• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

Zeer indrukwekkende 23e uitgave van de Southern Bluesnight.

 

042sbn


Terwijl er in Landgraaf dit jaar het 50 jarige jubileum van een leuk festival te vieren valt, hikt men in buurgemeente Heerlen eveneens tegen een jubileum aan. Daar vond op zaterdagavond 16 maart namelijk de 23e editie van de Southern Bluesnight plaats. Okay, er zijn nog 2 jaren te gaan, maar die zijn zo om.
Ook nu weer komt dit verslag tot stand door een bezoek in vogelvlucht aan de drie zalen en Busker standplaatsen waar de betere blues ten toon gespreid wordt. Een vogelvlucht van ruim 6 uur waarin uw reporter veel gezien en gehoord heeft, maar ook veel gemist werd.


De Southern Bluesnight mag wel als de officiële opening van het blues-seizoen beschouwd worden en is inmiddels veel meer als een avondje-uit in het Parkstad Limburg Theater, het is uitgegroeid tot een reünie van een vast aantal bezoekers, dat ieder jaar toe neemt!
Ook voor de 23e editie bied het affiche voor elk wat wils en kom je namen tegen waar je meteen een kaartje voor koopt, maar het mooiste is toch als je nieuwsgierigheid bevredigd wordt door namen die geen belletje doen rinkelen, maar later als dé verrassing uit de bus komen! Daar slaagt de organisatie ieder jaar weer opnieuw in.

sbn01Traditie getrouw mag de winnaar van de B.R.U.L-contest (Blues & Roots Uit Limburg) deze avond openen in de daarvoor tot Juke Joint omgebouwde ontvangst hal. Dit jaar is dat het Americana & Roots-duo Barn & Belle (Jesse Deledda en Lea Lomans) dat in hun nog prille bestaan al meerdere prijzen wist te winnen. Voor Jesse heeft deze avond geen geheimen. Hij fungeerde met zijn band Stompin' Grounds vorig jaar als Busker en scoorde daarmee dermate veel succes dat zij uitgenodigd werden om als opener van Bluesrockfestival Tegelen te fungeren. Het duo weet wat hun te doen staat en dat dit niet alleen bij het opwarmen van het publiek bleef maar meteen de eerst verrassing van de avond was, is sprekend voor het talent van deze multi-instrumentalisten! Zich begeleidend op veelal zelfgemaakte instrumenten zoals een ‘Travellers Drummachine’ en zingend door een tot microfoon omgebouwde telefoonhoorn weten zij het toenemende publiek te boeien met veelal eigen werken als Dead And Gone, Lost My Heart, Month Of May, Busy Line en Waiting On A Train.
Noodgedwongen houd uw verslaggever het na Music voor gezien en begint aan de voettocht naar de Limburg-zaal omdat Wallace Coleman rond deze tijd aan zijn set begint. Dat hij zo vroeg in de avond geprogrammeerd werd is niet zonder reden. Met zijn 84 jaar is hij de nestor op het affiche dat dit jaar met de overzeese inbreng veel pensionado's – of zij die in de buurt komen - bevat. Bernard Allison is met zijn 53 jaar relatief jong, maar daarna gaat de leeftijd telkens met ongeveer 10 jaar omhoog zoals bij Tony TC Coleman (64) en Joey Gilmore (74). In die buurt zal Archie Lee Hooker ook wel zitten, maar zijn leeftijd blijkt het best bewaarde geheim van deze avond.
sbn02Kom je van verre en heb je een begeleidings- band nodig dan kun je altijd bij “Little Boogie Boy”aankloppen.
Zoals gebruikelijk warmen Hein Meijer (gitaar), Jan den Boer (staande bas) en drummer Bert Fonderie het publiek op voordat het “Star-time” is en doen dat met een instrumentaal nummer gevolgd door Who’s Been Talkin’ en Everything‘s Gonna Be Allright. Daarna opent Wallace zijn set met Sad Hours. Blijkbaar is het podiumlicht te fel voor zijn ogen en tovert hij tijdens de intro van I Shall Not Be Moved ergens een zonnebril vandaan die daarna ook niet meer verwijderd wordt. De charismatische zanger/mondharmonica speler oogt nog erg vitaal en heeft een long inhoud waar menigeen jaloers op zal zijn, maar het lijkt me toch iets te hoog gegrepen als je hem ,Baby give me one more try, I wanna make love to you!’’ hoort zingen. Hoe dat verder afliep is me ontgaan daar op de 2 andere podia gelijktijdig het optreden van Joey Gilmore en Archie Lee Hooker begint.
sbn03Eerst maar naar Joey Gilmore, die zich vanavond laat begeleiden door Fat Harry & The Fuzzy Licks. Een band die geen introductie meer nodig heeft en een dik uurtje repeteren was genoeg om deze legende door Nederland en België te vergezellen. Ook hier wordt het publiek eerst opgewarmd, zodat het voor Joey aanvoelt alsof hij in een voorverwarmde auto stapt en aan zijn 75 minuten durende rit kan beginnen. Als opener spelen Fat Harry en kompanen een instrumental dat even bij de bluesliefhebber dient in te dalen daar het veel van Another One Bites The Dust (Queen) weg heeft. Daarna verschijnt Joey uit de nevelen (de rookmachine was nadrukkelijker aanwezig als in de voorgaande jaren) en neemt plaats op een stoel om het concert zittend af te werken.
Joey en band imponeren met o.a. Can’t Kill Nothin en Breaking Up Sombody’s Home van zijn laatste cd “Respect The Blues” uit 2016. Als je door een concert geboeid bent vliegt de tijd. Graag had ik langer genoten van zijn warme soulblues en schitterend gitaarspel, maar Archie Lee Hooker is op het moment dat ik de zaal verlaat al aan het einde van zijn set bezig, dus is haast geboden. Jammer, want net als Wallace Coleman klinkt Joey Gilmore authentiek. Het kenmerkende aan blueszangers op leeftijd is dat wat zij zingen geloofwaardig overkomt, waardoor je het echte bluesgevoel krijgt.
sbn04Dat is bij Archie Lee Hooker in mindere mate ook zo, zij het dan met meer opsmuk. Archie, die dit jaar het postergezicht was is een volle neef van John Lee Hooker. Hij is niet vies van show elementen en lijkt met zijn streepjespak zo uit een vijftiger-jaren film weggelopen. De entertainer laat zich in Europa begeleiden door The Coast To Coast Bluesband, een internationaal gezelschap dat uit: gitarist Fred Barreto (Bra), drummer Yves Ditch (Lux), bassist Nicolas Fageot en Matt Santos (Fra) op Hammond en bluesharp bestaat. Een zeer solide band zoals tijdens deze avond zal blijken. In een1 uur durende set passeren 12 nummers waarvan Big Ass Fun, Found A Good One, Tennessee Blues, 90 Days, Chillen, You Don’t Love Me No More, Blues Shoes en I’ve Got Reasons afkomstig zijn van zijn laatste cd “Chillen”. Niet alleen weet hij dit album dat tijdens zijn gelikte show aan z’n voeten ligt goed in de markt te zetten, dat doet hij met zichzelf ook. Overal in het Theater duikt hij op en poseert voor iedereen die een camera of smartphone bij de hand heeft.

sbn05Zoals gewoonlijk kom je op weg naar de podia “Buskers” tegen en heeft Robbert Duijf zich in het gangpad naar de Limburg-zaal genesteld. Robbert is de zingende en gitaarspelende helft van het duo Third House On The Left, dat in 2016 op dezelfde plek indruk maakte. Over belangstelling heeft hij niet te klagen, waardoor de posters van de vorige edities en foto’s van inmiddels overleden deelnemers aan deze uitgaven aan het zicht onttrokken werden. In de keren dat ik deze plek passeerde hoorde ik Keep Your Lamp Trimmed And Burning, Nobodys Fould But Mine en Preaching Blues. Net als zijn eigen werken My Only Friend, Like A Wolf en Evil werden die met passie en bezieling vertolkt.

sbn06Onder aan de trap die naar de Rabo-zaal leidt hadden The Square Keys een plaatsje ingeruimd. Zij onderhouden het publiek met "Rauwe old-school boogieblues in variërende vormen" zoals Gijs Jacobs (zang, gitaar en voetdrum) en Sraar Schoth (bas) hun vertolking van blues noemen. Die klinkt inderdaad rauw maar ook lekker zompig. Zij spelen maar liefst 4 sets waarin eigen werken als Shoot My Horses, Take A Shave en Scumbag de revue passeren. Hier blijft het niet bij want het duo is ook erg bedreven om Kiss (Prince), Whole lotta Rosie (AC/DC), Stray Cat Strut (Stray Cats) en Hit The Road Jack (Ray Charles) van een nieuwe identiteit te voorzien. Leuke bijkomstigheid is dat het duo Maikel Verkoelen heeft meegenomen. Hij is een live-kunstenaar zich door de sfeer en het publiek laat inspireren. Daar maakt hij tekeningen van op viltjes, die hij uitdeelt aan het publiek.


sbn07Eén van de grote trekpleisters was Bernard Allison, zoon van de legendarische Luther Allison. Bij hem komen vooral de gitaarliefhebbers aan hun trekken. Als dertienjarig ukkie had hij al meer eelt op zijn vingertoppen als ik nu aan mijn voeten en speelde toen al regelmatig mee bij zijn vaders band.
Bernard zijn begeleiders voelen precies aan wat de meester wil en geven zijn rockende grooves nog een extra soulvol geluid mee. De setlist met o.a. Buzz Me, Nighttrain, Rocket 88 en Cruisin For A Bluesin is om te smullen met als hoogtepunt Bad Love, een nummer waarin hij een eerbewijs aan zijn vader brengt. Helaas moet ik bij hem ook enkele nummers missen doordat ik ook nog een glimp van Jan de Bruijn wil opvangen, maar ben gelukkig net op tijd terug voor een ander hoogtepunt: Voodoo Chile! Zijn versie is niet te vergelijken met het origineel, maar heeft wel een enorme impact op het aanwezige publiek dat voor een groot deel met gesloten ogen meedeint. Jammer is wel dat hij op dit nummer niet zijn tong-spel vertoond, hetgeen vooral een teleurstelling voor het grote aantal fotografen is.
sbn08Wereldberoemd in Brabant (met name in Zundert), maar iets minder in de zuidelijke buurprovincie (zoals deze avond bleek) is Jan de Bruijn. Maar als je het over verrassingen hebt is hij er één van!De singer/songwriter die zich buiten de blues ook op zijpaden als jazz en rhythm & blues begeeft is in de Jukejoint prima op zijn plek. Geen opsmuk en show-elementen, gewoon puur! Donkere stembanden en gitaar prachtig op elkaar afgestemd. Helaas maakte ik slechts het einde van zijn set mee maar kan u wel vertellen dat er naast een klassiekers als Saint James Infirmerie, Rainy Night In Georgia en My Baby (Little Walter) ook een aantal eigen werken te horen waren zoals het melodieuze Trouble In Mind en People Get Ready van zijn album “The Long Way Home” en dat hij zijn 1 uur durende set opende met The Singer.

sbn09Dé revelatie van de avond is zonder meer de van oorsprong uit Israel afkomstige Guy King. Veel óver gehoord, maar nog niks ván gehoord was ik erg benieuwd naar zijn prestaties. Ach met zo’n achternaam zal dat wel goed zitten, ….. en dat was het ook! Niet alleen zijn gitaarspel is koninklijk te noemen, maar ook de manier waarop hij de tjokvolle Rabo-zaal inpakt is deze avond nog niet vertoond. Doordat ik tot het einde bij Bernard Allison gebleven was heb ik het begin van zijn show gemist en betaal daar de tol voor door het concert noodgedwongen van een afstand te volgen, want er is geen doorkomen aan. Guy is al 2 jaar bezig aan zijn “Thruth Tour” en heeft voor Europa met zijn Franse begeleiders Kris Jefferson (bas), Cedric Le Goff (keys) en Fabrice Bessouat (drums) een hechte band opgebouwd, dat hoor je, dat voel je! Zeer mooi zijn hun uitvoeringen van Thruth, Go Out & Get It, Seesaw en Sunny, maar het kippenvelletje ontwikkeld zich pas bij de ballad Alone In The City. Omdat er ook een grote drukte bij Tony TC Coleman verwacht wordt besluit ik voordat de zaal leeg stroomt al naar de Limburg-zaal te verkassen. Guy King zal over enkele jaren net als B.B. en Albert geen introductie meer nodig hebben!

sbn10Tony TC Coleman (geen familie van Wallace) staat bekend als voormalig drummer van B.B. King en wordt begeleidt door de Italiaanse pianist Henry Carpaneto en diens kwintet. Het concert wordt nu eens niet door de band met een intro geopend voordat de ster zijn opwachting maakt, want die zit er al. Zijn drumstel staat vooraan op het podium, iets wat je niet vaak tegenkomt. Tony beschikt naast een groot aantal drumsticks ook over een goede stem waarmee hij Henry Carpaneto concurrentie aan doet. Hoewel Tony stuntwerk verricht door al drummend zijn jas uit te trekken gaat de aandacht ook uit naar gitarist Umberto Porcaro die de een na de andere fraaie solo vanonder zijn grote pet vandaan tovert. Totaal niet bekend met zijn oeuvre meen ik in de aankondigingen titels als Ain’t That A Bitch en Get Ready te horen. Vooral de laatste mag op veel applaus rekenen.
Dat de meeste bezoekers er inmiddels 6 uur blues op hebben zitten zou een reden kunnen zijn dat je toch een aantal de Limburg-zaal vroegtijdig ziet verlaten en ook bij mij dienen de eerste tekenen van vermoeidheid zich aan. Ik begeef me daarom naar de Jukejoint in de hoop daar een zitplaats te vinden bij Phil Bee’s Freedom. sbn11Daarvoor kom ik langs de garderobe waar het druk is en de gaten tussen de jassen al zichtbaar zijn. Echt druk is het dan ook niet in de Jukejoint, maar wel op het kleine podium dat door 6 man en 2 dames bezet wordt. De band laat zich niet uit het veld slaan en serveert een pakkend optreden vol blues, jazz, soul en funk dat start met Down The Line. Natuurlijk is de Southern Bluesnight een uitstekende kans om de nieuwe cd “Home“ te promoten en daarvan worden o.a. Your Love en Andy's Bar gespeeld.
Van de vaste bandleden ontbreekt gitarist John F Klaver, die ter elfder ure – zonder enige repetitie - vervangen werd door Guy Smeets. De vaste bezoekers zullen hem ongetwijfeld nog kennen als het Busker-broekie van 2012 of van de helaas niet meer bestaande jamsessies waar hij regelmatig in op dook. Het ‘broekie’ is inmiddels een ware snaren atleet geworden die samen met Berland Rours de solo’s afwisselt en met tomeloze energie los gaat op Hendrix Crosstown Traffic.
Die energie ontbreekt bij uw vliegende reporter en ook ik sluit vroegtijdig aan bij de garderobe.

Het is geen verrassing dat ook deze editie die ruim 1400 bezoekers trok weer als bijzonder geslaagd beschouwd mag worden en zou best een jubileum editie waardig kunnen zijn! Een indrukwekkende editie die je als in een roes de komende dagen nog lang bezig houd!

© Harm Lutke

Een uitgebreide fotoreportage is geplaatst in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics in the menu.

Blues uit Portugal in De Reünie met Charlie & The Bluescats en Guilande.

043Guilande

Portugal is nu net niet meteen het land waar je aan denkt als je aan vertegenwoordigers van de blues denkt, zij hebben daar met Fado hun eigen muziek. Toch zijn er enkele overeenkomsten met Fado al is dat niet direct hoorbaar. Iemand die Fado met blues weet te vermengen en daarmee een brug slaat naar een andere benadering van de drie akkoorden is Carlos Pereira, gitarist en frontman van zijn band Charlie & The Bluescats. Zij gaven op zaterdagavond 09-03-2019 een demonstratie van hun kunnen in De Reünie te Geleen en hadden als gast zangeres Guilande meegenomen.

Blueminded en Generate schitteren in het Cultuurhuis Heerlen

028prog

In het Cultuurhuis Heerlen vond op 09-02-2019 onder de naam Work in Prog een (prog) Rocknight plaats met Generate en Blueminded.
prog 01Blueminded is het geesteskind van gitarist/songwriter Jörgen Koenen dat als band helaas een kortstondig leven leidde. Na het uitbrengen van hun eerste cd “Seize The Day” (2016) viel de band door gebrek aan optredens en persoonlijke strubbelingen der bandleden uit elkaar, maar bleef men onderling wel contact houden. Dat gaf Jörgen de tijd om nieuwe songs te schrijven voor “When Lights Fade” dat hij met bevriende muzikanten in 2018 niet als band maar als een project opnam. “When Lights Fade” – een prachtig album vol variatie (zie recensies van beide cd’s elders op deze site) – overtrof het succes van “Seize The Day” en inspireerde de muzikanten om de songs ook live te presenteren. Daarom was het publiek dat voornamelijk uit familie, vrienden en collega muzikanten bestond deze avond getuige van een primeur, een uniek concert dat hopelijk vele vervolgen zal krijgen.

Monsters of Rock luid een nieuwe trend in.

041MoR

2019 kon wel eens het jaar van de tribute-bands worden!
Het is opvallend dat heel veel festivals nu al de namen van de headliners bekend hebben gemaakt, waarschijnlijk om de concurrentie vóór te zijn. Als festivalganger dien je dan al vroeg keuzes te maken want je kunt je geld maar één keer uitgeven. Het wordt er niet goedkoper op. Daar spelen de organisatoren van Tribute-festivals handig op in en deze schieten dan ook als paddenstoelen uit de grond.
Zo vond op 4 januari in de Brunssumse Pompgebouwen (de eerste editie van?) Monsters of Rock plaats. De organisatie van het Schutterspark Tribute Festival (2e editie staat gepland voor 17 t/m 19 mei) trakteerde de Slayer fans op het Duitse Slayensemble, Metallica werd vertegenwoordigd door Present Danger (NL) en het Deense Guitar Rebels deed niet onder voor Volbeat.
3 top bands zorgden voor een top avond!

Een uitgebreide fotoreportage is geplaatst in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics in the menu.

2018 in vogelvlucht!

056

2018 nadert zijn einde, dus is het weer tijd om via een uitgebreide reportage terug te blikken op de concerten en festivals die door Gezien-Gehoord bezocht werden. Het was een jaar vol variatie, van Carnaval tot Metal, van Rock tot Country, Rockabilly tot Singer-Songwriter en van Blues tot Dark Wave. Het was ook het jaar waarin de tribute-bands oprukten en daar zaten hele goede tussen!
Dat leverde 62 reportages op waaruit een selectie geplaatst is in de categorie Reportages/Pics.

A look back at 2018 can be found by clicking on Reportages/Pics in the menu bar

Special: Metaprism feat. Monica Janssen in De Reunie Geleen

084Metalmat

De Engelse Melodic Metal band Metaprism was al eens eerder te gast in De Reunie Geleen en gaf toen een daverend concert. Op zondag 09-12-2018 kwamen zij terug, maar zonder hun zanger Joey Draper. De reden is niet bekend en daar werd ook niet naar gevraagd, want hij werd op deze tour vervangen door X-Tinxion zangeres Monica Janssen die zonder moeite de mannelijke vocalen/growls voor haar rekening nam en zangeres Theresa Smith goed partij gaf. Een gouden combinatie zoals zou blijken. Het resulteerde in een spectaculaire metal-show waar de vonken van af vlogen. Dit leverde dermate veel foto’s op, dat een special niet uit kon blijven. Deze is te vinden door in de menubalk op Reportages/Pics te klikken.

 

 

 

1e Rock & Metal Matinee in De Reunie Geleen

155Metalmat

De Noorse Avant-garde metal band Madder Mortem deed op zondag 09-12-2018 als onderdeel van hun Europese tour De Reunie in Geleen aan. Zoals het wel vaker het geval is bij deze concertzaal wordt er een programma om heen gebouwd en dan kijkt men niet op een bandje meer of minder. Met Lesoir, Distormed, ¡PENDEJO! en Metaprism in het voorprogramma resulteerde dat in de eerste aflevering van de “Rock & Metal Matinee”.

8ste editie van het C-Blues Festival overtreft zichzelf!

040C Blues

Het C-Blues Festival dat op 24-11-2018 in het Cultuurhuis Heerlen plaats vond, heeft een permanente plaats op de Limburgse blues kalender verworven.
Het programma lijkt zelfs ieder jaar beter te worden, met dit keer klinkende namen als Dede Priest & Johnny Clark’s Outlaws, Robbert Fosssen & Lothar Wijnvoord en The Southern Blues-Rock Band.
Voor dé verrassingen zorgden het Belgische Simmer Down met prachtige close harmony en het niet te stoppen ADHD gezelschap uit Parijs: Shaggy Dogs.
Helaas ontbrak de tijd om hier over een verslag te schrijven, maar de uitbundige foto reportage die geplaatst is in Reportages/Pics (menubalk) spreekt boekdelen!

For more pics click on Reportages/Pics in the menu.

Bijzonder geslaagde Tribute Night

01 tribute night kop

In deze dure tijden, waarin je voor een ticket voor bv. U2 plus reis en verblijfkosten ongeveer een weekloon kwijt bent, vormen top-tribute-bands een redelijk alternatief en winnen deze steeds meer aan populariteit. De sfeer bij hun concerten is er niet minder om!
The Scientists (Goldplay-NL) en L.A.vation (U2 -USA) zijn tribute-bands uit de hors-categorie en stonden afgelopen zomer al op het 3 daagse outdoor Tribute Festival in het Schutterspark te Brunssum. Helaas werd de laatste dag door enkele buien geteisterd. Op vrijdagavond 23-11-2018 kwamen zij op herhaling voor de eerste Tribute Night, dat in de Pompgebouwen van ditzelfde Schutterspark plaats vond. Voor een uitgelaten en vooral meezingend publiek passeerden alle grote hits van beide bands de revue en was het verschil met het echte werk nauwelijks hoorbaar.

Een uitbundige foto-reportage van deze top avond is geplaatst in de categorie Reportages/Pics (zie menu-balk)

For more pics click on Reportages/Pics in the Menu-bar

Bij Doe Maar is er (bijna) NIX veranderd.

Doe Maar kop

Op weg naar de Rodahal in Kerkrade gaan mijn gedachten terug naar mijn eerste kennismaking met Doe Maar. Dat was in 1982 op Pinkpop, dat zich toen nog in Geleen afspeelde. Mink DeVille en ZZ Top waren voor mij de trekpleisters en Doe Maar, sorry, nooit van gehoord! Zij hadden de – twijfelachtige – eer om te openen en daar stond je dan als volwassen man tussen voornamelijk gillende tienermeisjes. Maar wat bleek, die rare snuiters met zweet en haarbandjes waren dé verrassing van de dag en waren zó goed dat ze een jaar later het – toen nog eendaagse – festival (met Gary Moore en Simple Minds op het affiche) mochten afsluiten. Zo snel kan het met je carrière gaan!