• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

Heritage Blues Orchestra in De Nieuwe Nor

HeritageBluesOrchestra

...en dan wordt het pas echt stil in De Nieuwe Nor!

Deze zin klinkt dramatischer dan dat hij is. Het is de tweede helft van een zin die volledig luidt: Na een intro stukje van Für Elise door Bill Sims jr achter de keys, zet Chaney St. James Infirmary in en dan wordt het pas echt stil in De Nieuwe Nor, doodstil!
Misschien vreemd om zo een recensie te beginnen, want we zitten dan al ongeveer in het midden van de tweede set van het concert dat de Heritage Blues Orchestra op 8 mei gaf in De Nieuwe Nor te Heerlen. Maar het is wél tekenend voor het respect dat dit vijftal bij het publiek afdwingt!


Deze zin staat overigens niet op zichzelf, want het door Chaney Sims gezongen Go Down Hannah, waarmee deze gedenkwaardige avond geopend wordt, maakt ook al zoveel indruk dat men met het applaudisseren wacht tot het te laat is en de band al aan Get Right Church begint.

HBO 01De Heritage Blues Orchestra tourt deze week zonder de blazers-sectie door Nederland en heeft ook drummer Kenny 'Beedy Eyes' Smith thuis gelaten. Hij wordt vervangen door Barry Harrison, die dus de drijvende kracht vormt achter de sublieme Vincent Bucher op de mondharp, de gitaristen Bill Sims jr en Junior Mack en het stralende middelpunt Chaney Sims, die haar stembanden ter beschikking stelt.
Zij vervolgen hun set met het door Junior gezongen Clarksdale Moan, gevolgd door het swingende Catfish Blues, waarbij Bill de vocals op zich neemt.


HBO 03Don't Let Nobody Drag Your Spirit Down beëindigt Junior met een solootje waarin 'Hocus Pocus' van Focus te herkennen is. Hij beloofd plechtig dit een dag later niet te doen omdat zij dan Jan Akkerman als special guest in hun show hebben. Op C-Line Woman trekt Chaney alle aandacht en gaat helemaal los. Het is het enige nummer dat zij staande zingt met alleen begeleiding van hand clapping, percussie en het a capella van haar mannen.
Met If I Could Hear My Mother Pray wordt de eerste set van precies 45 minuten afgesloten.

Na de pauze keert eerst Junior Mack alleen op het podium terug voor een akoestisch nummer dat hij aankondigt als Delta Slide Doctor. Leevee Camp Holler is een work song dat op meesterlijke wijze vertolkt wordt door Bill Sims jr die enkel met fantastisch harpspel van Vincent Bucher begeleid wordt.
HBO 04Junior Mack en Barry Harrison voegen zich weer bij het duo en maken van Feel So Glad een klein feestje waarbij Junior alom bewondering oogst door zijn heerlijke slide spel. Daarna volgt het moment waarmee ik deze recensie begon als Chaney slechts onder begeleiding van haar vader achter het keyboard  St.James Infirmary in zet. Vooral in dit nummer, dat ook op hun nieuwe cd zal verschijnen, lijkt de zangeres in een soort van trance te geraken, waardoor deze folk song door velen als het hoogtepunt van de show gezien wordt. Na de doodse stilte, je hoorde zelfs de voet van Bill Sims jr het ritme aangeven, volgt een terecht oorverdovend applaus.
Bij Big Legged Woman, is de hele band weer compleet en volgt er een voor mij onbekend nummer dat waarschijnlijk ook deel gaat uitmaken van hun nieuwe album die over enkele maanden klaar zal zijn. Van hun eerste, met een Grammy genomineerde album "And Still I Rise", worden alleen Going Uptown en Chilly Jordan niet gespeeld en eindigt de band hun fabelachtige optreden met Hard Times (weer een fantastische harp solo van Vincent) en het swingende In The Morning.

HBO 02Een toegift kan niet uitblijven en met Joliet Bound komt er echt een einde aan deze fantastische avond waarvan het publiek kon genieten van o.a. blues, gospel en work songs, allen gebracht door muzikanten die respectvol met hun roots omgaan en deze op een authentieke wijze als een eerbewijs vertolken.


Daarmee is de Heritage Blues Orchestra, zeker voor Nederlandse begrippen, een band die zijn gelijke niet kent en is ieder concert niet zo maar een concert maar een beleving!
Een beleving waarbij de echte liefhebbers van roots muziek niet gestoord worden door hinderlijk geroezemoes (een vorm van desinteresse) en dat is heden ten dage vrij zeldzaam, helaas.

Meteen na hun show komt het vijftal de zaal in om bij de merchandise stand een praatje te maken of om met het publiek, waar onder toch ook veel jongeren, op de foto te gaan. Daarbij valt op dat vooral de vinyl versie van "And Still I Rise" gretig aftrek vindt.

Meer foto's zijn geplaatst in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics in the menu.