• 001
  • 002
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 003
  • 008

Special: 3e editie Lockdown Music Festival (deel 2)

002lock3

Ook in dit tweede deel van het verslag van de derde en tevens laatste episode van het Lockdown Music Festival kwamen namen naar boven drijven waarvan je nog nooit gehoord had, maar die je na hun optreden ook niet meer vergeten zal!


011lock3De Starlite Campbell Band wordt voor deze stream vertegenwoordigd door Suzy Starlite en Simon Campbell. Beiden zingen en spelen gitaar en bas. Hun genre bestaat uit good old British Blues, British Rock, Blues Rock, Blues, 70s, 60s. Daarmee kun je alle kanten uit en dat zal zeker niet vervelen! In hun woonkamer in Hannover, Duitsland, staat aardig wat apparatuur opgesteld en dat zorgt dan ook voor een perfect geluid. Een lekker basloopje van Suzy opent I Need A Light dat door Simon gezongen wordt en voorzien is van schitterend elektrisch gitaarspel. Dit nummer staat net als het daarna volgende Blueberry Pie op de door de European Blues genomineerde cd “Blueberry Pie”. Een terechte nominatie lijkt me want het zijn 2 top nummers. Blueberry Pie roept een heel andere sfeer op als I See The Light, niet in de laatste plaats door dat Simon hiervoor een resonator omgegord heeft. Voor It Started Raining heeft hij een andere gitaar in gedachten. Dit nummer is al als single verschenen en zal later deel uit maken van hun nieuwe album dat – als Corona het wil – in 2021 in de schappen zal liggen. Ik zei het al, in dit genre kun je veel kanten uit en It Started Raining zou je als vrolijk kunnen beschrijven, het speel plezier van het echtpaar straalt er in ieder geval van af. Zeer leuke show, ook al duurde het maar 15 minuten!

012lock3Voor een portie ingetogen blues moet je bij Dani Wilde zijn zoals ‘The British Blues Belle’ meteen al laat horen op Bumble Bee. Ook My Old Man houd je aandacht vast. Deze song speelt ze wel eens vaker met haar broer Wil (die in de eerste episode te zien en te horen was), die dan een harmonica solo toevoegt.
Ghetto Child, een cover van Shemekia Copeland draagt zij op aan de met HIV besmette kinderen van een weeshuis in Kenia. Daar gaat ook een groot deel van de inkomsten die met deze song verdient worden heen. Geweldig en dan bedoel ik niet alleen dit nummer dat vol overgave en inlevingsvermogen gebracht werd en onder de huid gaat!
Helaas werden maar 3 songs gespeeld, maar gelukkig kunnen we voor Howling At The Moon terecht bij de compilatie cd. Dani neemt afscheid en wenst ons veel plezier met de True Strays waar haar voormalige klasgenootje James Cameron in speelt. Tja, het is een kleine wereld.

013lock3James Cameron is zanger en gitarist bij de True Strays die bekent staan als Delta, Rock & Roll Revivalists. Door Robert Johnson op de achtergrond gadegeslagen – die op het schilderij dezelfde gitaar als hem lijkt te hebben - start James gezeten op een voetdrum zijn set met Oh My Love – van de “Where the Wild Things Hide and Hunt” EP! Tijdens het stemmen van de resonator breekt een snaar en dat is voor mij als kijker leuk om eens mee te maken, al denkt James daar anders over. Met een andere gitaar gaat hij verder met Campesina – een nieuwe single van het aanstaande debuut album. Het lijkt op een medley, want er zit een stuk van On The Road Again in verwerkt, en gaat daarna over op Ain’t Good Enough. Mooi om te horen hoe goed deze nummers met elkaar matchen. Het origineel is te beluisteren op de compilatie cd. James sluit zijn set geestdriftig af met My Darling waarop het moeilijk stilstaan is.

022lock3In Londen staat ook een camera opgesteld bij Hollie Rogers. De singer/songwriter overtuigt al meteen met het goed in het gehoor liggende Sinner, een vrij stevig nummer dat niet alleen terug te vinden is op haar EP “The Body From The Ground”, maar ook op de compilatie cd. Ik zei het al eerder dat het niveau van deze derde editie erg hoog lag, welnu dat bevestigd Hollie nogmaals met het iets ingetogener The Coast Road, een nog niet uitgebrachte song die ongetwijfeld een plaatsje krijgt op haar nieuwe album. Daar heeft het ook al nieuwe Youth al een plaatsje gereserveerd, sterker nog, de fraaie compositie gaat waarschijnlijk de titeltrack worden! Het blijft verrassingen regenen!

015lock3When Rivers Meet is een Blues Rock Duo uit Essex, bestaande uit het echtpaar Bond die als taakverdeling ingevoerd hebben dat Grace naast haar zang ook de resonator, mandoline en viool zal bespelen en Aaron naast zang zich over de elektrische gitaar en bass drum zal ontfermen. Als je het tamelijk ruige Freeman gehoord hebt weet je het al: Dit is een gouden koppel! Het nummer is afkomstig van hun debuut EP “The Uprising” en – daar gaan we weer - staat ook op de compilatie cd. Het nog mooiere My Babe Says That He Loves Me gaat het helemaal maken op hun nieuwe EP “The Innocence of Youth”, die nog in de steigers staat. Ingeleid door viool klanken volgt met het prachtige Wayside een cover, schitterend! Afgesloten wordt met wederom een eigen werk dat de titel Kill For Your Love meekreeg. When Rivers Meet is alweer een band die ik kan bij schrijven in mijn ‘Must see bands’ boekje! Dat boekje begint door dit festival al aardig vol te raken

016lock3Georgia Van Etten heeft ons op haar verjaardag uitgenodigd en bij haar komen we terecht in de categorie verfijnde luisterliedjes. Met Take My Hand breekt een rustpuntje aan, hoewel het wel schrikken is als tijdens dit nummer maar liefst twee keer de camera van de piano valt. I’d Liked To Be is volgens haarzelf een van de weinige ‘fun songs’ die zij ooit geschreven heeft, het is een gloednieuw nummer met een jazzy inslag dat ooit op haar debuut album zal voorkomen. Zij sluit haar set af met Painted People, dat ook weer met de ogen dicht en onderuitgezakt in een stoel het beste te verteren valt. Haar bijdrage aan de compilatie cd is Take My Hand, dat met band gespeeld nog beter uit de verf komt.

017lock3Voor het ‘concert’ van Tommy Katona maken we een sprong naar Dallas, Texas. Hij en drummer Travis Montoya zitten van elkaar gescheiden in een studio, vanwaar zij de songs aankondigen. Tommy heeft het goed voor elkaar en we zien eerder opgenomen studio opnames van zijn band Texas Flood, waarvan ik aanneem dat dit voor de Corona uitbraak geweest is. Na alle duo’s en solo optredens is dit weer eens wat anders en het geluid klinkt ook nog voller.
Graveyard Shift zet meteen de toon voor een kwartiertje onvervalste Texas blues waarin heerlijk uitgesponnen solo’s natuurlijk niet ontbreken. Soleren kan Tommy als de beste, hetgeen je vooral hoort in het instrumentale Twisted Fingers, een snelle shuffle. Van uptempo schakelt de band moeiteloos over naar een funky uitvoering van Albert Collins Cadillac Assembly Line, prachtige uitvoering!

018lock3We blijven nog even in Texas want in Fort Worth zit Michael Lee voor ons klaar. Zijn bijdrage aan het festival is een tussendoortje want hij wordt direct hierna met zijn Michael Lee Band op een ander stream festival verwacht. Zijn setlist is samengesteld uit nummers die afkomstig zijn van zijn naamloze debuut album uit 2014. Zou hij toen al voorzien hebben dat we steeds meer door droge zomers geteisterd worden. Als je hem Praying For Rain hoort zingen zou je het wel denken. Op dit nummer loopt een bandje mee of een loop machine voor de akkoorden. Met Here I Am volgt er een fraaie ballad, gevoelvol gebracht. Van de derde song is me de titel ontgaan dus gaan we meteen door naar de afsluiter I Can’t Kick You, een Texas blues om op mee te deinen. Ook hij maakt nieuwsgierig naar meer werk en dat is met Heart Of Stone gelukkig op de compilatie cd te vinden.

019lock3Met Bennett Matteo blijven we nog even aan de andere kant van het grote water en maken we kennis met Gino Matteo op gitaar en Jade Bennet op stembanden. Voor de verrassing van de dag – voor mij althans – is Riverside, Californië the place to be. Hun muziek wordt omschreven als Rock, Roots, Soul, Jam en Sludge Blues. Van het laatste kan ik me geen voorstelling maken, maar daar hoop ik tijdens hun set achter te komen. Knus naast elkaar gezeten opent het duo met When I Closed My Eyes, gevolgd door een ballad met de titel Paid And Broke. Zeer overtuigend gebracht, maar het hoogtepunt - in ieder geval de grootste verrassing – is hun versie van Thriller! Geweldig! Het is alleen al prachtig om te zien hoe Gino Matteo in zijn gitaarspel op gaat. Als hiermee Sludge Blues bedoelt wordt lust ik er wel pap van! Afgesloten wordt met alweer een heel mooie ballad, een eigen werk dat Believe In Me als titel mee kreeg. Rest men nog even reclame te maken voor de compilatie cd want ook daarop komt dit duo voor met Oh Lord.

020lock3Met Aynsley Lister komen we bij de headliner van het festival, al hadden er naar mijn mening meerderen aanspraak op die titel kunnen maken, want het was een super episode. Aynsley is al voor de uitzending bezig en we komen binnen op You Love To Hate Me. Als enige deelnemer draagt hij een song op aan de eerder die week overleden Bill Whithers. Ain’t No Sunshine speelt hij met veel respect voor Bill en ook voor de song. Het bekende I know, I know, I know zingt hij niet maar vervangt dit door een solo. Een van de meest ingediende verzoekjes is Purple Rain, hetgeen voor hem zonder band een uitdaging vormt. Ondanks de beperkte middelen klinkt zijn ingetogen versie groots! Aynsley gaat er uit met Straight Talkin’ Woman. Dit was Aynsley solo, maar met zijn band is hij te beluisteren op de compilatie cd met Everything I Have To Give.
Hoewel ik enorm baal van de Corona crisis heb ik door dit festival met een groot aantal onbekende artiesten kunnen kennis maken die anders misschien nooit in mijn “Must see bands” boekje terechtgekomen waren. Bands, solisten en duo’s die het meer dan waard zijn om – als alle ellende voorbij is – een concert van hen te bezoeken!
© Harm Lutke

021lock3