• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

Jimi Barbiani goed op dreef in De Reünie

DSC04202as-kop

 

Op het affiche stond: 15 januari Live on stage: Jimi Barbiani Band, blues-rock from Italy!
Deze in Nederland vrij onbekende band is momenteel buiten Italië aan het toeren om hun nieuwe cd “Back On Track” onder de aandacht te brengen en is dit weekend voor het eerst in Nederland, in de Bluesrock Garaasj te Geleen.
Even ter info:
Jimi Barbiani kwam op vrij late leeftijd met de gitaar in aanraking, maar al snel kwam zijn talent naar boven drijven. Voordat hij met ex Wicked Mind zanger J.C. Cinel, bassist Daniele Vicario en Elvis Fior op drums zijn eigen band oprichtte, had hij o.a. als leadgitarist zijn sporen verdiend bij de formatie W.I.N.D. en in het land van de laars naam gemaakt als één van de beste bluesrock slide gitaristen Als support act mocht hij het publiek opwarmen voor o.a. BB King, John Mayall, Johnny Winter, Ike Turner, Steppen Wolf, Canned Heat en Joe Bonamassa, maar speelde ook vaak samen met hen in jamsessies.
Dit waren 5 jaar geleden de begin regels van mijn eerste recensie van Jimi voor Bluesrockpagina.nl, dat net als de genoemde Bluesrock Garaasj een begrip was, maar ook inmiddels opgeheven is.


jbb-06sHet optreden van de Jimi Barbiani Band was toen voor mij een complete verrassing, want Italië staat nu eenmaal niet bekend als de bakermat van de bluesrock. Voor het 2e concert -2 jaar later- waren mijn verwachtingen hoog gespannen, want na de euforie van het eerste concert valt het tweede meestal tegen. Niets was minder waar, want het 2e concert zorgde voor nóg meer kippenvel momenten!
Tot zover het verleden.

 

Op zaterdagavond 29 oktober vond in De Reünie te Geleen een derde ontmoeting met de snarenatleet uit de omgeving van Venetië plaats en opnieuw was ik benieuwd wat me te wachten stond. Van zijn gitaarspel wist ik wel dat het goed zat, dat is fenomenaal, maar de vocalen baarden mij zorgen daar de band geslonken was tot een trio, zonder zanger.

JBBDSC04141klsBij binnenkomst in De Reünie bleek het concert in het café plaats te vinden en was ik net op tijd om de start van het voorprogramma mee te maken. Hiervoor had men een beroep gedaan op de Red Pepper Blues Explosion, een regio band die vooral furore maakt met hun eigen interpretatie van bekende covers. Het is een tijdje stil geweest rondom de band waarbij Valéry van Leeuwen en Ralph Koumans de dunne snaren bespelen en terug kunnen vallen op de dames van de solide ritme sectie Sam Nijsten (bas) en Kathelijn Hensgens (drums), maar nu zijn ze terug en openen zelfs met een eigen nummer: Declaration Of Love. Een goed in het gehoor liggend nummer wat misschien wel de start vormt voor een stapje verder. Daarna volgen bewerkingen van covers als White Room, I Will Follow en Hey Joe, waarbij Sammmie en Ralph afwisselend de zang op zich nemen.
Een bijzonder moment volgt als zij het gevoelige Footprints Of My Soul (weer een eigen werk) opdragen aan Truus “Bluesmama” Janssen, de uitbaatster van Limburgs bekendste bluestempel “De Weegbrug”, die eerder deze week overleed.
Je merkt dat de band stappen heeft gemaakt en niet enkel door het schrijven van eigen nummers. Het is vooral het speelplezier dat nummers als Go Your Own Way, Sultans Of Swing, A Forrest, Psycho Killer en Shadow Play net dat beetje extra mee geeft om het publiek in beweging te krijgen. Dat gaat bijna uit z’n dak op het swingende Shake A Leg en vooral op Rockin’ In The Free World, waarmee afgesloten wordt. Het publiek roept om een zeer verdiende toegift en de band eindigt met Born To Be Wild. Een prima opwarmer en zelfs meer als dat voor de “hoofd act”

JBBDSC04245kl325sJimi Barbiani opent de eerste set met Boogie Chillen en zet daarmee meteen de toon voor de avond, want vrijwel direct daarna volgt Hoochie Coochie Man, dat niet onverdienstelijk door Daniele gezongen werd. Op Party Angel, een opzwepende rocker, deelt hij samen met Jimi de microfoon. De sfeer die er na de Red Pepper Blues Explosion heerste wordt zorgvuldig verder uitgebouwd en dat is de kracht van dit power trio. Meteen even goed binnenkomen en daarna bewondering oogsten met een slow blues, zoals in dit geval hun bewerking van Jimmy Reed’s Baby What Do You Want Me To Do. Hierin weet Jimi niet alleen met zijn vingers de gevoelige snaren te raken maar ook nog eens met zijn stem, prachtig. Jimi, Daniele en Gianluca Zavan (drums) zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat de een bij de ander een windje voelt opkomen en alvast een stapje achteruit doet, bij wijze van spreken dan.JBBDSC09101kl325sNa het instrumentale Sad Soul wordt de eerste set afgesloten met hun knallende versie van La Grange waarvoor de rauwe stem van Daniele precies op zijn plaats is en Jimi zijn solo’s vanaf het drumpodium het café in schiet.

De tweede set wordt voortvarend gestart met Ten O'Clock Train, tevens het eerste -en volgens mij mooiste- nummer van hun cd “Blue Slide”. Een geweldige boogie die als een trein op gang komt.
Ook een rauwe versie van Look On Younder Wall passeert de revue, met subliem slide spel van Jimi en zeer goed gezongen door Daniele. JBBDSC09057klDe stemming zit er meteen weer goed in, maar de band besluit om het toch even rustiger aan te doen met een absoluut geweldige vertolking van Jeff Beck’s Cause We've Ended Lovers waarin het lekkere basloopje van Daniële goed hoorbaar is. Het geluid en het licht zijn sowieso goed verzorgd deze avond. Daarna volgt het ook al instrumentale Stratus, een nummer dat Jeff Beck ook wel eens pleegt te spelen. Hoewel Jimi hier weer excelleert is het toch dit keer Gianluca Zavan die de aandacht opeist met een magnifieke drumsolo.
JBBDSC04190kl300sAls je vader je Jimi genoemd hoort er natuurlijk ook een nummer van de bekendste Jimi op je setlist te staan en met wederom een prachtige vertolking van Hey Joe gaan de gitaarliefhebbers weer uit hun dak. Zelfs als de bas uitvalt en Daniele na wat gefriemel een ander exemplaar omgord.
Het door Jimi gezongen Boogie Man betekend helaas het einde van de officiële set, maar zonder toegift komen ze niet weg. Dat worden er uiteindelijk vier!
Ook Jimi brengt een eerbewijs aan “Bluesmama” Truus (ook hij heeft al eens in De Weegbrug gespeeld) met een kippenvel-versie van Amazing Grace. Jammer is wel dat enkele stamgasten, die de hele avond al voor geroezemoes zorgden, niet het fatsoen konden opbrengen om een paar minuten stil te zijn.
Hierna werd het weer boogie-time met Sixty Nine, volgde er weer een instrumentaaltje waarvan me de titel ontgaan is en beëindigd de band hun weergaloze optreden met een knalharde versie van Going Down.
Voor de gitaar liefhebber en de bluesrockers was dit een meer dan perfect optreden en weer bleef ik met de vraag zitten waarom het deze band niet lukt om vaste voet in het Nederlandse blues circuit te zetten. Zij kunnen makkelijk met de Nederlandse top wedijveren!

Helemaal in de stemming heb ik de recensie van "Blue Slide" (die gelukkig niet verloren gegaan was nadat deze site gehackt werd) hieronder dit artikel terug geplaatst.

Meer foto’s van beide concerten zijn te vinden in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics.

 

CD recensie: Jimi Barbiani Band - Blue Slide

Grooveyard Records

jimibarbianiband

Dat Italië niet alleen maar muziek voortbrengt die Marco Borsato met alle plezier van een Nederlandse tekst laat voorzien, bewijst de Jimi Barbiani Band maar weer eens met hun tweede album ‘Blue Slide’. Stak hun eerste album ‘Back On The Tracks’ nog in een vuurrood fluwelen hoesje, dit keer is het allemaal blauw wat de klok slaat. (Vandaag is blauw?)
Dat is niet het enige wat opvalt aan de hoes want uit de actiefoto’s blijkt dat de band tot een trio is gereduceerd en tegenwoordig bestaat uit: Jimi Barbiani-gitaar, Daniele Vicario-bas en Gianluca Zavan op de drums/percussie. Het gemis van een zanger heeft men opgevangen door een blik(je) gastvocalisten open te trekken waarvan Johnny Neel (Allman Brothers, Gove’t Mule) de bekendste is. Dat pakt goed uit, want de songs lijken de vertolkers op het lijf geschreven.
Zoals een stoomtrein langzaam op gang komt, zo komt Jimi Barbiani op stoom op de Ten O’clock Train. Het instrumentale nummer zet meteen de toon en doet zowel de titel van de cd als van de song alle eer aan want het slide spel is fenomenaal.
Dat gaat nog even door op Sixty Nine, een nummer dat hij samen met Johnny Neel schreef. Johnny verzorgt naast het Hammond spel ook met zijn rauwe stem de vocalen op dit nummer en krijgt hulp van Gianni Massarutto op de mondharmonica.
Bij Angel of Mercy maken we voor het eerst kennis met Piero Pattay, die niet alleen een groot aandeel in de songwriting had, maar ook nog te horen is op Don’t Lie To Me en Can’t Ask For More.
Met Don’t Lie To Me, dient zich voor Jimi een rustmomentje aan, maar niet voor Piero Pattay, want de zanger dient het onderste uit zijn stembanden te halen om de ballad vol inlevingsgevoel tot een emotioneel diamantje te slijpen.
Het alom bekende Going Down, dit keer met Alessio Velliscic achter de microfoon, is de eerste van de 3 covers die op dit album staan. La Grange is de tweede en hierbij dient bassist Daniele Vicario zijn aandacht te verdelen tussen het snarenplukken en de vocals. Dat doet hij met zijn diepe, rauwe stem bijzonder goed. Het gegrom blijft slechts tot 1 couplet beperkt, want hierna gaan Jimi en Gianni Massarutto een vlammend duel met elkaar aan, prachtig!
Na Going Down volgt er met Sad Soul weer een instrumentaaltje. Hoewel het een eigen nummer betreft, krijg ik toch de indruk dat Jimi zo links en rechts wel een plaat van Carlos Santana in de platenkast heeft staan.

Can’t Ask For More, met weer een bijzonder fraaie slide solo, is de laatste bijdrage die Piero Pattay aan dit geweldige album levert, want voor Ain’t But One Of Two Days draagt hij de microfoon over aan Cameron Williams, die samen met Jimi ook dit nummer schreef. Zoals gezegd lijkt ieder nummer op het lijf van de vocalist geschreven en dat is met dit nummer, dat met een gierende slide solo eindigt, ook het geval.
Looking Good, een cover van Magic Sam, ….sounds good! en is de afsluiter van ‘Blue Slide’. Deze opzwepende, instrumentale boogie waarop Jimi nogmaals overtuigend excelleert op de slide eindigt abrupt en daar mee komt er een einde aan 48.06 minuten luistergenot voor diegenen die van rockerige bluesrock houden.
‘Blue Slide’, het album dat Jimi Barbiani zelf produceerde en waar voor Grooveyard Records in Europa de distributie doet, zou wel eens voor de doorbraak van deze kleine, maar gedreven snarenatleet kunnen zorgen. Het mooiste is dat de Jimi Barbiani Band live net zo goed klinkt, waarbij je als extraatje ook nog eens de visuele beelden en sfeer er bij krijgt.