• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

19e Editie Southern Bluesnight

 

sbn15koptoronzo

Zeer sfeervolle 19e editie Southern Bluesnight!

Afgelopen zaterdag 21 maart vond in het Parkstad Limburg Theater te Heerlen de 19e editie van de vermaarde Southern Bluesnight plaats.

Het uitgekiende programma biedt ook dit keer weer voor iedereen wat wils en het indoorfestival mag zich dan ook op een gestaag stijgend aantal bezoekers verheugen. Verdeeld over 3 podia en een 'bluesstreet' treden er maar liefst 10 bands/solisten voor het voetlicht. Wel is het verstandig om vooraf een planning te maken welke artiesten je wilt zien, daar de optredens elkaar helaas overlappen. Dit en mijn bijdrage aan een recensie voor Bluesbreeker.nl maakt dat deze recensie uit moment opnames bestaat, waarbij de ene band iets meer aandacht krijgt als de andere.

sbn kl Trouwe bezoekers weten dat er sinds enkele jaren in de aanloop naar de hoofdschotel 's middags al een voorafje genuttigd kan worden tijdens de radio-opnames van het L1 programma 'Hubert On Air'.
In het voormalige artiestencafé van het theater gaf een groot deel van het affiche tussen 16.00 tot 19.00 uur al acte de présence. Daar kon men genieten van semi-akoestische optredens en had Hubert van Hoof gesprekken met The Dynamite Blues Band, The Bruce Katz Trio, Tim Lothar & Peter Nande, Toronzo Cannon en The Boom Band. In het tweede uur mocht Joep Pelt zijn visie over de blues geven en werden zijn favoriete platen gedraaid, die van invloed waren voor zijn carrière.
Een interessant programma om mee te maken, al was het alleen maar al omdat de songs in een akoestische versie een geheel andere beleving vormen dan 's avonds in een elektrische uitvoering.

Al voordat om 19.00 uur de deuren opengaan, is het buiten al een drukte van belang. Niet alleen het affiche is internationaal, zo is ook het publiek. Je hoort naast het Nederlands: Engels, Frans, Vlaams en Duits. Het Parkstad Limburg Theater is blijkbaar ook voor onze Wester en Oosterburen makkelijk bereikbaar.

sbn kl 01Bij binnenkomst klinken al de klanken van Dan Vanhoudt en band door het gebouw. Het voor deze gelegenheid als Buskers aangetrokken trio, dat verder bestaat uit: Bas van Heel op contrabas en Ron Brouwers op cajon, heeft een prominent plaatsje bij de bluesmarkt gekregen. Zij weten het publiek in afwachting van de officiële opening bijzonder goed te vermaken met een aangename mix van covers van Muddy Waters, Bob Dylan, Paul Simon, The Band enz. Ook eigen werken van zijn cd “Being Human” komen aan bod. Waarschijnlijk mogen zij als de band gezien worden die het meeste gespeeld heeft, want zij pauzeerden alleen als er een optreden in de nabij gelegen Jukejoint plaatsvond.

sbn kl 02Daar hadden The Handsome Fellows de eer om af te trappen. De winnaars van de BRUL-contest kunnen in het zuiden al op een behoorlijk aantal fans rekenen, die zich dan ook in de tot Jukejoint omgebouwde foyer verzameld hadden. Zij openen hun altijd swingende set, die uit blues, boogie, rock en een combinatie hiervan bestaat, met de primeur van Shake It, een eigen nummer en gunnen zich geen pauze want ze gaan meteen door met Any Time You Want. Het is het begin van een energieke show, waarbij zanger/mondharmonicaspeler Jacques Querelle al meteen zijn jasje uitdoet.
Ook Number Nine Train gaat zonder pauze over op No More The Blues. Het is een mooi contrast om te zien hoe Roy 'D' met flair zijn gitaar bespeelt terwijl podiumbeest Jacques zich in het zweet werkt en daarbij nooit eerder getoonde choreografie ten toon spreidt. De strakke ritme sectie, bestaande uit Silvio Souren (drums) en Arno Stevelmans (bas) is echter onverbiddelijk en zet Fulltime Lover in. Het nummer met Roy op de slidegitaar en Jacques op een akoestische, is altijd een hoogtepunt in hun show waarin verder o.a. Broke Down Car, I Got A Woman en Back In The Night' voorbijkomen. De band maakt zoals altijd een uitstekende indruk en door eigen werken aan de set toe te voegen wordt een volgende stap gezet.

sbn kl 03Niet iedereen blijft bij deze zeer gewaardeerde band hangen want velen spoeden zich naar de Limburgzaal om met eigen ogen te zien dat, het helaas veel te vroeg ter ziele gegane, Big Blind terug is onder de veel belovende naam: The Dynamite Blues Band. Nou, terug zijn ze, en hoe!
Wesley van Werkhoven, J.J. van Duijn en Niels Duindam (die vanavond door Jan Aandewiel vervangen werd), vonden in Renzo van Leeuwen een nieuw bas-beest en veranderden ook meteen hun band-naam, die volledig de lading dekt.
45 minuten lang trekt een gruizige, rauwe en low down dirty show aan het publiek voorbij met songtitels die er niet om liegen. Nummers als het explosieve TNT Boogie en Boom Boom Boom doen hun naam eer aan. Ook Howlin' en Annalee die 's middags akoestisch te beluisteren waren, worden gespeeld en maken elektrisch versterkt toch wel meer indruk. Verder passeren Rebound en Doin' Okay van hun cd “Shakedown & Boogie” de revue. Het zullen er ongetwijfeld nog meer zijn, maar daar zijn mij de titels niet van bekend. Ook The Dynamite Bluesband stelt niet teleur, maar omdat Bruce Katz ieder moment met zijn concert gaat beginnen moet ik het einde van hun show aan mij voorbij laten gaan.

sbn kl 04Bruce Katz is een van de grote trekpleisters van deze editie en hij wordt als Hammond B3 en pianospeler over de hele wereld zeer gewaardeerd. De lijst van namen waarmee hij niet gespeeld heeft is waarschijnlijk korter als die van diegenen aan wie hij wel een bijdrage geleverd heeft. Voor hem en zijn begeleiders Chris Vitarello (gitaar en vocalen) en Livio Pop op drums, had de organisatie de Rabozaal – met 1057 zitplaatsen de grootste zaal van het theater – gereserveerd. Hoewel ikzelf tot dan toe niet bekend was met zijn werken, is mij 's middags wel snel duidelijk geworden wat voor ongelooflijk gedreven muzikanten dit zijn. Was de zaal te groot, of kwam het grote publiek voor het wat ruigere werk? Waarschijnlijk het laatste, want de zaal was slechts matig gevuld en dat was jammer. Zij die er wél waren waren getuige van een top trio. Ongelooflijk hoeveel muziekstijlen deze man beheerst, of liever gezegd dit trio, want men vult elkaar blindelings aan. Zij openen met het instrumentale Deep Pockets en meteen lijkt Bruce in een soort trance te raken. Zijn lippen bewegen op iedere noot die hij aanslaat. Daarna volgen Homecomming, de titeltrack van zijn nieuwe cd, Sky's The Limit en Three Feet Of The Ground. Hierin fantastische gitaar en drum solo's. Chris Vitarello schittert na Amelia zowel vocaal als op de slide in Wild About you Baby, de eigenlijk eerste echte blues song. De show is voornamelijk opgebouwd met instrumentals en hun muziek kent vele invloeden met toch wel een voornamelijk jazzy inslag, maar wat wordt dit allemaal schitterend gebracht.
De set bestaat verder uit Norton's Boogie, het funky King Of Decatur, het bluesy Contrition en The Czar. Ook wordt er een eerbetoon aan Joe Cocker gebracht met The Letter, wat voor velen het hoogte punt was.
Met de toegift No Brainer werd een prima concert afgesloten van een top band die eigenlijk een volle zaal had verdiend.

sbn kl 09Halverwege de 'bluesstreet', de verbindingsweg van de Jukejoint naar de Limburgzaal, is de werkplek van Martinus gelegen. Bij deze jonge Limburgse Folk/Americana band die in de zomer van 2012 het licht zag, kan het publiek even acclimatiseren van het elektrische geweld dat vooral deze avond uit de Limburgzaal komt. Met hun gepassioneerde samenspel van zang en instrumenten als viool en pedalsteel toveren zij dit pleintje om tot een oase van rust. Vorig jaar brachten zij onder eigen beheer een EP uit die goed ontvangen werd en natuurlijk staan Move OnWho's Choice, Drugs en True Love vanavond op de setlist. Naast deze eigen werken ook covers zoals No One Needs To Know en Desert Raven (Jonathan Wilson). Jammer voor de band dat zij als Buskers voor velen slechts een tussenstation zijn op weg naar weer een andere top act in het gebouw. Een fullconcert van Martinus is zeker een bezoekje waard!

sbn kl 05In de Jukejoint zijn Tim Lothar & Peter Nande prima op hun plaats. Eerder veroverden illustere duo's als Mathieu Pesqué & Roll Pinault en Blackberry 'n Mister Boo Hoo hier al de harten van de liefhebbers van Delta blues, die door deze heren op geheel eigen wijze gebracht werd.
Na deze Franse duo's is het nu dus de beurt aan een Deense variant. Tim Lothar duikt wel vaker in deze regio op als solo artiest, maar het samenspel met Peter Nande geeft hem meer ruimte en maakt het plaatje compleet. Beide muzikanten beschikken over een prettige stem en weten wat entertainen is. Zij starten met de traditional Get Right Church, waarbij Peter naast zijn mondharmonica ook de mondharp bespeelt. Dit is dus geen mondharmonica, maar een ijzeren veer die tegen de mond gehouden wordt en door trillingen een 'boiiiiing' geluid veroorzaakt dat je vaak in tekenfilms hoort. Baby What You Want Me To Do wordt gevolgd door het door Peter Nande geschreven Ain't Too Old. Beperkt Tim zich alleen tot gitaar en voetpercussie, op het door hem geschreven Ride Train Ride en Muddy Waters I Be's Troubled bespeeld Peter een bezemsteel bas. Het is niet het enige vreemde voorwerp dat hij meezeult.
Naast dat hij een voortreffelijk mondharmonica speler is, weet hij ook wel raad met een kruik en spelen lepels en een sambabal een grote rol in zijn percussie.
Het duo weet een bijzonder onderhoudende show neer te zetten, met als hoogtepunt het bijna 10 minuten durende You Can't Get That Stuff.

sbn kl 06In de bomvolle en daardoor snikhete Limburgzaal is Toronzo Cannon al aan zijn set begonnen met Talk To Me Baby. Hij werd het beeld van het affiche en dagenlang grijnsde hij tussen allerlei verkiezingsposters de Heerlenaren toe. Het verschil tussen hem en de 'veel belovers' is dat hij wél zijn beloften nakomt. In de Limburgzaal voltrekt zich dé show van de avond en daarbij wordt de gitaartruckendoos tot op de bodem geleegd. Wat een entertainer is die man! Hoe gek zijn fratsen ook lijken, zo puur is zijn Chicago blues, al zorgen R&B en soul invloeden voor afwisseling.
De linkshandige gitarist heeft een trio puike begeleiders bij zich, te weten: Christopher Alexander op drums, David Forte-bas en last but not least Ronnie Hicks op de toetsen. Samen zetten zij de Limburgzaal finaal op de kop.
's Middags speelde Toronzo maar liefst vijf nummers in plaats van drie, gewoon omdat hij er zin in had en liet daardoor The Boom Band op hem wachten. Met Old Stories kon je toen een speld horen vallen en Pretty Eyed Woman staat vanavond ook in de setlist. Daar kom je ook She Loved Me en het ietwat funky Earnestine tegen, afkomstig van zijn cd “Leaving Mood”.
Van “John The Conquer Root” brengt hij de titel song, een nummer waarop duidelijk invloeden van Jimi Hendrix te horen zijn, iemand die hij enorm bewonderd gezien de tattoo op zijn arm. Ook de opzwepende, instrumentale boogie Sweet Sweet Sweet komt van dit album af en daar mee gaat de band helemaal los en veranderd de zaal in een kolkende massa. Met Walk It Off, een echte Chicago blues zou hij zijn set - volgens de setlist die ik later van hem kreeg - hebben afgesloten, maar ik zit dan alweer in de Rabozaal waar Kai Strauss en zijn Electric All Stars al aan hun optreden begonnen zijn.
Toronzo Cannon was voor iedereen dé verrassing van de avond en er stond later dan ook een lange rij bij de Meet & Greet stand, een nieuwigheid, die dit jaar voor het eerst plaats vond.

sbn kl 07Kai Strauss geld in buurland Duitsland als één van de grootste bluesgitaristen en won met zijn album “Electric Blues” de Big Blues Award voor het beste blues album van 2014.
Hoewel ik het album en ook andere werken niet in mijn collectie heb, twijfel ik daar geen moment aan want dat hij een begenadigd gitarist is hoor je meteen. Dit stukje zal het zonder songtitels moeten doen daar er tijdens mijn verblijf in de Rabozaal niks bekends mijn pad kruiste, maar ik wel genoot van een man die moeiteloos de ene na de andere fantastische gitaarsolo uit de mouwen van zijn leren jasje schudde. Met behulp van een even fantastische begeleiding, waarin ik Alex Lex achter de drums meen te herkennen en Mo Fuhrhop (Henrik Freischlader Band) achter de toetsen, wordt er aan een prima show gewerkt waarbij als kers op de taart ook Mike Wheeler medewerking verleent.sbn kl 08
Met het werk van de 'selfmade Chicago blues man' ben ik wel enigszins op de hoogte en hoor twee lekkere shuffles van zijn “Self Made Man” album voorbij komen: I'm Missin' You en Walking Out The Door. Phone Booth (Robert Cray) en Let Me Love You Baby (Buddy Guy) dragen ook bij aan een vlot lopende show waarbij door Mike de meeste solo's toch aan Kai Strauss worden overgelaten.

sbn kl 10Voor globetrotter Joep Pelt voelt The Southern Bluesnight als thuis komen. Het is de 4e keer dat hij bezit van een podium neemt en dat is zowel letterlijk als figuurlijk bedoelt, want met zijn ruim 2 meter staat er iemand! Op vakantie met zijn vader in de Mississippi delta kreeg hij op 18 jarige leeftijd gitaarles van niemand minder dan R.L. Burnside en T-Model Ford. Ook Zuid Afrika met zijn vele ritmes en klanken trok hem aan en vormde hem tot de muzikant die hij nu is. Al deze invloeden hoor je in zijn muziek terug en daar kon men in de Jukejoint getuige van zijn. Voor deze avond stelde hij een setlist samen die de blues als uitgangspunt heeft. Samen met zijn bandleden Elvis Sergo-Hammond, Arthur Tencate-bas, Randell Sambo-drums en Dirk Jan de Koning-percussie gaat hij van start met Bad Luck waarna het lekker groovende Show Me The Way volgt. Beide nummers zijn afkomstig van zijn onlangs verschenen album “Show Me The Way “. Hiervan worden deze avond maar liefst 8 nummers gespeeld. Het meest opvallende hierbij is Caribbian Bay. Door zijn ritme lekker dansbaar en een gedeelte van het publiek laat zich dan ook niet onbetuigd. Ondanks enkele vreemde uitstapjes weet Joep toch de aandacht van het bluesgerichte publiek vast te houden. Vooral het emotionele Don't Leave Me Now toont de veelzijdigheid van deze fantastische singer-songwriter en kan op een luid applaus rekenen.

Joep Pelt, niet alleen een groot mens, maar ook een groot artiest, die eigenlijk in ons land een beetje ondergewaardeerd wordt.
Later zullen hij en zijn band ook de gangmakers op de afsluitende jamsessie zijn.

sbn kl 12Met The Boom Band heeft The Southern Bluesnight een primeur in huis gehaald, want na het uitbrengen van hun titelloze cd is dit hun eerste optreden in Nederland. Bij The Boom Band op zich zal men misschien nog de schouders ophalen, maar bij namen als Jon Amor (The Hoax), Marcus Bonfanti (o.a. Ten Years After), Matt Taylor (Snowy White), Mark Butcher op de gitaren, Paddy Milner op Hammond (o.a. Jack Bruce's Big Blues Band), Steve Rushton drums (o.a. Imelda May en Jeff Beck) en Scott Wiber op bas, zal bij menigeen een belletje gaan rinkelen.
Dit zijn geen kleine jongens en The Boom Band wordt dan ook een grote toekomst voorspelt. Zoals vaker het geval is met artiesten van dit niveau is men door verplichtingen bij hun eigen band soms gedwongen om in wisselende samenstellingen op te treden. Zo zijn Steve Rushton en Scott Wiber vanavond vervangen door respectievelijk Alex Reeves en Silas Maitland.
sbn kl 11The Boom Band is de afsluiter in de Limburgzaal en dat geeft hen de ruimte voor een extra lange show. En dat willen ze maar al te graag, want het speelplezier staat voorop bij deze nog jonge veteranen die nu al echte veteranen als Van Morrison en Eric Clapton tot hun fans mogen rekenen.

Gestart wordt met Diamonds en Under The Skin, waarna een bloedmooie vertolking van Robert Johnson's Terraplane Blues volgt. Het unieke aan deze band is dat alle 4 de gitaristen en Hammondspeler over een karaktervolle stem beschikken en allen enkele songs voor hun rekening nemen. Waste My Time wordt door Paddy gezongen, waarna zich een rustpuntje aandient met het door Jon Armor gezongen Moonshine. Die rust is van korte duur want hierna gaat Marcus helemaal los op het toepasselijke I'm A Ram, het ver uit ruigste nummer uit de set. De vijf stemmen vinden elkaar in het closeharmony gezongen Sweet Alberta, waarna de instrumental Monty's Theme volgt.


Rond deze tijd start in de Jukejoint de vermaarde jamsessie, waardoor een gedeelte van het publiek de zaal verlaat. Dat laat de band er zich niet van weerhouden om toch alles te geven en kunnen de overblijvers genieten van Can't Find My Way Home, Spanish Moon, Red Eye Of The Devil en Don't Ha ha ha. Dit nummer van Casey Jones and The Gorvernors (1966) is in een nieuw jasje gestoken en is in hun bewerking bijna alleen nog aan de tekst te herkennen. Na Look Out Cleveland wordt met We Can Work Together (het nummer waarmee hun cd begint en ook in een akoestische versie eindigt, zie recensie elders op deze site) hun fantastische optreden beëindigd. Bij The Boom Band hebben vooral de gitaarliefhebbers kunnen genieten. Dat hun cd als een warm broodje over de toonbank ging, terwijl de officiële release pas op 13 april is, moge duidelijk zijn.

Door het uitlopen van het fantastische concert van The Boom Band, waar ik niks van wilde missen en ook geen moment spijt van heb, kan ik nog net de twee laatste nummers van de jamsessie meepikken. Wie daar van de partij waren is mij onbekend, al zag ik wel Khalif Wailin' Walter zijn gitaar in pakken. Hij was 2 jaar geleden één van de smaakmakers tijdens de 17e editie van dit zeer geslaagde en vooral sfeervolle evenement.

Rest me nog mijn welgemeende complimenten aan de organisatie en techniek over te brengen, want alles was weer tot in de puntjes verzorgd!

Een uitgebreide foto-reportage is te vinden in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics in the menu.