• 001
  • 002
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 003
  • 008

Special: 2e editie Lockdown Music Festival (deel 1)

001lockd kop

Na de eerste – zeer succesvolle – editie van het Lockdown Music Festival kon een vervolg niet uitblijven en hopla – we schrijven precies 1 week later – daar klopt de 2e editie reeds aan de deur. Maar liefst 27(!) acts komen via live-streams op het beeldscherm voorbij en met een gemiddelde speeltijd van 15 minuten per persoon is dat een hele zit. Lichamelijke ongemakken als blaren op de bibs van het zitten, gloeiende oren van de koptelefoon en vierkante ogen van naar het beeldscherm kijken, neem je op de koop toe als je naar het affiche kijkt.
Een bijzonder fraai affiche met een aantal bekende namen van muzikanten die ook al eens op Nederlandse podia te zien waren. Van hen weet je wat je mag verwachten, maar zoals ook op echte festivals vaak het geval is zijn de minder bekende namen vaak de krenten in de pap.

001lockdJ-Bear is het gezicht en de stem van J-Bear and The Giants, een Blues/Rock/Soul en Funk trio uit Barnley-Lancashire. In zijn uppie kan hij ook goed uit de voeten en hij voelt zich gezien zijn enthousiasme als een kind in een snoepwinkel, De vrolijke baardmans begint zijn set met Gamble, gevolgd door JSA en Hips From Heaven, allen afkomstig van hun nieuwe album “Reedley Hallows”. Zoals hij het solo op een akoestische gitaar brengt klinkt dat al ruig, dus met band zal het waarschijnlijk nog iets heavier zijn. Soul komt ook in hun repertoire voor alleen wordt daar een eigen draai aangegeven zoals hij op Baby I Love You (Aretha Franklin) laat horen. Er blijven 2 minuten over en dat is tijd genoeg om nog even snel Lucile van Little Richard er door te jassen. Precies binnen de tijd eindigt hij zijn set(je) en is de kop van de 2e editie van het festival er af.

002lockdKing Size Slim is de artiesten naam waar Toby Barelli achter schuil gaat. Om alleen voor een camera te staan is voor hem inmiddels dagelijkse kost want er zijn al vele streams in omloop. Daarin zien we een gedreven muzikant die lekker raggend op zijn resonator te keer gaat. Dat het arme ding vele gebruikssporen vertoond is dan ook niet gek. Gestart wordt met Sail Away dat afkomstig is van zijn digitale release “Three”. “Slim” fabriceert een rauw geluid dat je meteen beet pakt zoals ook te horen is op zijn album “Milk Drunk” Daarvan komen vervolgens Roast beef Blues, Milk Drunk (inclusief tap dance), Rising Spring en ook nog Dark Soul voorbij. 15 minuten kunnen een eeuwigheid zijn maar in dit geval zijn ze voorbij voordat je er erg in hebt.

003lockdTom Attah is een ‘acoustic solo blues player’ die ook wel vaker in Nederland te bewonderen is, ik herinner me nog zijn concert op The Southern Bluesnight van 2014 waar hij een gelegenheidsduo vormde met Katie Bradley. Op een elektrische gitaar staat hij ook zijn mannetje zoals hij laat horen op How Long Has It Been en het formidabele Catfish Blues. Door de lengt van beide nummers die van zijn EP “The Living Bluesman” afkomstig zijn, is er slechts tijd voor drie nummers.
Het was de bedoeling om met een snelle song te eindigen, maar in plaats daarvan brengt hij op een resonator met Fly Away (?) een ode aan de die dag overleden Sheffieldse blues gitarist Frank White. Een mooi gebaar, maar ook een heel mooi gespeelde song!

004lockdUit Sheffield komt ook multi instrumentalist Jamie Mallender die zich in een studio teruggetrokken heeft en zich voor deze gelegenheid alleen op een akoestische gitaar begeleid. Via zijn site kon je verzoekjes indienen. Er blijken veel mensen met een goede smaakte zijn, want er komen drie kwalitatief hoogstaande composities voorbij met It’s So Good, de titeltrack van zijn laatste CD en Man Of Opinion, opgedragen aan Andy Summer. Hij sluit zijn set af met het ruim 6 minuten durende Centre Of The Universe

005lockdNa 4 lelijke kerels is de tijd aangebroken om niet alleen de oren te verwennen maar ook de ogen. Vrouwen in de blues, het heeft wat en zeer zeker als je zo’n stem als Terri Shaltiel hebt. Je vervloekt de minuten die ze aan groetjes en aanprijzen van merchandise besteed. Gezeten op haar bank met enkele knuffels als decoratie verwend ze eerst mijn oren met Mr.Misfortune. Wow wat een stem! Dit nummer dat afkomstig is van haar CD “Sweet Thing” wordt opgevolgd door een primeur, namelijk Don’t Step In The Water/Aligator Song. Een gloednieuwe song dat meer dan waarschijnlijk een hoogtepunt op haar nieuwe album zal zijn waarvan de productie stilgelegd is door de Corona crisis. Terri – die een stem heeft zoals vroeger de moeders hadden die hun kinderen voor het eten naar binnen riepen en je drie straten verder kon horen – sluit haar fenomenale set af met Loose My Mind, wederom afkomstig van haar zelf geproduceerde album “Sweet Thing”. De eerste echte verrassing van dit streaming festival is een feit!

006lockdVoor Dom Martin was 2019 een zeer succesvol jaar met als hoogtepunten Best Solo/Acoustic Act - European Blues Awards en Irish Blues Challenge Finalist. De invloeden van Tom Waits, Rory Gallagher, Bob Dylan, Howlin Wolf, Muddy Waters hoor je door klinken in zijn composities, hetgeen prachtige songs oplevert. Uit Belfast horen en zien we vandaag het met een lange gitaar intro gepaart gaande, ingetogen Hell For You, een eigen werk afkomstig van zijn album “Spain To Italy. Dom heeft een vrij zware stem dat voor dit genre goed van pas komt en ook niet op Railway And Gun misstaat. Op deze song – die van het Taste album “On The Boards” onttrokken is geeft hij ook nog eens een staaltje stevig gitaarwerk weg. Hij lijkt in zijn flow gekomen te zijn, want hij eindigt zijn veel te korte optreden met Easy Blues (John Martyn) waarin alle eerder genoemde elementen weer bij elkaar komen.

007lockdWerd het ‘festival’ tot nu toe voornamelijk door blues of aanverwante invloeden gedomineerd, bij James Oliver aangekomen worden we met een mix van rock a billy, rock en country geconfronteerd. In een sneltrein tempo worden er vijf nummers door gejast, waarbij ik helaas naar de titels moet raden.
Met nog 20 acts te gaan ontbreekt ook de tijd om dit uit te zoeken en om eventuele flaters te voorkomen waag ik me hier dan ook niet aan. Wel wil ik kwijt dat ik van een optreden genoten heb dat je als ‘wild gezellig’ kunt qualifiseren.

 

008lockdJohn Verity was o.a. lid van de legendarische rock band Argent (Hold Your Head Up) en heeft dus een behoorlijke staat van dienst. Na zijn ‘rock years’ heeft hij zich nu solo meer op de blues gericht, maar wel blues waar je dan weer invloeden van bands als Thin Lizzy, Bad Company en Foreigner hoort door klinken. Dat is een heel lekkere combinatie en zijn mini concert smaakt dan ook naar meer, veel meer! John is een symphatieke gast die zich in een schuurtje teruggetrokken heeft en de nummers op een leuke manier aan elkaar praat. Zo verteld hij dat hij ontroerd was toen hij onlangs met een ambulance naar een ziekenhuis vervoerd werd en de broeders onderweg zijn muziek draaiden. Er draait een bandje mee die de nummers een voller geluid geven, maar het fantastische gitaarspel en de zang zijn live. Hij opent met de prachtige ballad Where's the Love, yep, de titeltrack van het gelijknamige album en gaat daarna verder met twee tracks van zijn “Passion” album, het rockende Sand In My Pocket en het nog iets ruigere Big Stick. Beide nummers zijn de aanschaf van dit album al waard!

009lockdPaul Jobson is een multi instrumentalist die keyboard , bas en drums bespeelt en gespecialiseerd is in vintage Soul / Funk / Blues / Jazz muziek. Hij maakt vandaag zijn debuut met live streams en brengt gezeten achter een keyboard een rustpuntje met de slowblues Same Old Blues van Freddy King. Heel mooi om dit eens met alleen ‘piano’ begeleiding te horen. Op You Use Me Up van Bill Withers laat hij zijn keyboard als een funky gitaar klinken en schrikt daarna dat hij nog maar weinig tijd over heeft. Net genoeg om nog even een boogie-woogie er uit te gooien.

010lockdSugarman Sam, Sam Lay voor vrienden heeft de camera in zijn woonkamer opgesteld en heeft keyboard speler Paul McCormick meegenomen die ook deel uit maakt van zijn band Sugarman Sam and The Voodoo Men. Hij stond oorspronkelijk niet op het affiche en is eigenlijk de vervanger voor Nat Martin. Volgens zijn website is hij verantwoordelijk voor een portie White Hot Blues/Rock. Daar is geen woord van gelogen als je hem bezig hoort op Whiskey Days, Coming Home en het vlammende Yelli Row.

011lockdJack J Hutchinson is een rocker in hart en nieren. Zijn invloeden komen van Led Zeppelin, Black Crowes, Black Sabbath, The Band, Blackberry Smoke, Zakk Wylde, Allman Brothers Band. Voor dit kwartiertje heeft hij zich van een akoestische gitaar voorzien en steekt van wal met Justified. De akoestische versie nodigt uit om ook de elektrische versie te beluisteren op zijn album “Who Feeds The Wolf”. Daarop kom je ook het hierop volgende Sleep, Awake, Obey tegen. Jack beschikt over gevoel voor humor om tijdens de stream het publiek aan te sporen om deze woorden mee te zingen. Voor de afsluiter wordt toch nog even een elektrische gitaar geschouderd en gaat hij er met het zwaar aangezette Boom met een knal uit. Dit festival verveelt nog geen moment!

012lockdBij Martin Harley wil het in het begin met het uitzenden niet goed lukken en dat zorgt er voor dat zijn set ingekort wordt, hetgeen best wel jammer is en onverdiend. Na technische problemen blijven er een tiental minuten over die opgevuld worden met Feet Don’t Fail en het rustige Brother Call On Me, waarvoor hij een resonator gitaar te voorschijn tovert. Hij eindigt met Don’t Let Nobody Drag You Down. Hoewel de set erg kort was valt er over zijn talent – vooral het slide spel is fantastisch – niet te twijfelen en kan hij zeggen dat hij de enige was die voor een live publiek heeft opgetreden, want zijn dochtertjes kwamen regelmatig dansend in beeld.

 

013lockdDemi Marriner en haar vriend Robbie Cavanagh hebben voor dit optreden hun woonkamer sfeervol ingericht met een aantal planten. Sfeervol is ook een naam die van toepassing is op hun muziek. Dat hoor je al meteen tijdens de opener Don’t You Worry, dat country liefhebbers zeker zal aanspreken. Het is een gloednieuw nummer van eigen hand dat net als het daarop volgende – ook nieuwe – Distorted Desires en Sins ooit – als de Corona ellende voorbij is – op hun debuut album zal verschijnen. Heerlijke ontspannen muziek met fraaie samenzang die het verdient om een plaats in je cd rek te krijgen!

014lockdBij Peter Donegan zit muziek in het bloed want hij is de zoon van de Britse rock ‘n roll grootheid Lonnie Donegan. Hij heeft zich toegelegd op Americana/Country/Folk/Blues en Jazz, een jongen dus waar je veel kanten mee op kan! Peter begroet ons vanuit een studio en juist vandaar uit zou je verwachten dat alles klopt. Helaas loopt het overigens perfecte geluid niet synchroon met de ook al perfecte beelden. Dat is storend, maar muziek hoef je niet per se te zien en met je ogen dicht – dat is een luxe moment, want je zit toch al ruim 4 uur naar het scherm te kijken – is het genieten van Superman, Walking Man en Thank You Texas. Thank you Peter!