Edwin Risbourg (Hammond) en Stef. Niet alleen het publiek geniet met volle teugen, maar ook de overige bandleden. Bij The BluesBones spat het speelplezier er sowieso van alle kanten af. Ook het contact met het publiek is spontaan en heeft door de Vlaamse tongval iets gemoedelijks, net zo als het overwegend Limburgse publiek. Het voelt voor de band alsof ze een thuiswedstrijd spelen.
bluesbonesDSC03548klNummers als Witch Doctor, Believe Me, Runaway, Cruisin', Broken Down Car en The Devil's Bride bieden veel afwisseling dat van slow blues tot shuffles en boogie varieert.
De band biedt waar voor zijn geld, want ook de 2e set duurt ruim anderhalf uur, waarbij enkele nummers naar bijna 10 minuten speeltijd marcheren.
Hoewel vooral Stef Pagila vaak op de voorgrond treed en zich van allerlei trucs bedient, zoals liggend op het podium spelen, zijn de bones toch vooral een band van topmuzikanten die als een goed gesmeerde eenheid spelen.
De toegift Whiskey Drinking Woman is een uitsmijter van jewelste die maar liefst 15 minuten duurt. Hiermee kwam er een einde aan een 'memorabele' avond, zoals de eigenaar van De Dikke Stein dit optreden in zijn afkondiging noemde. En daarbij drukte hij zich nog maar zachtjes uit!

Een fotoreportage van beide optredens is geplaatst in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics.

Naar aanleiding van dit fantastische concert is de recensie van “Saved By The Blues” herplaatst (deze site is gehackt geweest) in de categorie cd recensies.