• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

Midsummer Blues Night 2015

midsummerbluesnight

Midsummer Bluesnight kent geen zwakke momenten

Met net drie warme dagen achter de rug vond in het Limburgse Mechelen zaterdagavond 27 juni alweer de 7e aflevering van de Midsummer (?) Bluesnight plaats. Ach, het beestje hoeft maar een naam te hebben en het gaat tenslotte om de muziek. Daarmee zat het deze avond wel goed gezien het prachtige affiche dat al ruim van te voren bekend was.
Voor de tweede keer is men te gast bij speciaalbieren café “In den Kroeën”, nadat de vorige locatie door het groeiend aantal bezoekers te klein bleek en deze zaal vorig jaar al zijn vele mogelijkheden bewezen had.


mbn 01Ragtime Rumours blijkt al snel de ideale band te zijn om de stemming te zetten. De band met frontman Tom 'Howling Stone' Janssen bestaat uit ervaren rotten die allen hun sporen in de Limburgse blues-scene al verdiend hebben. Sjaak Korsten zat vorig jaar al achter de drums bij Deep & the Dudes en draait deze avond een dubbele 'sjicht' omdat hij bij Reno's Rumble ook al voor het strakke ritme dient te zorgen. Reno zelf vervangt deze avond Timo Geijzen en heeft met zijn harp-spel slechts een dienende rol in dit gezelschap waarbij Huub Steegmans aan de snaren van de staande bas plukt.
Zij starten hun set voortvarend met Ragtime Rumours, een eigen werk dat gevolgd wordt door Bowlegged Woman van Pokey Lafarge. Pokey is blijkbaar een graag geziene gast in de cd-spelers van de bandleden want op de setlist prijken ook nog La La La Blues en The Devil Ain't Lazy. Luke Winslow-King is met Mississippi Slow Drag, Coming Tide en Let Them Talk ook goed vertegenwoordigd en Johnny Cash doet het niet slecht met 16 Tons en het door Sjaak Korsten gezongen God's Gonna Cut You Down. De voornamelijk in up-tempo swingende set krijgt na Mississippi Slowdrag een rustpuntje met Chocolate Jesus, een nummer van Tom Waits, dat de andere Tom met zijn rauwe stem op het lijf geschreven lijkt. Na Wayfaring Stranger gaat het weer up-tempo verder en bereikt de set een hoogtepunt met La La La Blues, een nummer dat je op de festivals waar Jick Munro speelt ook voorbij hoort komen en zeer populair is. Na deze meezinger kan een toegift niet uitblijven en die komt er met The Devil Ain't Lazy.

Het eerste uurtje is voorbijgevlogen en na deze dampende set zoekt het publiek buiten verkoeling op het terras.

mbn 02Ook daar hoefde men zich niet te vervelen want door de deur zocht een gevarieerde mix van Delta en Chicago blues zich een weg naar buiten. Dit jaar had de organisatie wederom een beroep gedaan op Jean Notermans om in de ombouwpauzes de stemming er in te houden. Dat doet hij gezeten op een kratje en onder het toeziend oog van BB King meer dan voortreffelijk. Ervaren als hij is, weet hij dat je met het bekende coverwerk tijdens een pauze de stemming beter weet vast te houden als met eigen werk. Hij laat daarom dan ook het voor de niet blueshebbers bekende werk de revue passeren. Daarbij krijgt hij voor enkele nummers gezelschap van zangeres Irene Vervuurt die prachtige vertolkingen van Loving Whiskey en Sweet Home Chicago ten gehore brengt.

De ombouwpauzes zijn opvallend kort en artiesten, organisatie en publiek zijn lovend over het prima geluid.

mbn 03Gait Klein Kromhof, een foto van hem sierde dit jaar het affiche, en Richard van Bergen waren vanuit Hulst en Amerongen naar het zuiden afgezakt om het publiek te overtuigen waarom zij meerdere malen genomineerd waren voor de Dutch Blues Awards. Gait wist deze award al enkele keren in de wacht te slepen voor zijn schitterende mondharmonica spel, maar de gekscherend als 'De Joop Zoetemelk van de blues' aangekondigde Richard van Bergen lijkt hier in de eeuwige tweede te zijn. Het hoe en waarom werd deze avond niet duidelijk want Richard maakte ook nu weer een uitstekende indruk met zijn uitmuntende gitaarspel en zang.
Was het bij de Ragtime Rumours een en al vrolijkheid, bij dit gelegenheidsduo wordt er toch iets serieuzer met roots muziek omgegaan. Songs als het ontroerende Father's Eyes dwingen de zaal tot stilte, waar bij het geluid van de klagende harmonica je de rillingen langs de rug doen lopen.
Het is gelukkig niet allemaal zielenleed dat de zaal in kruipt. De set die met een gepaste dosis humor door Richard aan elkaar wordt gepraat kent veel afwisseling. Naast eigen werken van beide muzikanten (o.a. All the Time, Walk On In, Mighty Fine Man en Don't Loose Your Pride) komen ook Let The 4 Winds Blow van Fats Domino, Long Distance Call (Muddy Waters), Messaround (Ray Charles) en Mind Your Own Business (Hank Williams) voorbij. Allen gebracht met respect voor het origineel. Het instrumentale Easy van Walter Horton ken ik in de iets trager gezongen versie van Pat Boone waar het de titel I Almost Lost My Mind mee kreeg. Op het fantastisch gespeelde Oh Well roept Richard weer de vraag op waarom het met de Dutch Blues Awards maar niet wil lukken.
Ook zij ontkomen niet aan een toegift en met Goodnight Irene (Lead Belly) beëindigen zij hun zeer onderhoudende set.


Bij de ingang van het café heeft Jean Notermans gezelschap gekregen van organisator/spreekstalmeester Robin Smeets, die vol overgave enkele nummers mee blaast op zijn harmonica. Beiden zijn goed op elkaar ingespeeld want als de Roots Brothers verzorgen zij regelmatig optredens in de talrijke cafeetjes die Limburg rijk is. Lang duurt hun optreden niet want na een, alweer, korte ombouwpauze staat Reno's Rumble al klaar voor een stevige, rauwe en opzwepende show.

Reno's Rumble.

mbn 04Een opzwepende show is Reno Sharif – mondharp en zang, Paul Voestermans en Huub Leijendeckers – gitaren, Jules van Bussel – bas en - daar is ie weer – Sjaak Korsten – drums wel toevertrouwd.
,,Are You Ready To Rumble?" is de vraag en gelijk de titel van de song waarmee gestart wordt. Nou ready is de zaal zeker! Meteen hierna gooit de band de beuk er in met Oh Baby en worden de eerste zweetdruppels zichtbaar. De band spaart zich niet en voert het publiek mee in een zinderende show, waarbij de verpletterend solo van Paul Voestermans op Freddy King's Use What You Got één van de hoogtepunten is.
Inmiddels is het middernacht geworden en dat betekent dat de in de zaal aanwezige Roy Dautzenberg er de eerste 50 jaar op heeft zitten. De gitarist van de Handsome Fellows wordt het podium opgeroepen, gehuldigd en speelt enkele nummers mee.
Intussen maakt Paul Voestermans van de huldiging gebruik om de functionaliteit van zijn E-sigaret te testen en zorgt zo voor zijn eigen special-effects.
Andere hoogtepunten zijn de Red Devils songs Going To The Church en Automatic, waarmee de show beëindigd wordt. Na de opzwepende toegift Boogie Leg verlaat de band doorweekt het podium. Dat zal een van de laatste keren zijn, want de band die ik nooit eerder zo goed zag spelen gaat helaas uit elkaar. Hun optreden was net als in de sport waarbij een atleet zijn afscheid aankondigt, maar even later zijn grootste prestatie ooit neer zet.

De 7e editie van de Midsummer Bluesnight was in alle opzichten zeer geslaagd. Ondanks een ander evenement in Mechelen trok men ook nu weer meer publiek.
Voor de 'nieuwen' was dit indoor festival een eye-opener, voor de 'vaste kern' allang geen verrassing meer. Zij hebben de datum van de 8e editie (2 juli) al in hun agenda gezet!

Een foto-reportage is te vinden in de categorie Reportages/Pics!

For more pics click on Reportages/Pics in the menu!