• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

33e editie Bluesrock Festival Tegelen

DSC08039xs

Muziekliefhebbers met een brede smaak hebben weer een zeer geslaagd festival beleefd. De echte bluesliefhebber kwam er misschien bekaaid van af, maar dat heeft alles te maken met het aanbod van bands die nog authentieke blues kunnen spelen. Die wordt door een natuurlijk verloop steeds kleiner, aldus Jan Smeets. Bluesrock Tegelen is niet het enige festival dat zich hierop aanpast. Ook door de overvolle festival agenda is de organisatie steeds vaker op jongere bands aangewezen en die vertolken de blues nu eenmaal op hun eigen wijze. Daar heeft hij een punt!
Als je je niet te veel door de naam laat misleiden en niet alleen voor pure blues komt, is Bluesrock Tegelen gewoon een geweldig festival.

Misschien een beetje vreemd om de recensie van de 33e editie van het Bluesrockfestival Tegelen te beginnen met de laatste regels van de vorige editie, maar in feite is deze editie een vervolg op de trend die vorig jaar zijn intrede deed en weet je wat en waarom je dit ook nu weer mag verwachten.

Bij aankomst in De Doolhof is het een kale bedoening. Op de binnenplaats is het marktje met o.a. een stand waar ik ieder jaar wel een cd van mijn gading vond helaas verdwenen. Wat ook meteen opvalt is dat het podium, dat ieder jaar hoger lijkt, verder naar achteren is geplaatst, dit i.v.m. een optreden van BLØF, een etmaal later.

DSC07496klBij de start komen de bluesliefhebbers meteen aan hun trekken met Howlin’ Stone.
Voor deze Limburgse band komt een droom uit. Tegelen betekent een opstapje naar landelijke bekendheid en dat zij hun gegund want als er één band is die met zoveel passie de blues speelt dan is het deze band uit Reuver wel. Wederom is de band van samenstelling veranderd en roert Jaak Korsten naast Tom Janssen – gitaar/vocals, Daan Geerlings - gitaar en Jules van Bussel (bas) ditmaal de trom. In het half uurtje dat zij ter beschikking hebben komen 6 songs voorbij waaronder 2 nieuwe. Real Doll is daar een van en hiermee wordt het bewijs geleverd dat 'de jeugd' de blues toch anders benaderd. In ieder geval qua teksten. Een nummer waarin de liefde voor een opblaaspop beschreven wordt was vroeger ondenkbaar. Come Home (Sean Costello) en I Put A Spell On You zijn de enige covers in de veel te korte set. Als gezichten snijden een Olympisch onderdeel wordt hebben we met Daan Geerlings een medaillekandidaat. Zoals hij zijn fantastische solo in I Put A Spell On You met veel inlevingsgevoel van mimiek voorziet is ongekend! Het is jammer dat als de band goed warm gedraaid is, de show ook alweer voorbij is. Maar,....ze hebben wel indruk gemaakt!

DSC07528klAls 2e band staat het talentvolle Engelse trio The Greasy Slicks geprogrammeerd. Zij zorgen voor de eerste variatie op het festival door hun blues te mengen met o.a. grunge. Hierdoor ontstaat een dynamische sound van het stevige soort dat vooral bij een jonger publiek aanslaat. Daardoor zijn Jack Kendrew – gitaar/vocals, Nathan Rasdall – bas en Rian O’Grady – drums bijna constant op tour. Na Tegelen reizen zij door naar Denemarken en zullen zij deze maand nog Duitsland, Spanje, Ierland en Engeland aan doen.
Op de set list staan o.a. de lekker groovende opener Eyes Wide Black, How Long, Willows, Thrill en Street Queen. Dat klinkt zeker niet verkeerd, maar het zijn toch vooral de jongere bezoekers die hun muziek weten te waarderen. Misschien had hun versie van Don’t Shake My Hand, een cover van the Hoax, dat ik eigenlijk wel op de setlist verwacht had voor wat meer sympathie bij de oudere bezoekers gezorgd. Nu sloten zij hun set van 35 minuten af met Ratatouille Papadum.

DSC07579klZij die niet zo in hun nopjes waren van het geweld van The Greasy Slicks wacht misschien nog een grotere cultuur schok als Bob Wayne zich aandient. Ooit begonnen als crewlid van Hank Williams III (Tegelen 2009) begon hij zelf songs te schrijven en vanaf die dag nam het aantal scrabble woorden toe. Naast Rockabilly ontstonden o.a. Bluegrass-billy, Country-billy en Punk-billy. Billy, sorry, Bob 'verbillyseerde' zelfs voor het album "Hits The Hits" songs van The Rolling Stones (Sympathy For The Devil) en Led Zeppelin (Rock and Roll) die bij hem en zijn Outlaw Carnies ook vandaag op de setlist staan. Hun muziek slaat helaas slechts bij een klein gedeelte van het publiek aan. Desondanks verschijnen toch de eerste dansers (hoewel) voor het podium. De songs hebben een hoog MF gehalte, maar zij die de gore teksten van über Country Outlaw David Allan Coe gewend zijn zullen hierbij hun schouders ophalen. Ach, je moet hun show niet met een korrel maar met een flinke zak zout nemen. Ondanks het ruige uiterlijk van hem en zijn band lijkt Bob een aardige vent die na ieder applaus netjes zijn pet af neemt om het publiek te bedanken. Aan het einde van Spread My Ashes On The Highway gaat hij zelfs tussen het publiek staan om zijn band toe te juichen. Deze song schreef hij aan het einde van een lange, slopende tour door Nederland. En,....dit is dus wel echt waar!

DSC07624klHet Utrechtse Birth Of Joy is een live band pur sang die al heel Europa en een stukje Amerika doorkruist heeft met hun energieke shows. Shows waarbij instrumenten en versterkers niet ontzien worden. In 2014 stonden Kevin Stunnenberg (gitaar/vocals), GertJan Gutman (keys) en drummer Bob Hogenelst al eens op Pinkpop en zijn nu dus weer te gast bij Jan Smeets, alleen op een iets ander festival
De mannen zijn onderweg opgehouden en trekken vanuit de bus meteen een sprintje richting podium. Vol adrenaline starten zij na een wel heel erg korte soundcheck voortvarend met The Sound, gevolgd door Teeny. Hun psychedelische rock zou je het beste kunnen vergelijken met die van DeWolff, maar is minder experimenteel en leunt toch iets meer op bluesrock.
Dat hun muziek door de psychedelische invloeden vreemd op het publiek overkomt weet de band ook wel daarom kondigt Kevin met Motel Money Away een boogie aan. ,,Dit is tenslotte een bluesrock festival”. Het wordt hen in dank afgenomen. De band gunt zichzelf geen rust en eindigt hun energieke set met Know Where To Run.
DSC07644klNa al het rockgeweld dient zich met Jo Harman een rustpuntje aan. Door de Britse pers omschreven als ‘het beste blues talent uit het Verenigd Koninkrijk’ zijn de verwachtingen hoog gespannen. Grote zalen als de Heineken Music Hall, Carré en Paradiso wist ze al in te pakken en nu is Tegelen of all places aan de beurt. Dat lukt haar slechts gedeeltelijk. Zeer mooi is de ballad Cold Heart, dat net als het prachtige Better Woman en Underneath The River van haar debuutalbum “Dirt On My Tongue” afkomstig is. Haar stem is krachtig en klinkt iets rauwer als bv Joss Stone. Ze heeft een geweldige band meegenomen waarbij de gitarist vooral veel indruk maakt met een messcherpe solo in Ain’t No Love In The Heat Of The City. Haar muziek is naast blues doorspekt met invloeden uit Jazz, funk en soul, daar is niks mis mee, integendeel! Toch kost het haar moeite om naarmate het concert vordert de aandacht van het publiek vast te houden en dat is jammer want ze had zeker meer verdiend. Haar muziek lijkt beter in een theater of een concertzaal tot zijn recht te komen. Net als bij de andere bands die het affiche sieren zou ik bij een andere gelegenheid zeker een kaartje voor haar kopen.

DSC07690klFantastic Negrito is voor mij degene waar ik zeer benieuwd naar was na het zien van enkele joetoepjes. En,...hij stelt niet teleur! Het leven van de uit Oakland afkomstige frontman Xavier Dphrepaulezzs laat zich beschrijven als een goede blues-song. Bijna niks van ellende bleef hem bespaart maar inspireerde hem wel tot het schrijven van songs voor zijn album "The Last Days of Oakland'’. Op het podium komt hij soms over als een kruising tussen Prince en Sly (and The Family Stone) In die richting moet je ook ergens zijn muziek zoeken al ligt er een flinke laag blues en gospel met veel gehum en handgeklap overheen zoals in The Nigga Song waar mee hij opent. Op het daarop volgende Scarry Woman gaat het tempo flink omhoog en maakt Xavier voor het eerst kennis met een handdoek die daarna niet meer uit zijn omgeving weg te slaan is.
Op de setlist verder Rant Rushmore, waarbij hij mij dus aan Prince doet denken, Hump Thru The Winter, Honest Man, In The Pines en Night Has Turned. Met Lost In A Crowd komt er een einde aan een fascinerende en zeer onderhoudende show! De eerste band de De Doolhof echt meekrijgt en dat maakt hem met zijn band tot de verrassing van de dag. Een verdiende toegift zit er helaas niet in.
DSC07780klOndanks de eerste blues-schermutselingen met Howlin' Stone kun je eigenlijk stellen dat het Bluesrock festival pas rond 19.30 begint met Danny Bryant. Op eens staan er ook andere mensen naast je. Danny is altijd al een gitarist geweest die met zijn gitaarspel emoties weet op te roepen, zeker als hij zijn instrument als een viool laat klinken in een slow blues. Dit zogenaamde ‘soundswelling’ is een kunstje van zijn mentor Walter Trout dat hij voor zichzelf verder ontwikkeld heeft. Ook op deze (inmiddels) avond geeft hij weer een staaltje daarvan weg in Girl From The North Country. Heerlijk!
Maar het absolute hoogtepunt (voor mij zelfs van de dag) moet nog komen!
De laatste song in de set met o.a. Heartbreaker en Collin’s Shuffle, draagt hij op aan zijn onlangs overleden vader Ken Bryant, de man die hem gitaar leerde spelen en jarenlang zijn bassist was. Bluesrock Tegelen was hun eerste optreden in Nederland. Geëmotioneerd zet hij Love Of Angels in en je hoort het leed en voelt de smart van het gemis in zijn stem doorklinken. Zij die vooraan staan zien de tranen in zijn ogen en ik krijg, net als op dit moment dat ik deze woorden tik, kippenvel van kop tot teen. Dit is de blues in zijn puurste vorm!

DSC07878klNu het publiek na Danny weer in de blues-modus verkeert stapt Barrelhouse in een opgemaakt bedje. Het kost de formatie met Tineke Schoemaker als stralend middelpunt totaal geen moeite om de stemming vast te houden. Na ruim 40 jaar lijkt er nog steeds geen sleet op de band te zitten. Het speelplezier dat zo kenmerkend voor jonge honden is spat er bij dit oergesteente van de Nederlandse blues-scene nog steeds vanaf. Uit de aantekeningen die ik in het donker heb gemaakt en bij daglicht voor mij een raadsel zijn, maak ik op dat zij I Live The Life I Love And I Love The Live I Live, Let Me Love You en de heerlijke slow-blues If You Wanna Leave (dat weet ik zeker) gespeeld hebben. Ook was er een instrumentaal nummer met een geweldige solo van Johny Laporte en gok ik na woeste pogingen tot ontcijferen dat I Wish I Could Pray en Born To Die van hun laatste cd “Almost There” ook voorbij kwamen. De toegift - zonder kwamen ze echt niet weg - was You Don’t Have To Go, een toepasselijke titel en misschien ook wel de wens van het publiek.

DSC08037klJe kon er op wachten! Het is een van de zekerheden in het leven. Bluesrock Tegelen is de speeltuin van Guy Forsyth. Hij is met afstand de meest gecontracteerde muzikant van het festival (en daar is niks mis mee!). Wie de magie tussen hem en The Hoax in 2013 gezien heeft wist dat dit een vervolg zou krijgen. Het is met DVL (spreek uit als Devil) de 7e keer dat hij in Tegelen op de planken staat, dit keer met een samoerai kapsel en pornosnor. Naast Guy bestaat DVL verder uit de gitaristen Jon Amor en Robin Davey en drummer Mark Barrett, allen van The Hoax. De naam van de bassist is mij niet bekend.
Dat zij de absolute publiekstrekkers waren is geen verrassing en voor het podium is het op één keer een drukte van jewelste. Gelukkig kreeg ik van Jon Amor een setlist en kan ik dus met zekerheid schrijven dat in een zinderende, vol gas-show So Low Down, Highway Man, Wish You Would, Devil Woman, No Fightin, She’s Dangerous, Nobody Gonna, Time To Cry, Automatic en als uitsmijter Goin’ To The Church gespeeld werden. De kenner die er niet bij was weet wat ie gemist heeft, maar dat is nog niet alles want de band wordt terug geroepen en eindigt met I Was Wrong en Who Do You Love hun set. Hiermee kwam tevens een einde van weer een fantastische 33e editie van Bluesrock Tegelen

Over het bezoekers aantal is mij niks bekend en dat is ook eigenlijk niet interessant. Wel weet ik dat deze aflevering door zijn variatie en bijna 50% blues zeer geslaagd was. Daar waren velen het mee eens!
Een uitgebreide fotoreportage is geplaatst in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics.