• 001
  • 002
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 003
  • 008

U.D.O. is niet kapot te krijgen!

001udo kop

Op woensdag 18 december wipte de Duitse Metal-legende Udo Dirkschneider even de grens over voor een concert in poppodium NIEUWE NOR te Heerlen. In het verleden vond er telkens als er een Duitse band van naam op het podium stond een kleine invasie van de oosterburen plaats en was Duits die avond de voertaal. Dat viel dit keer wel mee en waren het vooral Belgische fans die waarschijnlijk met een bus naar Heerlen waren afgereisd. Het boegbeeld van de Duitse metal heeft in heel Europa fans en is bezig aan zijn ‘SteelfactoryWorld Tour 2019’ ter promotie van zijn alweer 16e album “Steelfactory”.


001udo klAlvorens de geblokte ‘zanger’ zijn opwachting maakte werd het publiek opgewarmd door de melodic rockband Amalgama, niet de Spaanse variant, maar de Russische.
Amalgama blijkt volgens Google een verbinding van kwikzilver met een ander metaal te zijn. Hoe de verhouding precies ligt weet ik niet, maar zo te horen heeft metal de overhand en dat past dan wel als onderdeel van deze staalfabriek tour. Een band als U.D.O. sleept een karrenvracht aan materiaal mee en dat zorgde er voor dat er weinig bewegingsruimte voor het Russische vijftal was. Hierdoor kregen je zintuigen wel een extra prikkel, want naast horen en zien kon je de mannen – bij wijze van spreken - ook ruiken. Noem het maar een totaalbeleving. De band doet zijn stinkende best om de aandacht van het publiek vast te houden met songs als Fury, World On Fire en de fraaie ballad Red Nights. Songs die best wel aardig in het gehoor liggen, maar in het geheel toch wel middelmatig over komen. De blikvanger is natuurlijk de zanger (Vlad Graf Ivoilov) die een groot gedeelte van de 45 minuten durende show met zijn gulp open zingt, helaas niet altijd zuiver. Maar zij hebben ook een mascotte bij zich. Heeft Iron Maiden Eddy als mascotte, Amalgama wil voor hen niet onder doen en laat hun toetsenist als een aangevreten Bassie over het podium denderen. Door het ruimte gebrek komt dit behoorlijk irritant over en leid dit alleen maar af. De band schijnt ieder concert af te sluiten met een ‘secret song’ en voor deze avond viel de keuze op Highway To Hell.

004udo klDe ene band eindigt met AC/DC, de andere begint de intro met ZZ Top! Sharp Dressed Men knalt uit de boxen en gaat over op industriële geluiden die je in een staal fabriek hoort. In knalrood licht wordt er door U.D.O. voortvarend gestart met Tonque Reaper en The Move, de eerste 2 songs die in de Steelfactory van de band rolden en op cd werden gebrand.
De band was blijkbaar weer eens aan een nieuwe samenstelling toe en dat maakt van gitarist Andrey Smirnov een oudgediende. Ondersteund door de strakke ritme sectie – die uit de Sloveense bassist Tilen Hudrap en Udo’s zoon Sven Dirkschneider op drums bestaat – gaat hij enkele duels aan met mede gitarist Dee Dammers. Daarnaast krijgen beide gitaristen volop de gelegenheid om zich bij de intro’s te bewijzen en moet je voor het melodieuze werk bij Dee zijn en voor de ruigere variant bij Andrey.

003udo klWie gehoopt had veel nummers van de cd te horen komt enigszins bedrogen uit en zal eerst Pain, Wrong Side Of Midnight, Metal Machine en Independence Day moeten verwerken voordat Rose In The Dessert gespeeld wordt. Dat is overigens geen straf want de band speelt retestrak. Of Udo goed bij stem is weet je nooit want het gekrijs waar je alle muizen mee verjaagt is al jaren zijn handelsmerk en klinkt gewoon als,... euh…. U.D.O. En zo wil je het ook horen!
Na Vendetta volgt met Rising High weer een nummer van “Steelfactory”. Aan de reacties van het publiek merk je toch dat oudere songs als In The Darkness, I Give As Good As I Get en Time Bomb goed in de smaak vallen. Zij zijn herkenbaar en worden vol overtuiging meegebruld.
005udo klUdo’s zoon heeft het zichtbaar erg naar zijn zin in de band van de paps hetgeen zich uit in allerlei stunts met zijn drumsticks. Hij speelt op een drumbatterij waar Cesar Zuiderwijk jaloers op wordt. Het is ook mooi om te zien hoe er iedere keer een microfoon voor zijn mond schuift als hij aan de backing vocals deelneemt. Een fraai stukje hightech? Welnee, vanaf het balkon was te zien dat dat er achter zijn drumkruk een roadie op de grond zat die gedurende de hele show (100 minuten) aan een stang draaide. Maar het maakte wel indruk, net zoals zijn drumpartijen en solo!
De set wordt afgesloten met nog 2 nummers van “Steelfactory”: Hungry And Angry en One Heart One Soul. De band verlaat even het podium en komt 2x terug voor de toegiften Man And Machine, They Want War en Break The Rules, Animal House. Dan zitten de 100 minuten er op en kan men concluderen dat men getuige geweest is van een geweldige rockshow waarin alles klopte, prima geluid, prima licht, geweldige band en een man van 66 die niet kapot te krijgen is!

Een uitgebreide fotoreportage is geplaatst in de categorie Reportages/Pics.
For more pics click on Reportages/Pics in the menu.