• 001
  • 002
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 003
  • 008

CALIEN verrast in de HUB Kerkrade.

 DSC049371

Iedere muziekliefhebber zal het wel al eens meegemaakt hebben dat je een festival bezoekt en de openingsact grote indruk maakt. Je prent de naam van de band in je hoofd en bij een volgende gelegenheid probeer je vooraan te staan. Jammer genoeg hoor je – door wat voor reden dan ook – daarna niks meer van de band totdat ze in een keer weer opduiken in (vaak) een andere samenstelling of kom je de zanger(es) ergens solo tegen. Zo iemand is CALIEN (Eurlings) die met haar band Cal & The Leaving Train furore maakte op ParkCityLive en dat later nog eens over deed op Sjilvend Rock(t). Op vrijdagavond 14 Augustus was zij als soliste te bewonderen in de HUB te Kerkrade.

002CalReeds enige tijd worden door Popmuziek Parkstad vanuit dit theater live streams van optredens de ether in geslingerd, waarbij door de versoepeling van de corona maatregelingen ook een klein publiek (op gepaste afstand) aanwezig is.
Solo optredens hebben altijd iets verrassends, want de artiest moet zonder de vertrouwde band om zich heen met de billen bloot, maar als de slottonen van de eerste 2 nummers weg ebben kan aan het applaus afgeleid worden dat de wijzer van de positiviteit meter naar rechts uitslaat. Dat dit geen toeval is blijkt later tijdens de anekdotes die ze tussen de songs door verteld. Al meer dan 10 jaar treed ze solo op en was o.a. te bewonderen in de straten van Amsterdam, Praag, Parijs, Londen, Nashville en New York. Dat zij zich prettig voelt in stijlen als Americana, folk en countryrock wordt duidelijk naarmate het concert vordert. Haar heldere stem – die soms raakvlakken vertoond met die van Ilse Delange – lijkt hiervoor te zijn geschapen.003Cal
Ze heeft voor deze avond een prachtige setlist samengesteld die voor de helft uit eigen werken bestaat. Na de opener Blowing In The Wind (Bob Dylan) volgt met Take A Step Back een goed in het gehoor liggend eigen werk. Eén van de fijne bijkomstigheden van het reizen is dat je met muziek van onbekende collega's in aanraking komt, zoals in Nashville waar ze kennis maakte met de muziek van Chris Stapleton. Wij profiteren daar ook weer van want CALIEN’s uitvoering van What Are You Listening is indrukwekkend. Na fraaie uitvoeringen van Hands Clean (Alanis Morissette) en I Walk The Line (Johnny Cash) volgt met het uptempo Villanova weer een eigen werk dat ze tijdens een treinreis schreef. Naast prima gitaarspel staat CALIEN ook haar ‘mannetje’ op de mondharmonica en overtuigd hiermee op het ingetogen Thougher Than The Rest van Bruce Springsteen. Radio Silence is weer een eigen werk en is een droevig verhaal vol vertwijfeling over het uitblijven van een vervolg date. .Dat “The Boss” een belangrijke plaats in de muziekwereld van deze singer/songwriter in neemt blijkt wel als hij terug keert met I’m On Fire. 001CalSongs van anderen een eigen geluid geven gaat haar goed af en het is genieten geblazen van haar aanpak. Zo ook van Rollercoaster (Danny Vera), dat ondanks dat het in vrijwel dezelfde toonhoogte gezongen wordt, toch tegen kippenvel aan kruipt. Het publiek geniet en dat blijkt uit het feit dat er bijna altijd wel een paar seconden tussen het einde van de song en het applaus in zitten.
We lopen langzaam naar het einde van de show en krijgen nog drie eigen werken voorgeschoteld. De eerste is Tomorrow Never Knows, waarbij de mondharmonica weer tevoorschijn getoverd wordt. Daarna volgt I’m A Straydog, een song met een tempo wisseling en met de afsluiter The Highway horen we een van haar laatst geschreven songs.
Helaas had ze maar 45 minuten speeltijd ter beschikking, dat hadden wat het publiek aanging er wel wat meer mogen zijn! Maar je hoort mij niet klagen. Zeker niet in deze rare tijd.
© Harm Lutke
Meer foto's zijn geplaatst in de categorie Reportages/Pics.
For more pics click on Reportages/Pics in the menu.