• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

Helstar’s ‘Vampiro' European Tour 2017’ start in de Oefenbunker.

hs 05 kop

 

Helstar gaat weer touren door Europa. Dat de tour de naam van ‘Vampiro' European Tour 2017’ meekreeg doet je al vermoeden dat er een nieuw album gepromoot dient te worden, ...en dat is ook zo. “Vampiro” is het negende album dat de band uit Houston Texas uitbrengt en de aller, allereerste show op ons continent vond plaats in de Oefenbunker op 16 februari.

hs 01Voordat Helstar de Oefenbunker mag slopen krijgt het nog niet zo talrijke publiek eerst een portie Dutch melodic thrash van Disquiet te verwerken.
Gehuld in rook, véél rook, begint de band uit Utrecht/Amsterdam/Amersfoort aan hun 1 uur durende set. Waar rook is, is vuur. Vlammen, dat kunnen deze mannen! Dat is al snel duidelijk als zij starten met A Scending. Dat hun muziek omschreven wordt als Dutch melodic thrash metal baarde mij in eerste instantie zorgen, want trash metal is nu niet bepaald het genre waarmee ik weg loop. Maar,…. hetgeen Sean Maia – vocals, Fabian Verweij – gitaar, Menno Ruijzendaal – gitaar, Frank van Boven – bas en Arthur Stam – drums (slechts af en toe zichtbaar) de zaal in knallen is zeer goed verteerbaar! Je zou het ‘toegankelijke trash’ kunnen noemen met nummers die een kop en een staart hebben. hs 02Na enkele songs ontstaat er de magie, dat men ‘interactie met het publiek’ noemt en dat bepalend is voor de sfeer. De gitaristen voelen elkaar goed aan hetgeen vaak in knappe twinsolo’s resulteert. Hun setlist bestaat uit een aantal werken van hun laatste album ‘The Condemnation’, maar ook een oudje als Out Cry passeert de revue. Het opmerkelijkste nummer op de setlist is zonder meer het in het Surinaams gezongen Las ‘Pasi. Tijdens hun show werd het drukker in de zaal doordat men eigenlijk voor Helstar kwam, maar uit enkele reacties viel op te maken dat sommigen spijt hadden dat ze niet eerder gekomen waren. Dit zegt genoeg over de kwaliteiten van Disquiet dunkt me.

hs 03De change over verloopt voorspoedig, alleen heeft drummer Mickey Lewis iets meer werk daar hij niet op zijn eigen batterij speelt. Al de trommels van het huis worden op hem afgesteld en worden van zijn eigen bekkens voorzien. Daarna gaat de podium verlichting uit en neemt Helstar tijdens een onheilspellende, aanzwellende intro bezit van het podium. Zanger James Rivera ligt dan waarschijnlijk nog in zijn kist of moet zijn rood/zwarte cape nog overgooien. Als hij zich even later met veel theatrale gebaren bij de band voegt is men klaar voor een bijna 2 uur durende show die doorspekt is met ‘Vampiro’ elementen. Niet alleen lacht James Rivera de eerste helft van de show zijn slachttanden bloot, ook de gitaar van Larry Barragan is fraai beschilderd met een afbeelding van Bela Lugosi. Andrew Atwood die deze tour gitarist Rob Trevino vervangt – hij bleef om onduidelijke redenen thuis – koos voor een subtielere aanpak en heeft zich in een Nosferatu shirt gestoken. Songtitels als Awaken Unto Darkness, Bloodlust, To Their Deadbeds They Fell en Black Cathedral, (allen afkomstig van “Vampiro”) die voornamelijk in het eerste gedeelte gespeeld worden, liegen er ook niet om.
hs 04Hoewel het eerste gedeelte zeker niet slecht was, daar zal ongetwijfeld het wennen aan de nieuwe songs een rol in gespeeld hebben, kan het tweede gedeelte van de show op meer respons uit de zaal rekenen. Op een gegeven moment verlaat James het podium, gooit zijn tanden in een bakje, ontdoet zich van de cape en komt even later terug als een soort reïncarnatie van Ronnie James Dio. In het tweede gedeelte is plaats voor het bekendere werk. Helstar speelt zonder setlist waardoor ik de titels schuldig moet blijven, maar enkele songs worden woord voor woord door enkele fans meegezongen.
Andrew Atwood toont zich daarbij een waardige vervanger van Rob Trevino en het lijkt alsof hij nooit in een andere band gespeeld heeft. Van Larry krijgt hij alle ruimte om te soleren, maar hij kan het ook goed vinden met bassist Garrick Smith. Beiden zoeken elkaar regelmatig op en stralen speelplezier uit. Vrijwel de hele show wordt zonder onderbrekingen doorgespeeld. Pas op het einde zoekt James contact met het publiek, stelt de band voor en schud handen met enkele fans.
Even neemt de band een kleine pauze om daarna terug te komen voor een toegift. Met Sinner, de enige cover in de show (Judas Priest) komt er een einde aan een zeer geslaagde ouverture van de ‘Vampiro' European Tour.
Of laat ik het zo zeggen om in de sfeer te blijven: De kop is er af!

Een uitgebreide serie foto’s van beide bands is te vinden in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics.