• 001
  • 002
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 003
  • 008

Special: 3e editie Lockdown Music Festival (deel 1)

001lock3

Met de derde episode van het Lockdown Music Festival komt er een einde aan een prachtig initiatief dat menig muziek en vooral blues/rock liefhebber 3 zaterdagen aan het beeldscherm gekluisterd hield. Een initiatief dat inmiddels al enkele keren gekopieerd is. Deze finale werd dit keer door vrouwen gedomineerd en bevatte maar liefst 28 deelnemers. Voor ondergetekende de meest verrassende uitgave, alleen al vanwege het feit dat slechts 4 namen een belletje deden rinkelen. Dit verslag zal door gebrek aan tijd en info helaas niet compleet zijn en zal slechts over 20 deelnemers gaan.


001lock3Trevor Babajack Steger werd als laatste aan het affiche toegevoegd, maar krijgt wel de eer om als eerste act de derde editie te openen. Trevor groeide op met het repertoire van zijn moeder die in de zestiger jaren club zangeres was en luisterde thuis naar de enige twee platen die het gezin rijk was van Rory Gallagher en Johnny Cash. Dat vormde hem als muzikant al startte hij zijn carrière in een punkband(?) Vanaf zijn smalle woonboot laat hij zijn muziek breed uitwaaien. Trevor is een zeer gedreven muzikant, dat hoor je meteen al bij de opener Someday Baby. Gebruikmakend van een cigarbox gitaar, mondharmonica en stompbox gaat hij lekker te keer, om daarna het tempo drastisch te laten zakken op Rivers Got A Red Dress On. Een nieuwe song dat net als het ruige uptempo nummer I’m up I'm Down op een nieuwe cd zal verschijnen. Een album om naar uit te kijken! Met zijn korte, maar krachtige optreden weet Trevor de toon te zetten voor al het moois dat nog komen gaat!

002lock3Als 2e act staat de The Jupiter Blues Solo aangekondigd en solo betekent dat zanger – en in dit geval ook gitarist – Dale Peter Orenda met de billen bloot gaat want hij moet het zonder zijn band stellen. En,…... dat doet hij bijzonder goed!
Hij slaagt er in om in de 15 minuten beschikbare tijd maar liefst 5 songs ten gehore te brengen. Voortvarend gaat hij van start met het nog niet opgenomen The Jupiter Blues gevolgd door het eveneens nieuwe Graveyard Son. Daarna verontschuldigd hij zich voor de misschien schokkende tekst die een liedje over Jesus (Reconize Jesus (?) bevat. De single Pumped Full Of Sugar die daarop volgt heeft ook een plaatsje op de compilatie cd – die de organisatie heeft uitgebracht – veroverd. Zij aangename set werd afgesloten met Six Foot Bulldog, dat op "The Jupiter Blues" EP terug te vinden is. Ach als het akoestisch en solo al lekker klinkt dan maak ik me geen zorgen dat het met de band minder zal zijn.

003lock3Zoe Schwarz & Rob Koral heten ons onder een stralend zonnetje welkom vanuit hun serre, waar het zo te zien goed toeven is. Helaas is de beeldkwaliteit aan de slechte kant, maar het geluid gelukkig niet. Dat is natuurlijk niet leuk en dat vind ook Zoe want ze start met I Can’t Live Like That. Zoe heeft een geweldige stem en doet – naar mijn mening – niet onder voor die van Billie Holiday als ze het jazzy Stormy Blue zingt. Niet alleen de zang is ingetogen, dat mag ook van het gitaarspel van Rob Koral gezegd worden, Een gouden duo. Ook het daarop volgende Tell Me – net als I Can’t Live Like That een eigen werk – mag er wezen. Schitterend! Uptempo gaat het verder met Liberated Woman waarin een heel mooie solo van Rob Koral verwerkt is. Zij beëindigen hun indrukwekkende set met Danger of Mercy, hun meest aangevraagde song.

004lock3In de laatste episode krijgen we verschillende decors te zien, er was al een boot, een bank die als krabpaal voor de poes dienst deed, een serre en bij Tone Tanner zien we een uitklapbaar podium(pje) op een aanhanger (door hemzelf liefkozend “T,T’s Titchy Trailer Stage” genoemd), zeer doordacht! Enig minpuntje bij zijn show is dat de camerabeelden 90 graden de verkeerde kant op gedraaid zijn, verticaal dus. Het doet niets af aan zijn muzikale kwaliteiten, die zijn dik in orde gezien zijn setlist waar nummers op prijken als Changeling en Titfer Blues, beiden afkomstig van zijn laatste album “Duels” en 18 Kids en Shot van het gelijknamige album uit 2016. Leuke set en prima vertolkt. Meer van TT vindt je op de compilatie cd waar hij aanwezig is met Read To The End. Zo, nu even mijn nekspieren insmeren en me voorbereiden op Dirty Cello.

 

005lock3Dirty Cello is (voor deze gelegenheid) een duo uit San Francisco, CA dat Blues en bluegrass hoog in het vaandel draagt en uit Rebecca Roudman – cello/fiddle/vocalen en Jason Eckl op gitaar bestaat. Zij openen met Crossroads, een versie zoals ik hem nooit eerder gehoord heb, geweldig! Van de blues over naar rock met alweer een aparte vertolking van Gimme Shelter. Rebecca is een fury op haar instrument en met de strijkstok gevaarlijk op kruishoogte houd Jason voldoende afstand. Met dit uitbundige duo kun je alle kanten op want The Devil Went Down To Georgia dient zich aan, maar de grote verrassing is toch wel hun versie van Purple Haze! Kan dat op een cello? Yep, en het klinkt vet, grandioos en geweldig! Ook zij zijn (met Don’t Call Me Honey, een eigen werk) aanwezig op de compilatie cd die gedrukt werd om alle muzikanten die aan dit project meewerkten financieel te steunen.

006lock3‘Welkom in Limburg, Clare Free’ schreef ik 8 jaar geleden na haar optreden in de Bluesrock Garaasj voor Bluesbreeker.nl . Zij was met haar gezin naar Nederland verhuist omdat haar man in deze provincie, waar ze al verschillende jaren op vakantie kwamen werk gevonden had. Clare vormde toen een verrijking van het blueslandschap. Helaas was dat maar voor korte duur want het contract van haar man werd niet verlengd en het gezin vestigde zich (helaas) weer in de UK.
Helaas krijgen we te maken met een slechte stream: wazig beeld, geluid dat soms weg valt en niet synchroon loopt en andere storinkjes, jammer, erg jammer! Het lag niet aan haar want zij Did The Right Thing, tevens de titel van de song waarmee zij opende en net als de nieuwe bewerking van Scars afkomstig van haar nieuwe album “Where Are You Now”. Daar staat ook het fraaie Thank You op en dat maakt dat dit album de aankoop zeker waard is. Thrill Is Gone heb ik al eens elektrisch gehoord, maar blijft ook akoestisch gespeeld geweldig.

007lock3Van uit zijn woonkamer krijgen we met Phil King een kwartiertje het betere singer/songwriter werk voorgeschoteld. Phil heeft een heldere stem met een hoog bereik.
Met The War I Cannot Win, van het album “They Come and They Go” geeft hij een eerste staaltje van zijn kunnen, dat is op zich al niet slecht, maar het wordt nog mooier met het ingetogen The Wreckage en Faith to Lose, allebei afkomstig van zijn album “The Wreckage”. Ik ben onder de indruk en het lijkt me overbodig om te zeggen dat ik zijn bijdrage aan de compilatie cd (Faith To Lose) ook beluisterd heb.

008lock3Lady Nade openbaart zich als een goedlachse, gezellige jonge vrouw die ook nog eens goed zingen kan. Met haar aparte, vrij hoge stem weet zij meteen mijn aandacht te trekken en vooral vast te houden. Zij nodigt met ‘oohoo’ uit tot meezingen op Save Place, een verzoekje van een jarige fan. Daar blijft het niet bij want alle verzoekjes zijn door jarige fans gedaan, zoals ook het mooie Get You On My Own, dat het van te voren geplande Natalie vervangt. Dit is trouwens wel weer op de compilatie cd te beluisteren. Nade is erg close met haar fans en begroet er velen, hetgeen er toe leidde dat Sweet Honeybee van haar album “Safe Place” maar half gespeeld werd. Wel belooft ze de song af te maken en nog enige tijd met haar stream door te gaan buiten de zendtijd van festival om. Heerlijk optreden!

 009lock3‘Old enough to be bitter, young enough to be sweet and hot at what they do’, staat er op de website van Dove & Boweevil te lezen, een zin die nieuwsgierig maakt. Een diepgaand onderzoek bracht naar boven dat Lauren Dove – vocalen en Mark Howes – gitaar zich in het muzikale landschap van Blues, Soul en Southern Rock met een vleugje Country bewegen. Dat levert een aangenaam geluid op. Lauren en Mark zijn zijn van elkaar gescheiden, dat wil zeggen dat Mark ergens anders zit te spelen en achter Jane bij tijden op een beeldscherm te zien is. Het contact verloopt via een laptop.
Voor hen een vreemde gewaarwording, maar het werkt goed. Een fraaie start wordt gegeven met Sky Is Crying, een eigen werk dat ook geselecteerd is voor de compilatie cd. Ze vervolgen met Red Eyed Fly, een slow blues waarin de niet geringe kwaliteiten van Lauren’s stem pas goed naar voren komen. Het derde eigen werk en tevens afsluiter van hun set is Food For Love, van het “This Life” album. Ik blijf me verbazen over het hoge niveau van de optredende acts! De derde episode zit vol verrassingen!

010lock3Van Richard Townend was door mis-communicatie niks op het scherm te zien, maar hij was zo vriendelijk om zijn stream later op zijn Facebook pagina te plaatsen. Hij en zijn band The Mighty Bosscats hebben al liefst 11 albums uit, allemaal in Americana stijl, een stijl die raakvlakken vertoont met de muziek van JJ Cale, Dire STraits en Chris Rea. Geopend wordt met She's My Best Friend, een nummer dat al eens eerder werd opgenomen maar ook een plaatsje zal krijgen op eenakoestisch album. Het liedje handelt over de gitaar van Mark Knopfler, die het in zijn jeugd hard te verduren kreeg. Richard neemt de tijd om de songs toe te lichten en dat geeft dan ook meteen een andere kijk hierop zoals de tekst van Al I Song, dat over Alan Turing gaat, de bekende wetenschapper die in de oorlog de Enigma code van de Duitsers brak. Daarna komen we bij 2 hele mooie songs, ook al gaat de tekst van Remember over dementie. Aangrijpend mooi! Het nummer staat op zijn nieuwe album “Ticket To Memphis”, waarvan de titeltrack ook voorbij komt. Ook alweer zo’n nummer waarvoor je onderuit in je stoel blijft zitten met een fraaie gitaarsolo. Er blijft nog net genoeg tijd over om My Baby Left Me te spelen, waarna ik snel nog even naar de compilatie cd overschakel om Take Me To Wako Station te beluisteren, waar hij met zijn band vertegenwoordigd is.

 © Harm Lutke