• 001
  • 002
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 003
  • 008

8e Midsummer Bluesnight: Blues from the south!

MSBNDSC05421b-kops

De 8e editie van de Midsummer Bluesnight werd op 02-07-2016 gekleurd door blues uit de drie zuidelijke 'staten' van Nederland. Op het affiche: Howlin' Stone, de Hoodoo Monks, de JukeJoints en Little Boy & Nightingale. De Midsummer Bluesnight is in zijn 8 jarig bestaan een vaste waarde geworden en het laatste weekend van juni wordt bij velen al meteen op de nieuwe kalender aangekruist. Door onvoorziene omstandigheden diende men dit jaar van de datum af te wijken, hierdoor had men concurrentie van andere evenementen, maar dat was aan de grote opkomst van het publiek niet te merken.

MSBNDSC03338klHet terras van Speciaalbieren Café In de Kroeën in Mechelen baadde bij aankomst in de zon en door de openstaande deur zocht de muziek van Little Boy & Nightingale zich een weg naar buiten. Zij dienen niet alleen als lokvogels om toevallige passanten naar binnen te lokken, maar vullen ook de ombouw-pauzes op zodat men niet zonder muziek verstoken blijft. De aanwezigheid van Nightingale uit het Belgische Temse -dat zoals we op school geleerd hebben naast Sint-Niklaas ligt- gaf de line-up zelfs een internationaal tintje. Little Boy Wouter Verhelst – zang en gitaar, bekend van The Blue Clay en 'Nachtegaal' Ilse Van Dooren – zang en percussie, waren vorig jaar op het helaas ter ziele gegane Baeker Blues Side festival ook al de smaakmakers die met een geraffineerde mix van evergreens, traditionals, ouwe leem of hoe je het ook wilt noemen, daar regelmatig voor opstoppingen bij de kassa zorgden. Zij maakten daar zelfs fans die deze avond speciaal voor hen naar Mechelen kwamen. Bij enkele nummers blaast organisator Robin Smeets ook een moppie mee op zijn harmonica en de sfeer voren in het café is optimaal.


MSBNDSC03368klEen betere opwarmer kon Howlin' Stone zich niet wensen en zij houden de sfeer vast met nummers als The Devil Is Watching You en Home Is Where The Heart Is. Het is altijd weer een genoegen om deze gedreven band uit Reuver bezig te zien en dat verveeld eigenlijk nooit. Als je ze 10x per jaar tegen komt -en die kans is in Limburg zeer groot- weten ze je iedere keer weer te verrassen met enkele nieuwe songs zoals ook deze avond met Oh Death en Rich Man's Blues. Beide nummers zijn afkomstig van hun onlangs verschenen single Oh Death (zie recensie in de categorie cd-recensies). Op deze avond kregen Tom Janssen - zang/gitaar, Daan Geerlings - gitaar/zang en Jules van Bussel – bas gezelschap achter de drums van Franky Gomez (o.a. Doghouse Sam) die op het laatste moment voor Juliën Rapmund diende in te vallen. Hun versie van The Devil In The Hole (Tom Waits) is om te watertanden maar absoluut hoogtepunt is St. James Infirmary dat voor enkele bezoekers een speciale betekenis heeft en hen weet te ontroeren. Het door Daan gezongen Love Breaks You Down is ook al weer zo'n kippenvel slow-blues, één van de sterke punten van de band. Bij een medley met o.a. Shake Your Moneymaker geven alle bandleden een solootje weg waarna ze hun set afsluiten met Come Home.

MSBNDSC05430klBrabant wordt deze avond vertegenwoordigd door de Hoodoo Monks uit Helmond. Oorspronkelijk een duo bestaande uit Erik van Tilburg – zang/bluesharp met als roepnaam Boogaloo T en Benito Berndsen - resonator/gitaar die ook omkijkt als je BB Burnette roept. Later kwam drummer Pit Maypole er bij en dus staan ze vanavond op de planken als....duo! Het lijkt de drummers deze avond niet mee te zitten. De heren verontschuldigen zich dat de drummer niet op tijd aanwezig is en beginnen gewoon aan hun set. Die bestaat voornamelijk uit opzwepende blues uit het repertoire van John Lee Hooker, Robert Johnson, Slim Harpo, Sonny Boy Williams en Dr. Ross, dat lekker gruizig en authentiek overkomt. Erik's agressieve harpspel en rauwe stem en Benito's fraaie gitaarspel weet het publiek aanvankelijk te boeien, maar gaande weg verslapt de aandacht en wordt de aanwezigheid van drums in de songs toch gemist. Dat heeft ook Erik in de gaten en maakt een opmerking in de trant van: ,, Als je een trio gewend bent wil je niks anders meer”. De hulp komt uit onverwachte hoek als iemand uit het publiek zich achter het drumstel nestelt. Gehuld in een tutu is deze jongeman op zijn laatste vrijgezellenavond bezig aan een kroegentocht en heeft van zijn maten de opdracht gekregen om mee te drummen. Hilariteit zowel bij de Monks als bij het publiek, maar deze onbekende gast legt wel een strak ritme neer op het toepasselijke Weddingday Blues. Zulke onverwachte gebeurtenissen zijn tekenend voor de ontspannen en goede sfeer die er altijd tijdens de Midsummer Bluesnight heerst. Als hierna alsnog de echte drummer zich meld gaat het uptempo verder en zit er meteen weer meer schwung in de set. Het publiek pakt dit ook beter op en de voetjes gaan van de vloer. Met Who Do You Love beëindigt het trio hun dampende set en hoor je voren in het café alweer de eerste klanken van Little Boy & Nightingale.

Daar ontstaan weer van die magische momenten tussen muzikant en publiek, een wisselwerking die de muzikant boven zichzelf doet uit stijgen en die ook nu weer een kleine file veroorzaakt bij de in/uitgang van het café. Dat het publiek hen in de armen heeft gesloten wordt bewezen als zij om een toegift roepen terwijl de Juke Joints in de zaal al klaar staan.

MSBNDSC05484klMet het contracteren van de Juke Joints speelt iedere organisator op save, want de Zeeuwen hebben een reputatie om U tegen te zeggen “In de Kroeën”zal één van de weinige cafés zijn dat in de meer dan 30 jarige zwerftocht door Nederland en Europa nog niet door hen plat gespeeld is, al durf ik daar niet op te wedden. Voor hen die nog niet bekend zijn met de “Masters of rock'n rollin' blues” hierbij nog even de samenstelling: Sonny Boy van der Broek bespeelt de mondharp en trekzak, Derk Korpershoek plukt aan de bas-snaren, Peter Kempe houd het ritme strak achter de drums, deelt zijn stembanden met u, maar wil ook wel eens een mandoline ter hand nemen en last but not least worden de snaren gegeseld door Michel Staat.
De band heeft er zin in en trakteert de volle zaal op o.a. Adicted to the Blues en speciaal voor de Rory Gallagher-fans: Bullfrog Blues. Ook een instrumentaaltje van The J. Geils Band (Whammer Jammer?) ontbreekt niet en er spelen zich wilde taferelen voor het podium af. Een van de weinige rustmomenten dient zich aan met de prachtige slow-blues/ballad Nataly van hun laatste cd “Heart on Fire”. Merendeels zijn het toch vol gas nummers als One More Time (van dezelfde cd) die het publiek laten swingen en de temperatuur in de zaal naar een kookpunt voeren. Het lijkt bij de Juke Joints allemaal vanzelf te gaan en hun geen enkele moeite te kosten om de zaal op de kop te zetten, dat zou hen zelfs nog lukken als ze op de automatische piloot zouden spelen. Dat is vanavond niet het geval want het speelplezier spat er ook nu weer vanaf. Als toegift volgt nog een prachtige vertolking van Rory Gallagher's Going To My Home Town, waarvan zij naar het schijnt ook een Zeeuwse variant in hun repertoire hebben.
Hiermee kwam rond 02.00 uur alweer veel te vroeg een einde aan een meer dan geslaagde Midsummer Bluesnight en wordt al door velen uitgekeken naar de 9e editie. Hopelijk voor publiek en organisatie zal dat in het drukke festivalseizoen weer op de oude vertrouwde datum van het laatste weekend in juni zijn.

Meer foto's zijn te vinden in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics.