• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

32 editie Bluesrock Festival Tegelen

BRT15

Bluesrock Tegelen heeft verjonging ingezet.

De 32e aflevering van Bluesrock Tegelen zou, als we de line up mogen geloven, wel één van de meest gedenkwaardige van de afgelopen jaren kunnen worden. Misschien wel een keerpunt. Ten opzichte van andere blues/rock festivals hanteerde de organisatie altijd al een afwijkend beleid betreffende de programmering door vaak aan blues gerelateerde bands een podium te bieden, die zoals altijd voor een grote diversiteit aan stijlen, maar ook voor verrassingen zorgden. Daarbij heeft men een vooruitziende blik, zoals mij duidelijk werd na een gesprek met Jan Smeets himself. Kennelijk hoopt men door verjonging een groter (lees jonger) publiek te bereiken. Hoe dat in de toekomst gaat uitpakken is nog niet duidelijk, maar feit is wel dat dit jaar de publieke belangstelling iets minder was. Daar moet ik wel bij vertellen dat men dit jaar van de vaste datum moest afwijken en daarmee concurrentie kreeg van o.a. Blues Alive Boxmeer, ca. 40 km van Tegelen verwijderd.

De Doolhof ziet er bij binnenkomst een beetje rommelig uit. De pas beëindigde Passie Spelen hebben hun sporen nagelaten en aan beide kanten van het podium staan nog de licht stellages en zijn hopen 'woestijn zand' zichtbaar. Ook het podium lijkt hoger als anders, maar aangezien ik geplaagd door rugpijn zo krom loop als een pijl en boog, kan dat ook aan mij liggen.

brt15aZoals de laatste jaren gebruikelijk wordt het festival geopend door een talentvolle Limburgse band en viel die eer te beurt aan The Blackwater Experience. De jonge band uit Horst bracht dit jaar hun debuut-cd "Peacemaker" uit die goed ontvangen werd. Richard Kleuskens (gitaar), Ray Groothuis (Hammond), Rens Coenen (drums) en Luc Verdellen (bas) vermengen bluesrock, dat als uitgangspunt dient, met een flinke dosis psychedelica waarbij het Hammond orgel een hoofdrol vertolkt. De band heeft er in de voorbereiding alles aangedaan om zo goed mogelijk voor de dag te komen en ze lieten zelfs een dameskoortje aanrukken. Met The Wolf & The Eagle wordt niet alleen het festival gestart, maar ook een set vol opzwepende nummers als Contraband, Peacemaker en Fighting Man (allen afkomstig van eerder genoemde cd). Zij zetten de toon voor een wervelend optreden dat slechts 30 minuten duurt. Dat is vrij kort, maar zij dwingen alom respect en verbazing af en de kenner heeft allang gezien dat deze band nog veel meer potentie heeft. Na hen enkele keren in zaaltjes te hebben gezien bewijzen ze hier dat ze rijp zijn voor de grotere podia. Een verdiende toegift zit er helaas niet in. Enkele volgende bands zijn dubbel geboekt, waardoor men zich aan een strak tijdschema dient te houden. Jammer, maar van deze band zullen we ongetwijfeld nog veel meer horen.

brt15bDe Doolhof liep tijdens het optreden van The Blackwater Experience al langzaam vol want met The Delta Saints heeft men een lokkertje al vroeg in de middag geprogrammeerd. De jonge band uit Nashville maakt al enkele jaren furore met hun mix van psychedelische voodoo rock, southernrock, swampblues en funk, die bij een breed publiek goed in de smaak valt. Onbetwiste middelpunt is zanger/gitarist Ben Ringel die met zijn markante stem nummers als A Bird Called Angola, Devil's Creek en Death Letter Jubilee een eigen smoel geeft. Niet alleen dit oudere werk passeert de revue, maar ook Heavy Hammer en Sometimes I Worry van hun nieuwe cd "Bones" komen voorbij. De laatste wordt door een fantastische slide solo van Dylan Fitch naar een hoogtepunt getild. Ondanks de gelikte show, had ik er toch iets meer van verwacht. Het zal ongetwijfeld komen doordat men nog een busreis van 4 uur naar Worpswede (De) voor de boeg heeft, waar de volgende show gepland is.

brt15cAls er één Nederlandse band is die het in een recordtijd in zowel binnen als buitenland gemaakt heeft dan is dat My Baby wel. Alleen al deze week staan er 6 optredens in 4 dagen gepland. Cato en Joost van Dijck weten samen met Daniel Johnston op onnavolgbare wijze slide spel en fingerpickin' in gospel, voodoo en swampblues te verwerken en laten dat gepaard gaan met een stevige beat, waarop het moeilijk stil staan is. Vandaag staan o.a. No Depression, Remedy, Money Man en Seeing Red op de lijst waarbij sommige nummers door experimenteren langer duren dan op hun albums “My Baby Loves Voodoo” en “Shamanaid”.
Daar ik hen vaker in een full concert gezien heb en dus weet dat ze gestaag op stoom komen en naar een hoogtepunt toewerken (waarbij Cato vaak in een soort trance lijkt te raken), ontstaat er bij mij nu na 50 minuten een soort 'voor het zingen de kerk uit' gevoel.
Helaas is My Baby ook dubbel geboekt en zetten zij na een kort onderhoud met de fans, welk aantal na vandaag zeker is gegroeid, koers naar Terneuzen. Gezien het enthousiasme van het publiek zou het me niet verbazen als er vandaag al de eerste band voor Pinkpop 2016 vast gelegd is.

brt15dSven Hammond, voorheen Sven Hammond Soul, heeft de Soul achter zijn naam verwijderd, maar niet uit hun repertoire. Hun muziek, met als drijvende kracht de Hammond van Sven Fugee is de laatste tijd sterk aan verandering onderhevig geweest en is meer als ooit op bluesrock gericht. Daarbij mag je het vlammende gitaarspel van Tim Eijmaal ook niet onvermeld laten.
Ivan Peroti, Glenn Gaddum (bas) en Joost Kroon (drums) completeren de band die hun show starten met The Usual Suspect. Ook zij hebben voor een up tempo set gekozen waarbij zanger Ivan Peroti zich als de gangmaker opwerpt en het publiek opzweept. De band funkt, rockt en grooved dat het een lieve lust is met opvallend veel speelplezier. Op de setlist van slechts 50 minuten, zij hebben die dag nog een tweede optreden in Breda, staan o.a. Hero, Kiss The Ground -waarbij het publiek betrokken wordt en het voor mij toepasselijke Backpain. Ook Sven Hammond mocht van het publiek nog wel even doorgaan want de stemming zat er goed in.

brt15eDe 'grote onbekenden' op het affiche zijn The Dirty Aces maar de Engelse band ontpopt zich al snel als de eerste echte bluesband van de dag. Jan Smeets had speciaal voor hen een Rolling Stones jasje aangetrokken bij de aankondiging, want volgens hem ontlenen zij hun inspiratie bij de Stones. De vroege Stones wel te verstaan, die hun inspiratie weer bij bluesgiganten als Muddy Waters en BB King vandaan haalden. Zij die van het ruigere bluesrock werk à la Johnny Mastro houden, zitten bij Giles Robson (vocals/harmonica), Filip Kozlowski (gitaar), Tommy Hull (bas) en drummer Simon Small goed.
My Angels Might Die Too is de start van een vlammende show waarbij de mondharmonica geen rust gegund wordt. Verder op de setlist o.a. het vuige Howl & Moan, Anna Marie, That Simple Step en Sinnin Gainst Me'. Giles mondharmonica virtuositeit wordt pas echt goed geëtaleerd in Train Inpersonation, een solo met een hoog 'wow' gehalte. Verder in de set ook Ain't No Forgetting dat op joetoep te bewonderen is. De band laat een prima indruk achter en hun cd "From the Basement" gaat grif van de hand.

brt15fDr. Feelgood betekend voor een groot aantal bezoekers van bepaalde leeftijd een trip down Memory Lane. Down At The Doctors ('78) en Milk And Alcohol ('79) spreken nog steeds tot de verbeelding en in gedachten zie ik gitarist Wilko Johnson weer als een roadrunner aan een elastiek parmantig over het podium stuiven. Hij was naast zanger Lee Brilleaux de blikvanger van de band en zijn tijd ver vooruit met zijn drukke podium fratsen die daarna talloze malen gekopieerd zijn, denk daarbij aan Spike van Direct. Beiden zijn er deze avond niet bij, sterker nog, van de eerste line up leeft alleen Wilko nog. Van Lee Brilleaux kregen Robert Kane (vocals/harmonica), Steve Walwyn (gitaar), Phill Mitchell (bas) en Kevin Morrid (drums) in 1994 zijn zegen om als Dr. Feelgood door te gaan en dat doen ze meer dan perfect.
Verwacht niet van deze 'oude rotten' dat zij op de automatische piloot spelen, integendeel! Zij knallen er meteen in met hun versie van Hoochie Coochie Man, Who Do You Love en Milk & Alcohol, dat door het grootste gedeelte van het publiek meegebruld wordt. In sneltreinvaart volgen daarna Divin' Duck, Back in the Night en Roxette. Met Down by the Jetty Blues wordt gas terug genomen en dient zich het hoogtepunt van de show en misschien wel van het festival aan. De overweldigende gitaarsolo van Steve Walwyn in deze slowblues bezorgt menigeen kippenvel en kan op een staande ovatie rekenen. Met Down at the Doctors sluiten zij hun energieke set af maar zonder toegift, die al ingecalculeerd was, komen ze niet weg. Die bestaat uit een medley waarin ik Bony Moroni, Theme from Hawaï 5.0 en Tequila meen te herkennen. Voor mij en vele anderen was Dr. Feelgood het hoogtepunt van het festival.

brt15gEli Husok, beter bekend als Eli 'Paperboy' Reed blijkt een jongen te zijn die zuinig op zijn spullen is. Bang dat zijn schoenen vuil worden wandelt hij backstage met rose (Pinkpop) vuilniszakken om zijn voeten over het terrein. Hij is nu eenmaal een show pikkie die veel aandacht aan zijn uiterlijk en presentatie besteed, al vind ik de oversized stickers op zijn gitaar wel wat overdreven.
De Amerikaan is vooral geliefd bij de fans van James Brown, Otis Redding en Wilson Pickett, met andere woorden: Er staat een dik uur soul op het menu. Zonder een aan deze muziek verbonden kenmerkende blazerssectie laten hij en zijn 3 koppige band nummers als Come and Get It, Shock to the System en Grown Up op het publiek los. Het merendeel van de songs liggen qua melodie goed in het gehoor, maar worden soms om zeep geholpen door overdreven gekrijs. Dat is jammer, want Eli beschikt over een aangename stem. Hierdoor gaat zijn set al gauw vervelen al biedt een slow blues, waarvan me de titel ontgaan is, wel enige compensatie.

brt15hHet festival eindigt zoals het begonnen was met een Limburgse band, die muzikaal ook nog eens niet veel van elkaar verschillen. In 2011 stond DeWolff al eens in Tegelen, maar toen konden zij maar bij weinigen de aandacht vast houden. Niet dat hun show slecht was, maar het toenmalige publiek was nog niet klaar voor hun muziek en als je dan ook nog eens tussen grootheden als Ian Siegel en Canned Heat geprogrammeerd staat ........!
In 4 jaar tijd heeft DeWolff echter een groeispurt gemaakt en hebben hun concerten over belangstelling niet te klagen. Nu verlieten opvallend weinig mensen vroegtijdig de Doolhof, de psychedelische southern rock van DeWolff is nu dus duidelijk geaccepteerd.
In hun spectaculaire show kwamen in ieder geval Stand Up Tall en Don't You Go Up The Sky voorbij en met Sugar Moon zelfs een spiksplinter nieuw nummer. Het einde van de show haal ik helaas niet.
Doordat de pijnstillers uitgewerkt raken en mijn rug steeds meer gaat opspelen overwint het gezond verstand het van de liefde voor de muziek en besluit ik halverwege hun show huiswaarts te keren, toch nog altijd een rit van een uur.

Muziekliefhebbers met een brede smaak hebben weer een zeer geslaagd festival beleefd. De echte bluesliefhebber kwam er misschien bekaaid van af, maar dat heeft alles te maken met het aanbod van bands die nog authentieke blues kunnen spelen. Die groep wordt door een natuurlijk verloop steeds kleiner, aldus Jan Smeets. Bluesrock Tegelen is niet het enige festival dat zich hierop aanpast. Ook door de overvolle festival agenda is de organisatie steeds vaker op jongere bands aangewezen en die vertolken de blues nu eenmaal op hun eigen wijze. Daar heeft hij een punt!

Als je je niet te veel door de naam laat misleiden en niet alleen voor pure blues komt, is Bluesrock Tegelen gewoon een geweldig festival. Ik zou het stiekem willen vergelijken met de eerste jaren van Pinkpop in Geleen. Dat waren toch voor mij en veel leeftijdgenoten de gedenkwaardigste momenten uit onze jeugd.

Een uitgebreide fotoreportage is natuurlijk weer te vinden in de categorie Reportages/Pics!

For more pics click on Reportages/Pics in the menu.