• 001
  • 002
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 003
  • 008

Special: Eerste editie van het Lockdown Music Festival (Live stream) is een enorm succes.

01lock kop

Als tegemoetkoming op het wegvallen van concerten door het Corona virus vond op zaterdag 21 maart het eerste Lockdown Music Festival plaats. Initiatiefnemer Jason Elliot was er in geslaagd om 16 acts vast te leggen die ieder 15 minuten speeltijd kregen. De live streams kwamen veelal uit de woonkamers van de artiesten, hetgeen voor een ongewoon intieme sfeer zorgde. Naast klinkende namen als Ian Siegal en Kyla Brox – om maar een paar toppers te noemen – traden ook minder bekende acts op die niet meteen een belletje doen rinkelen, maar die niet voor eerder genoemde namen onderdeden. Het Lockdown Music Festival was voor hen daarmee de ideale gelegenheid om zich aan een wereld wijd publiek te presenteren.

002lockNa een korte inleiding door Jason Elliot hebben Terry Logan en Chris Marley de eer om als allereerste act dit live stream festival te openen. Dat dit voor hen ook helemaal nieuw is merk je aan hun soms onhandig gefriemel aan de opgestelde apparatuur, blijkbaar vergetend dat de camera door blijft draaien. Jammer! Zij komen dan ook met Heal en Be Fine niet verder als 2 songs die echter wel lekker in het gehoor liggen.

003lockMarcus Bonfanti – o.a. bekend van The Boom Band en TenYears After – verrast ons akoestisch uit zijn woonkamer met Layla, Champagne & Reefer (Muddy Waters) en brengt met Just Dropped In (To See What Condition Was In My Condition) – een ode aan Kenny Rogers die op deze morgen was overleden. Jammer is dat het beeld af en toe wazig is maar het geluid is gelukkig goed en dat is het voornaamste bij muziek. Zijn korte maar prachtige en krachtige optreden sluit hij af met Bitter Sweet. Wat zijn 15 minuten toch kort!

004lockNiet op het affiche maar wel aanwezig is Marcus Lazarus, die slechts 19 minuten de tijd had om alles voor zijn set op te stellen nadat Katie Bradley om onduidelijke redenen zich had afgemeld. Het is tekenend voor de kwaliteiten van deze sympathieke gast uit Watford dat hij zich niet uit het veld laat slaan. Door John Lennon op de achtergrond gadegeslagen gaat hij van start met het lekkere laid back Black Hand Over The Sun gevolgd door Love Ain’t Foolin’ Me, What Can’t Speak Can’t Lie en het prachtige Caught In The Middle, allen eigen werken en afkomstig van zijn album “This Life” en “I Think I Did”. Very Nice!!

005lockHeb je goed beeld, krijg je te maken met geluid-storinkjes! Daar is Tom Gee een beetje het slachtoffer van, maar op de momenten dat het goed gaat – en dat zijn er gelukkig velen – zie en hoor je een gedreven artiest die ingetogenheid hoog in het vaandel heeft zoals te horen is op Jameson & Ginger en vooral 4. Ook blues weet hij geloofwaardig over te brengen in Say You Do. Het met veel enthousiasme gespeelde I Can’t Stand It sluit zijn optreden net binnen de tijdnorm af. Je blijft nieuwe talenten ontdekken en wat dat aangaat is dit festival een schot in de roos!

006lockOok een schot in de roos is het optreden van Yoka & Big Ray. Yoka, van Hollandse afkomst heeft zich op de leuning van een bank genesteld met een glaasje wijn binnen handbereik, kan het nog huiselijker? Werd je al door het Tom Waits nummer waarmee zij openen geraakt, dan doet Voodoo Woman (Koko Taylor) er nog een schepje boven op. Helemaal te gek wordt het met het daarop volgende eigen nummer I Keep Hoping! Daar zit je dan met de warme hap op schoot achter de pc terwijl de koude rillingen je over de rug lopen. Geëindigd wordt met een meer dan fraaie vertolking van Summertime met daarin een meesterlijke dwarsfluit solo van Yoka die gewoon door blijft zingen als het geluid van Ray’s gitaar weg valt. Het eerste hoogtepunt van dit festival werd met hun optreden bereikt!

007lockAls het om ruige bluesrock gaat moet je voor het betere gitaarwerk bij Troy Redfern zijn. Je kunt dan kiezen uit het geluid van een resonator voor het betere slide werk zoals hij laat horen op Falling Down, een nieuw nummer dat ongetwijfeld een plaatsje op zijn nieuwe cd zal vinden. Is dit instrument te ruig voor je en ben je meer liefhebber van een ‘gewone’ gitaar dan komt Troy je hiermee tegemoet tijdens It Ain’t Easy, afkomstig van zijn album “This Raging Heart”. Aardige jongen die Troy want een elektrische gitaar zit ook in zijn pakket en wordt met overgave bespeelt op Love & War, dat ook weer op zijn nieuwe album dat in september uitkomt zal verschijnen.

008lockWe zitten inmiddels in het ruigere gedeelte van het festival en gaan verder met Crosscut Saw, een band die alleen hun zanger/gitarist Alex naar een studio heeft afgevaardigd. Heeft deze man wel een band nodig is de vraag die boven komt drijven als je hem bezig hoort op het rauwe Swampthing?Hij bedient zich van allemaal eigen werken zoals het vettige Someday Baby, vol overgave gebracht en dat naar lucht snakkend beëindigd wordt. Wow, wat een energie! De uitputtingsslag is nog niet voorbij want hij gaat onverdroten uptempo verder met Jose. We zitten nog net niet op de helft, maar met de artiesten die tot nu toe voorbij kwamen kan dit live stream evenement al niet meer stuk!

009lockLisa Mann is de volgende die ons mag verblijden met haar muziek en doet dat vanuit haar woonkamer in Portland (Oregon). Lisa begeleid haarzelf op een zes-snarige basgitaar en begint haar set met I Think I’m Doing Okay (?) Jammer dat zij haar spaarzame tijd en stem gebruikt om half Amerika en Engeland ergens voor te bedanken want dat gaat ten koste van de songs. Dat haar schuurpapieren stem geschapen is voor de blues hoor je op Blues Is My Medicine, We’re Gonna Make It en,…….. helaas is er geen en meer want de tijd is om.

010lockMike Ross heeft zich voor een snoezig gordijn geposteerd en brengt enkele show elementen mee. Na The Reason This Railroad en Fixing To Die zet hij een zonnebril op om net als Marcus Bonfanti ook een ode te brengen aan Kenny Rogers met wederom Just Dropped In (To See What Condition Was in My Condition), alleen in een ruigere versie. Afgesloten wordt met Leviathan waarbij hij de duivel los laat en dat accentueert door een verlichte AC/DC tiara met duivelshoorntjes op te zetten. Geweldig!

011lockInmiddels snakt het lichaam naar een beetje rust en dat vind ik bij Kyla Brox en haar man Danny Blomeley die met Beautifull Day openen. Zij hebben met "Pain & Glory" pas een nieuw album uit en dat dient natuurlijk gepromoot te worden, dus horen we vervolgens In The Morning en de titeltrack met een lange krachtige en vooral zuivere uithaal. Ondanks dat Kyla een heerlijke stem heeft zou je bijna denken dat dit haar handelsmerk is want ik heb haar al eens live mogen meemaken en toen maakte ze daarmee ook een geweldige indruk. Ook de afsluiter The Devils Bridge wordt wederom door een uithaal naar een hoger niveau getild.

012lockBeaux Gris Gris & The Apocalypse, de blues, folk en soulband rond zangeres Greta Valenti is voor deze gelegenheid gedevalueerd tot een trio met Robin Davey (o.a. The Hoax, DVL) op gitaar en Brandon Ramirez als vervanger van Ali Coyle op bas en zou eigenlijk deze avond in Tilburg optreden. Gelukkig kan men nu dus toch via deze live stream van hen genieten.
Op hun setlist staan aanstekelijke nummers als Bungalow Paradise en het toepasselijke The World Fall Down, beiden een primeur want zij zullen een plek op hun nieuwe album krijgen. Iets om naar uit te kijken! Er is slechts tijd voor 3 songs en men besluit af te sluiten met de fraaie ballad Don’t Let The Bastards Drag You Down van hun debuut album “Love and Murder".

013lockMet Catfish staan we oog in oog met de winnaars van de UK en British Blues Award, al is met Paul Long (keys/zang) en zijn zoon Math (gitaar/zang) slechts de helft in een studio
aanwezig. Zij openen overtuigend met Broken Man, gevolg door het al even geestdriftig gespeelde The Big Picture. Na de noodzakelijke reclame voor hun webshop hebben zij als afsluiter een verrassing voorbereid. Catfish is denk ik een terechte winnaar van de Blues Award, maar is meer, veel meer dan een bluesband alleen en dat bewijzen zij met een kippenvel uitvoering van Sorry Seems To Be The Hardest Word, een nummer dat ze nog nooit eerder gespeeld hadden! Wederom een hoogtepunt!

017lockBex Marshall heeft eigenlijk geen introductie meer nodig want zij is misschien wel een van de hardest working women in de bluesscene en duikt overal op waar zich een gebrek aan blues voordoet. Vandaag heeft zij samen met Red Bass haar intrek genomen in de Snakepitt Studio en vormt ze met hem het Bex Marshall Duo. Onofficieel wordt er voorzichtig gestart met Scrap Your Old Dog waarna zij zich na de officiële set-opening uitleeft op Lay Down ‘n Die, hetgeen een gloednieuw nummer blijkt te zijn. Met Skint volgt er een oudje van haar eerste album “Bootlace”. De tijd vliegt als je geniet en net warm gedraaid beginnen ze al aan de afsluiter Jungle, een spiksplinternieuwe song waarvoor ze geïnspireerd werd door de chaos die er momenteel in de wereld heerst. Spelen is voor muzikanten hun eerste natuur en Bex gaat ‘onofficieel’ nog even door met een song waarvan me de titel ontgaan is.

014lockElles Bailey heet ons tijdens de soundcheck muzikaal welkom met I’m in a lockdown en gaat gezeten achter een piano daarna van start met Foolish Hearts. Zij doet me veel aan Beth Hart denken, ook iemand die helemaal in haar songs kan opgaan. Zij mist haar band heel erg en moet zich nu solo behelpen met een piano, maar dat gaat haar bijzonder goed af en ik heb de indruk dat Twilight – een aangrijpende ballad – ook voor piano begeleiding geschreven is. Jammer maar wel begrijpelijk dat ook zij haar merchandise aanprijst en meerdere keren naar haar PayPal account verwijst want het zijn voor muzikanten zeer moeilijke tijden. Gelukkig blijft er toch nog tijd over voor een laatste song en dat is een ode aan alle grootvaders van de blues die de titel Howlin’ Wolf mee kreeg.

015lockWe naderen langzaam maar zeker het einde van dit festival en voordat trekpleister Ian Siegal zijn opwachting maakt kom ik weer bij een duo terecht waar ik nog nooit van gehoord heb, in dit geval Hooson Maguire. Dat valt absoluut niet tegen! Het duo bestaat uit Paddie Maguire op gitaar en Jenna Hooson op buitengewoon ontwikkelde stembanden. Gestart wordt met het aanstekelijke Brighter Day waarna met Winter Sun een ballad volgt die heerlijk rustig wordt opgebouwd en met lange uithalen naar een hoogtepunt voert, vervolgens afzwakt en plaats maakt voor een gecontroleerde gitaar solo. Er blijven 2 minuten over en die worden gevuld met With A Little Help From My Friends. Geweldig, nooit van gehoord, maar na dit optreden ook nooit meer vergeten!

016lockDan is het tijd voor Ian Siegal en ik zeg niet eindelijk want ik zit me al bijna 6 uur lang zonder plaspauze achter de pc te amuseren met werkelijk fantastische muziek, maar hij is – nadat ik hem verschillende keren live heb gezien – toch wel degene waar ik het meeste naar uitkijk. Maar,...zijn optreden gaat qua beeld en geluid volledig de mist in, ook al hoor ik hem zeggen dat het ‘pretty well’ gaat. Erg jammer, want wat het hoogtepunt van het festival zou moeten zijn werd nu het dieptepunt.
Eigenlijk is dit maar een klein smetje op deze eerste editie van dit fantastische initiatief dat muzikanten in deze moeilijke tijd hulp bied en de muziekliefhebber toch nog laat genieten van eerlijke en heerlijke muziek. Een vervolg hierop is voor volgend weekend al in de maak!

 © Harm Lutke