• 001
  • 002
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 003
  • 008

Special: 2e editie Lockdown Music Festival (deel 2)

002lockd kop

Het grote aantal deelnemers aan de tweede editie van het Lockdown Music Festival was de reden om deze recensie in twee delen te splitsen. Hieronder gaat het dus verder met de vele verrassingen die het festival opleverde.

015lockdSinds de bekendmaking van het affiche kijk ik al naar de 15 minuten van Wille &The Bandits uit, want hun frisse benadering van de blues spreekt mij wel aan. Wille neemt blijkbaar geen risico en heeft zijn Bandits thuis gelaten en is zichtbaar achter een scherm van doorzichtig plastic. Met zijn resonator gitaar op schoot gaat hij van start met zijn geheel eigen versie van Black Magic Woman. Het wachten was de moeite waard en al helemaal als hij daarna verder gaat met A Distance Goodbye, een nieuwe song die tekstueel over de huidige situatie gaat. Het nummer is zo nieuw dat hij af en toe op een blaadje moet kijken om de tekst – die tot nadenken stemt - te zingen. Wille heeft zich voorgenomen om per week een nieuwe song te schrijven en daardoor horen we ook het nieuwe Irish Rose voorbij komen, ook al een nummer dat onder de huid gaat. Ook dit concert is veel te kort en er blijft nog net genoeg tijd over om af te sluiten met Victim Of The Night, afkomstig van zijn album “Paths” en ook te horen op de compilatie cd van dit festival. Het was weer genieten met Wille, ook zonder zijn bandieten!!!!

016lockdLaurence Jones begint zijn set meteen furieus met zijn bewerking van Joe Bonamassa’s Woke Up Dreaming, waarbij hij de intro over slaat en meteen ter zake komt. Ook hij blijft niet zinloos thuis zitten en is weer aan het schrijfproces voor een nieuw album begonnen. Na Low Down (een bewerking van de Eric Clapton song?) brengt hij met Tears In Heaven een ode aan zijn pas overleden oma. Die achterliggende gedachte maakt dit prachtige nummer nog waardevoller. Ook hij is aan zijn tijd gebonden dus volgt direct hierna Everything’s Gonna Be Allright. Dat Laurence Jones een van Engelands grootste gitaartalenten is, daar bestaat geen twijfel meer over!

 

017lockdAsh Wilson’s ouders draaiden thuis vaak muziek van Eric Clapton, Albert King, Muddy Waters en Son House, dan is het ergens wel logisch dat je deze invloeden meeneemt in je eigen carrière. Dat wetende weet ik ook dat mij weer een aangenaam kwartiertje te wachten staat, ook al omdat beeld en geluid in orde zijn en dat kan niet van iedere stream gezegd worden. Voor deze gelegenheid speelt hij 4 songs van zijn album “Broken Machine”. Na Peace And Love volgt het iets ruigere World’s Gone Crazy. Naast deze songs weet Words Of A Woman me net iets meer te raken. Voor de afsluiter Show Me How To Love You (ook onderdeel van de compilatie cd) maakt hij gebruik van een loop station en neemt voor de solo een elektrische gitaar ter hand. Fraai nummer, fraaie show!

018lockdTJ & The Suitcase is de ‘one man band’ van harmonica speler, zanger en songwriter TJ Norton. The Suitcase is geen band maar de koffer waarin zich een voetdrum en een zelfgemaakte tamboerijn pedaal bevind. Na alle blues of door blues beïnvloede muziek die tot nu toe voorbij kwam is er nu dan eindelijk aandacht voor de ‘bluesharp’, je zou het toch anders verwacht hebben.
Uit zijn woonplaats Los Angeles heeft hij een setlist van nummers samengesteld die hij nooit eerder speelde, dat zijn: Mama Don’t Alowe Me, Ain’t That Lovin’ You Baby en de gospel Keep Going On. Het swingt de pan uit en voor de liefhebbers van het betere harmonica werk zal zijn korte show ongetwijfeld het hoogtepunt van deze dag zijn!

 

019lockdJoel Fisk kreeg op 4 jarige leeftijd al een gitaar in de handen geduwd en heeft die waarschijnlijk niet meer losgelaten. Met zijn voormalige band Hokie Joint oogstte hij veel succes en sommigen zagen in hem een nieuwe Eric Clapton. Daar kun je dus mee thuis komen! Ook hij heeft een fraaie resonator gitaar aangeschaft en verblijd ons vandaag van uit zijn woonkamer met eigen bewerkingen van covers. Chuck Berry komt langs met Promissed Land, Howlin Wolf gaat Down In The Bottom en Blind Faith is de weg kwijt in Can’t Find My Way Home. De twee laatsten staan ook op het Fisk/Amor album “Live At The Farm”.
Op de compilatie cd levert Joel trouwens een bijdrage met Stop Breaking Down, zonder Stop is dat toevallig ook de naam van zijn begeleidingsband.

020lockdJon Amor’s naam viel net al bij Joel Fisk, het is blijkbaar een ons kent ons wereldje. Jon, die bekend is van The Hoax, DVL, Boom Band en tal van andere uitspattingen, heeft zich goed voorbereid op zijn korte optreden en brengt enkele show elementen mee. Hij steekt enthousiast van wal met Illuminous Girl van “Colour In The Sky”, waarna Come On In My Kitchen (Robert Johnson) volgt en hij het akoestische gedeelte beëindigd. Dan pakt hij de camera en geeft een kleine rondleiding door zijn huis om een verdieping lager te belanden waar een elektrische installatie staat opgesteld. Daar start hij Red Telepone (“Colour In The Sky” album) dat ook op de compilatie cd een plekje kreeg. Alles is goed getimed want het ding gaat ook nog eens over. Daarna baant hij zich snel een weg naar boven want de tijd tikt door. Gelukkig is er nog genoeg tijd over voor Stitch in Your Party Dress (“Stories From The Crooked Room”)

021lockdNa de amusante show van Jon Amor dient zich met singer/songwriter Jade Like The Stone een moment van bezinning aan oftewel rust. Achter een keyboard gezeten opent de zangeres die in haar paspoort de naam Jade Danielle Williams heeft staan met Particles (compilatie cd). Ook zij laat ons weten de dagen te vullen met het schrijven van nieuwe werken en daarom volgt een primeur met Lightning. Jade heeft een goede stembeheersing wat vooral te horen is op Fire In The Blood, dat bij tijden een beetje zweverig over komt. Persoonlijk hoogtepunt is voor mij toch wel Blackbird, dat aan iedereen die de afgelopen weken iemand verloren heeft wordt opgedragen. Hierbij loopt een bandje mee dat de ingetogenheid van het lied nog meer verhoogd. Heel mooi!

022lockdEmma Jonson zou je kunnen kennen van Beau Gris Gris & The Apocalypse, de band die slechts als trio (zonder Emma) in de eerste editie van dit streaming festival aanwezig was. Bij deze band tippelt zij vliegensvlug over de toetsen en dat doet ze – na enige technische probleempjes – als warming up – ook op Cellar Boogie, afkomstig van haar eerste album “Paradox”. Met haar partner op drums en zijzelf op stembanden zet ze daarna Real Love in van haar tweede album “Crazy’’. Een nummer dat door zijn melodie hangen blijft en een beetje bluesy aanvoelt. In verband met geluidsoverlast hebben ze de buurvrouw maar uitgenodigd en zij zal waarschijnlijk op gepaste afstand net zo genoten hebben als ik van hun bewerking van Higher Ground. Na hun show doemt bij mij weer de vraag op waarom je in 9 uur tijd 27 muzikanten maar een kwartier laat spelen als je ook 14 een half uur kunt geven om aan dezelfde tijd uit te komen! Dan kunnen we zeker nog 10 weekenden vooruit!

023lockdWill Wilde was onder de naam ‘Harmonica Will Wilde’ in 2012 ook al eens aanwezig op de Southern Bluesnight en ook hij gaf daar met zijn band een memorabel concert. Met gitarist Steve Brook vormt hij voor dit ‘festival’ een duo en met hem gaat de harmonica virtuoos van start met Jealous Woman. De lockdown periode wordt door vrijwel iedere muzikant benut om nieuwe werken te schrijven. Zo ook Wil, die zijn set van drie primeurs voorziet. Na Jealous Woman volgt Fasten Belts, dat in tegenstelling van mijn vermoeden geen uptempo nummer blijkt te zijn. Met Mistress heeft hij het beste voor het laatst bewaard. We gaan na de Corona crisis een mooie tijd tegemoet met al die nieuwe releases!

024lockdOok in Australië staat een camera opgesteld en wel bij Gwyn Ashton. Het is daar op het moment van de uitzending 8 uur ‘s morgens en Gwyn heeft er een zware nacht op zitten. Dat weerhoud hem er niet van om er nog een kwartiertje tegen aan te gooien. Terwijl het daglicht door het raam naar binnen komt opent hij met She’s What I Like en eindigt dat met een kuch. Snel wordt zijn temperatuur gemeten en als er niks aan de hand blijkt te zijn wisselt hij van gitaar – jawel, een resonator – en vervolgd zijn set met I Can Feel That Mojo Working On Me. Hoppa, daar verschijnt de derde gitaar op het toneel, een Italiaanse in dit geval dat het perfecte geluid in zich heeft om Moravian Rhapsody op te spelen. De resonator is inmiddels afgekoeld en moet weer aan de bak voor Waiting Game. Gwyn kan naar bed en ik maak me op voor het optreden van Calum Ingram.

025lockdDe Schotse cellist Calum Ingram is klassiek geschoold, maar heeft ook een jazz opleiding genoten en was ook onder de indruk van Keltische muziek. Al die invloeden leveren een vet geluid op en dat hoor je meteen al op zijn interpretatie van Voodoo Chile waarin hij de cello als een bas gebruikt. Geweldig! Deze vrolijke gast die met rapgebaren converseert wordt waarschijnlijk dé verrassing van de dag. Hij gaat verder met Japan, een ballad waarin hij de elektrische cello als een gitaar bespeelt. Japan is een nog niet opgenomen nummer, maar wel genomineerd voor zijn nieuwe album. Mooi! Hij sluit zijn – ik blijf het zeggen, veel te korte - set af met Going Home, afkomstig van zijn debuut LP Making It Possible. In mijn enthousiasme voor deze vrolijke cellist heb ik ook maar meteen zijn bijdrage aan de compilatie cd beluisterd, het ruim 6 minuten durende Butterfly. Indrukwekkend! Van hem gaan we hopelijk nog veel, héél veel horen!

026lockdBij Clay Shelburn belanden we al aan de voorlaatste deelnemer van dit geweldige initiatief dat de muziek liefhebber door deze saaie tijd heen helpt. De bijdrage van Clay aan het festival is een 15 minuten fragment van een live-stream die bijna 3 uur (!) duurt. De eerste van een groot aantal songs die Clay vanuit Fort Worth Texas de ether in stuurt is Dance With Me, een nummer dat lekker in het gehoor ligt. Dat is het spiksplinternieuwe Wide Out (?) ook, al is dat meer laidback. Clay is eigenlijk meer liefhebber van de elektrische gitaar en dat is ook wel op de achtergrond te zien waar verschillende exemplaren aan de muur hangen. Maar, zegt hij: This is fun! Fun is ook zijn versie van Moondance waarin het thema van The Pink Panter verwerkt is. Clay gaat dus nog wel een tijdje indrukwekkend door, maar net als op een echt festival dien je keuzes te maken en kies ik voor Buddy Whittington die al aan zijn vinger oefeningen begonnen is.

027lockdFort Worth was ook de geboorteplaats van Buddy Witthington, die velen zullen kennen van zijn briljante gitaarwerk bij John Mayall. Het lijkt er op dat Ian Siegal vorige week een traditie gestart is, want net als bij hem is de stream van ‘headliner’ Buddy Whittington ook onderhevig aan storingen, maar gelukkig niet zo heel erg als bij Ian. Al blijven beeld en geluid af en toe hangen, is het toch genieten geblazen van The Put On Song (“Six String Svengali”) en Every Goodbye Ain’t Gone van zijn eerste solo cd “Buddy Whittington’’ uit 2007. Dat Buddy een meesterlijke gitarist is staat buiten kijf, daarom is het balen als het geluid weer eens hangen blijft. “Six String Svengali” moet een mooi album zijn want het bevat ook While We’re Here. Afgesloten wordt met de prachtige slowblues Please Send Me Someone To Love.
Hiermee kwam er tevens een einde aan 9 uur lang muzikaal genot. Het lichaam vertoond tekenen van vermoeidheid en door zolang naar het beeldscherm te turen smeken vooral de ogen om rust. Die rust zullen ze nodig hebben want volgend weekend volgt de derde editie!

© Harm Lutke